Exodus ພຣະທັມອົບພະຍົບ	go back/ກັບຄືນ

ພຣະທັມອົບພະຍົບ

1	2	3	4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27	28	29	30
31	32	33	34	35	36	37	38	39	40

ອົບພະຍົບ

1. ຊາວອິສຣາເອນຕົກເປັນທາດ

ໃນປະເທດເອຢິບ

1 ຕໍ່ໄປນີ້ ແມ່ນລາຍຊື່ບຸດຊາຍຂອງຢາໂຄບ ທີ່ໄດ້ອົບພະຍົບໄປຢູ່ປະເທດເອຢິບ

2 ຄື ຣູເບນ, ຊີເມໂອນ, ເລວີ, ແລະຢູດາ,

3 ອິສຊາຄາ, ເຊບູລູນ, ແລະເບັນຢາມິນ,

4 ດານ, ແລະເນັຟທາລີ, ກາດ, ແລະອາເຊີ

5 ຄົນທັງປວງທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ ມີທັງຫມົດເຈັດສິບຄົນ ສ່ວນບຸດອີກຜູ້ນຶ່ງຂອງຢາໂຄບຄື ໂຢເຊັບນັ້ນໄດ້ໄປຢູ່ໃນປະເທດເອຢິບກ່ອນແລ້ວ

6 ພາຍລຸນມາໂຢເຊັບກັບພວກອ້າຍນ້ອງ ແລະບັນດາຄົນໃນສະໄຫມດຽວກັນກໍໄດ້ຕາຍໄປ

7 ແຕ່ເນຶ່ອງຈາກຊາວອິສຣາເອນ ເປັນຄົນມີບຸດໄວ ປະຊາຊົນຈຶ່ງເພີ້ມທະວີແລະມີກຳລັງແຜ່ຜາຍໄປທົ່ວທັງປະເທດນັ້ນ

8 ຕໍ່ມາ ໄດ້ມີກະສັດອົງໃຫມ່ຂຶ້ນສະເຫວີຍຣາຊສົມບັດໃນປະເທດເອຢິບ ກະສັດອົງນີ້ບໍ່ຊົງຮູ້ເຣື່ອງຫຍັງກ່ຽວກັບໂຢເຊັບ

9 ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ “ເບິ່ງດູ, ຄົນອິສຣາເອນນັບມື້ເພີ້ມທະວີມີກຳລັງຫລາຍຂຶ້ນ ຊຶ່ງອາດຈະມີອັນຕະຣາຍແກ່ພວກເຮົາ

10 ບັດນີ້ ໃຫ້ພວກເຮົາໃຊ້ອຸບາຍອັນເລິກແລບ ເພື່ອຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ຄົນພວກນີ້ເພີ້ມທະວິຫລາຍຂຶ້ນ ເພາະວ່າຖ້າຫາກເກີດສົງຄາມຂຶ້ນເມື່ອໃດຄົນພວກນີ້ກໍອາດຈະເຂົ້າຮ່ວມມືກັບສັດຕຣູຫັນມາຕໍ່ສູ້ເຮົາ ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈະຫນີອອກຈາກປະເທດນີ້ໄດ້”

11 ດ້ວຍເຫດນີ້ ຝ່າຍກະສັດເອຢິບຈຶ່ງແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ຄວບຄຸມຊາວອິສຣາເອນ ເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດວຽກການຫນັກ ໃຫ້ເຂົາສ້າງເມືອງປິທົມ ແລະເມືອງຣາເມເຊສ ເພື່ອໄວ້ເກັບຣາຊສົມບັດຂອງກະສັດຟາຣາໂອ

12 ເຖິງແມ່ນວ່າຊາວເອຢິບຈະຂົ່ມເຫັງເຂົາຫລາຍປານໃດ ຊາວອິສຣາເອນກໍແຮງແຜ່ຜາຍທະວີຂຶ້ນ ຈົນຝ່າຍເອຢິບມີຄວາມຫວັ່ນເກງໃນຈຳນວນຄົນພວກນີ້

13 ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຊີວິດຂອງເຂົາຂົ່ມຂື່ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດວຽກຫນັກຈົນເຫລືອບ່າກວ່າແຮງ

14 ເຊັ່ນ ໃຫ້ນວດດິນ, ປັ້ນດິນຈີ່, ແລະເຮັດວຽກຫນັກຕ່າງໆຢູ່ຕາມທົ່ງນາ

15 ຕໍ່ມາ ກະສັດເອຢິບ ໄດ້ຊົງບອກນາງຜະດຸງຄັນຊາວເຮັບເຣິສອງຄົນ ຄົນນຶ່ງຊື່ ຊິຟຣາ, ແລະອີກຄົນນຶ່ງຊື່ ປູອາ

16 ວ່າ, “ເມື່ອພວກເຈົ້າໄປເອົາບຸດອອກໃຫ້ຍິງຊາວເຮັບເຣີ ຖ້າເດັກນ້ອຍທີ່ເກີດມານັ້ນຫາກເປັນຜູ້ຊາຍ ໃຫ້ພວກເຈົ້າຂ້າຖິ້ມ ຖ້າເປັນຜູ້ຍິງບໍ່ໃຫ້ຂ້າ”

17 ແຕ່ນາງຜະດຸງຄັນທັງສອງຄົນນັ້ນເປັນຜູ້ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ທຳຕາມພຣະບັນຊາຂອງກະສັດເອຢິບ ພວກນາງໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍຜູ້ຊາຍມີຊີວິດຢູ່

18 ເມື່ອກະສັດເອຢິບຊົງຊາບດັ່ງນີ້ ກໍມີພຣະກະແສດຳຣັດສັ່ງໃຫ້ນາງຜະດຸງຄັນສອງຄົນເຂົ້າເຝົ້າ ແລ້ວຊົງຖາມວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າ ຈຶ່ງປ່ອຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍຜູ້ຊາຍມີຊີວິດຢູ່?”

19 ພວກນາງຜະດຸງຄັນທູນຕອບວ່າ “ເພາະຜູ້ຍິງຊາວເຮັບເຣິບໍ່ເຫມືອນຜູ້ຍິງຊາວເອຢິບຄືພວກເຂົາໄດ້ບຸດງ່າຍຫລາຍ ຈົນນາງຜະດຸງຄັນໄປບໍ່ທັນ”

20 ດ້ວຍວ່າພວກນາງຜະດຸງຄັນຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງພໍພຣະທັຍພວກນາງ

21 ແລະຊົງໂຜດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງນາງມີລູກຫລານຫລາຍ ປະຊາຊົນອີສຣາເອນຈຶ່ງເພີ້ມທະວີມີກຳລັງຫລາຍຂຶ້ນ

22 ຕໍ່ມາ ກະສັດຟາຣາໂອຊົງຮັບສັ່ງຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ, “ບຸດຊາຍເຮັບເຣີທຸກຄົນທີ່ເກີດມາໃຫ້ເອົາໄປຖິ້ມເສັຽໃນແມ່ນ້ຳນິນເສັຽ ແຕ່ບຸດຍິງທຸກຄົນໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່”

2. ໂມເຊເກີດແລະໄດ້ຮັບຄວາມຊ່ອຍເຫລືອ

(ຮຣ 11:23)

1 ຍັງມີຊາຍຕະກຸນເລວິຄົນນຶ່ງ ໄດ້ແຕ່ງງານກັບຍິງສາວຕະກຸນດຽວກັນ

2 ຕໍ່ມາ ຜູ້ຍິງຜູ້ນີ້ໄດ້ຖືພາແລະຄອດບຸດເປັນຊາຍເມື່ອນາງເຫັນວ່າບຸດທີ່ເກີດມານັ້ນມີຮູບຮ່າງງາມ ກໍເຊຶ່ອງບຸດໄວ້ເຖິງສາມເດືອນ

3 ເມື່ອນາງບໍ່ສາມາດຈະເຊຶ່ອງໄວ້ຕໍ່ໄປອິກ ນາງກໍເອົາໄມ້ມາເຮັດອູ່ທາດ້ວຍຢາງມາໃສ່ບຸດນ້ອຍນັ້ນ ແລ້ວນຳໄປໄວ້ເທິງນ້ຳບ່ອນທີ່ມີກໍຫຍ້າແຄມຕາຝັ່ງ

4 ແລ້ວເອື້ອຍຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ໄປຢືນຊອມຢູ່ຫ່າງໄກ ເພື່ອຢາກຈະຮູ້ວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນແກ່ນ້ອງຂອງຕົນ

5 ຕໍ່ມາ ພຣະຣາຊທິດາຂອງກະສັດຟາໂຣ ໄດ້ສະເດັດໄປສົງທີ່ແມ່ນ້ຳ ແລະໃນຂນະທີ່ພວກສາວໃຊ້ຍ່າງໄປໃກ້ຕາມແມ່ນ້ຳ ພຣະນາງກໍຊົງຫລຽວເຫັນອູ່ຢູ່ກາງກໍຫຍ້າ ຈຶ່ງຮັບສັ່ງໃຫ້ສາວໃຊ້ໄປນຳເອົາມາ

6 ເມື່ອສາວໃຊ້ນໍາມາຖວາຍ ພຣະນາງກໍຊົງເປິດເບິ່ງ ຈຶ່ງຊົງເຫັນເດັກນ້ອຍຜູ້ຊາຍນອນຢູ່ ເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຂຶ້ນ ພຣະນາງຊົງເກີດຄວາມສົງສານແລະຊົງກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນບຸດຊາຍຂອງຊາວເຮັບເຣິ”

7 ຝ່າຍເອື້ອຍຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ທູນຖາມພຣະຣາຊທິດາຂອງກະສັດຟາໂຣວ່າ “ພຣະນາງບໍ່ຢາກໃຊ້ຂ້າພຣະອົງ ໄປຫາແມ່ຍິງຊາວເຮັບເຣີມາລ້ຽງເດັກນ້ອຍຜູ້ນີ້ແນ່ບໍ່?”

8 ພຣະນາງກໍຊົງຕອບວ່າ, “ໄປແມ໋” ຍິງສາວຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງໄປເອີ້ນເອົາມານດາຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນມາ

9 ຝ່າຍພຣະຣາຊທິດາຂອງກະສັດຟາຣາໂອໄດ້ຊົງຮັບສັ່ງແກ່ຍິງນັ້ນວ່າ, “ເຈົ້າຈົ່ງເອົາເດັກນ້ອຍຜູ້ນີ້ໄປລ້ຽງໃຫ້ເຮົາແດ່ ເຮົາຈະໃຫ້ຄ່າຈ້າງເຈົ້າ” ຍິງຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງຮັບເອົາເດັກນ້ອຍຊຶ່ງເປັນບຸດຂອງຕົນເອງໄປລ້ຽງໄວ້

10 ເມື່ອເດັກນ້ອຍນັ້ນໃຫຍ່ສູງຂຶ້ນແດ່ແລ້ວ ນາງກໍນຳມາມອບພຣະຣາຊທິດາ ພຣະນາງກໍຊົງຮັບເອົາເປັນພຣະຣາຊບຸດ ແລະຊົງປະທານຊື່ໃຫ້ວ່າໂມເຊ ໂດຍພຣະນາງກ່າວວ່າ, “ເພາະເຮົາໄດ້ຍົກຂຶ້ນມາຈາກນ້ຳ”

ໂມເຊຫນີຈາກປະເທດເອຢິບ

(ຮຣ 11:24-25)

11 ຢູ່ມາວັນນຶ່ງ ເມື່ອໂມເຊໃຫຍ່ແລ້ວ ວັນນຶ່ງຈຶ່ງອອກໄປຢ້ຽມຢາມພວກພີ່ນ້ອງທີ່ເປັນຊາດດຽວກັນກັບຕົນ ໂມເຊໄດ້ເຫັນເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດວຽກຢ່າງຫນັກ ແລະເຫັນຊາວເອຢິບຄົນນຶ່ງຂ້າຕີຊາວເຣັບເຣິຄົນນຶ່ງຊຶ່ງເປັນຊາດດຽວກັນກັບຕົນ

12 ໂມເຊຈຶ່ງຫລຽວຫນ້າຫລຽວຫລັງ ເມື່ອບໍ່ເຫັນຜູ້ໃດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກໍຈັດການຂ້າຄົນເອຢິບຜູ້ນັ້ນເສັຽ ແລ້ວຝັງສົບເຊຶ່ອງໄວ້ໃນດິນຊາຍ

13 ວັນຕໍ່ມາ ໂມເຊໄດ້ອອກໄປອິກ ເທື່ອນີ້ໄດ້ພົບຄົນເຮັບເຣີສອງຄົນກຳລັງຕີກັນຢູ່ ເຂົາຈຶ່ງຖາມຜູ້ທີ່ຄິດວ່າເປັນຄົນຜິດນັ້ນວ່າ “ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕີຄົນຊາດດຽວກັນ?”

14 ຄົນຜູ້ນັ້ນກໍຕອບວ່າ “ໃຜເປັນຜູ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ທ່ານເປັນເຈົ້ານາຍ ແລະເປັນຕຸລາການມາຕັດສິນຂ້າພະເຈົ້າ ທ່ານຈະຂ້າຂ້າພະເຈົ້າເຫມືອນໄດ້ຂ້າຄົນເອຢິບຜູ້ນັ້ນບໍ່?” ໂມເຊເລີຍຕົກໃຈພ້ອມກັບຄິດວ່າ, “ໂທ! ເຣື່ອງນີ້ໄດ້ມີຄົນຮູ້ເຫັນແລ້ວເປັນແນ່”

15 ເມື່ອກະສັດຟາໂຣໄດ້ຊົງຊາບເຣື່ອງນີ້ກໍພຍາຍາມຫາຊ່ອງທາງຂ້າຊີວິດໂມເຊເສັຽ ແຕ່ໂມເຊໄດ້ເອົາຕົວຫນີໄປຢູ່ປະເທດມີດິອານເສັຽກ່ອນ ເວລາໂມເຊໄປເຖິງປະເທດມີດິອານ ເຂົາໄດ້ໄປນັ່ງຢູ່ໃກ້ນ້ຳສ້າງແຫ່ງນຶ່ງ

16 ຝ່າຍປະໂຣຫິດຂອງຄົນມີດິອານມີບຸດຕຣີເຈັດຄົນໄດ້ພາກັນມາຕັກນ້ຳ ໃຫ້ຝູງແບ້, ແລະແກະຂອງພວກຕົນກິນ

17 ແຕ່ພວກລ້ຽງສັດໄດ້ມາຂັບໄລ່ພວກນາງຫນີ ໂມເຊຈຶ່ງເຂົ້າໄປຊ່ອຍຕັກນ້ຳໃຫ້ສັດພວກນາງກິນ

18 ເມື່ອຍິງເຫລົ່ານີ້ກັບຄືນໄປຫາຣູເອນບິດາຂອງເຂົາກໍຖາມວ່າ, “ເປັນຫຍັງມື້ນີ້ຈຶ່ງກັບມາໄວແທ້?”

19 ຝ່າຍບຸດຕຣີກໍຕອບວ່າ, “ມີຄົນເອຢິບຜູ້ນຶ່ງ ໄດ້ຊ່ອຍເຫລືອພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກການຂົ່ມເຫັງຂອງຄົນລ້ຽງສັດ ທັງໄດ້ຊ່ອຍຕັກນ້ຳໃຫ້ສັດພວກເຮົາກິນດ້ວຍ”

20 ບິດາໄດ້ຖາມບຸດຕຣີຕໍ່ໄປວ່າ, “ຊາຍຜູ້ນີ້ຢູ່ໃສ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງມາປະເຂົາ? ຮິບໄປເຊີນເຂົາມາກິນເຂົ້ານຳເຮົາ”

21 ຝ່າຍໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ມາຫາຣູເອນ ແລະຍິນດີຢູ່ນຳເລີຍ ຣູເອນໄດ້ຍົກຊິບໂປຣາບຸດຕຣີຂອງຕົນໃຫ້ເປັນພັຣຍາໂມເຊ

22 ນາງຊິບໂປຣາໄດ້ຄອດບຸດຊາຍຜູ້ນຶ່ງ ໂມເຊຈື່ງໃສ່ໃຫ້ບຸດຊາຍຜູ້ນີ້ວ່າ ເກີໂຊມ ເພາະໂມເຊຄິດວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນຕ່າງປະເທດທີ່ມາອາໄສຢູ່ໃນປະເທດນີ້”

23 ເມື່ອຫລາຍປີຜ່ານໄປ ກະສັດເອຢິບກໍສິ້ນພຣະຊົນ ຊາວອີສຣາເອນກໍຍັງຮ້ອງຄ່ຳຄວນຍ້ອນຄວາມເປັນທາດນັ້ນຢູ່ ເຂົາໄດ້ຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ອຍເຫລືອ ສຽງຣ້ອງຂໍຂອງເຂົາໄດ້ດັງຂຶ້ນໄປເຖິງພຣະເຈົ້າ

24 ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຄ່ຳຄວນຂອງເຂົາ ກໍຊົງລະນຶກເຖິງຄຳຫມັ້ນສັນຍາທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ໄວ້ກັບອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ, ແລະຢາໂຄບ

25 ພຣະອົງໄດ້ຊົງຫລິງເຫັນແລະສົນພຣະທັຍໃນຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຂອງຊາວອິສຣາເອນເຫລົ່ານັ້ນ.

3. ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນໂມເຊ

(ອພຍ 6:2-7. 7; 11:1-4; 12:35-36)

1 ວັນນຶ່ງເມື່ອໂມເຊລ້ຽງຝູງແກະຂອງເຢດໂຣ ພໍ່ເຖົ້າຂອງຕົນຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດຂອງຊາວມີດິອານ ເຂົາໄດ້ພາຝູງສັດນັ້ນຂ້າມຖິ່ນກັນດານມາຍັງໂຮເຣັບພູຂອງພຣະເຈົ້າ

2 ຂນະນັ້ນທູດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປາກົດເປັນແປວໄຟໃຫ້ໂມເຊເຫັນຢູ່ໃນກາງພຸ່ມໄມ້ ໂມເຊຈຶ່ງຫລຽວເບິ່ງໄຟນັ້ນດ້ວຍຄວາມປະຫລາດໃຈ ແຕ່ບໍ່ເຫັນວ່າພຸ່ມໄມ້ນັ້ນຖືກໄຫມ້

3 ໂມເຊຈຶ່ງເວົ້າກັບຕົວເອງວ່າ, “ບ໋ະ! ຕ້ອງເຂົ້າໄປເບິ່ງແສງປລາດນີ້ໃກ້ໆ ເສັຽກ່ອນ ເພາະຢາກຮູ້ວ່າເປັນຫຍັງໄຟລຸກຢູ່ພຸ່ມໄມ້ຈື່ງບໍ່ໄຫມ້”

4 ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເຫັນໂມເຊຍ່າງເຂົ້າມາໃກ້ ພຣະອົງກໍຊົງເອີ້ນອອກມາຈາກພຸ່ມໄມ້ນັ້ນວ່າ, “ໂມເຊ, ໂມເຊເອີຍ!” ໂມເຊໄດ້ທູນຕອບວ່າ, “ຂ້າພຣະອົງຢູ່ທີ່ນີ້”

5 ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງບອກວ່າ, “ຢ່າຫຍັບເຂົ້າມາໃກ້ ຈົ່ງຖອດເກີບອອກເສັຽ ເພາະບ່ອນທີ່ເຈົ້າຢືນຢູ່ນີ້ເປັນບ່ອນສັກສິດ”

6 ພຣະອົງຊົງບອກຕໍ່ໄປອີກວ່າ, “ເຣົາເປັນພຣະເຈົ້າຂອງບິດາເຈົ້າ ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ຂອງອີຊາກ, ແລະຂອງຢາໂຄບ” ແລ້ວໂມເຊໄດ້ເຊຶ່ອງຫນ້າເພາະບໍ່ກ້າຫລຽວເບິ່ງພຣະເຈົ້າ

7 ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເຫັນຄວາມຕົກທຸກໄດ້ຍາກແຫ່ງໄພ່ພົນຂອງເຮົາໃນເອຢິບຢ່າງຄັກແນ່ແລ້ວ ແລະທັງໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ອຍເຫລືອຂອງເຂົາຍ້ອນນາຍຄຸມຂົ່ມເຫັງດ້ວຍ ເຮົາຮູ້ຈັກຄວາມທຸກຍາກຂອງເຂົາທີ່ສຸດ

8 ເຮົາລົງມາຊ່ອຍເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກເງື້ອມມືຂອງຊາວເອຢິບ ເພື່ອນຳພາພວກເຂົາໄປຍັງແຜ່ນດິນອັນອຸດົມສົມບູນແລະກວ້າງຂວາງ ຄືແຜ່ນດິນຂອງຊາວການາອານ, ຊາວຮິດຕິ, ຊາວອາໂມຣິດ, ຊາວເປຣີສຊີ, ຊາວຮີວີ, ແລະຊາວເຢບຸສ

9 ສຽງຣ້ອງຂໍຂອງຊາວອິສຣາເອນໄດ້ມາເຖິງເຮົາແລ້ວ ເຮົາໄດ້ເຫັນຊາວອີສຣາເອນຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ

10 ບັດນີ້ ເຮົາຈະສົ່ງເຈົ້າໄປເຝົ້າກະສັດຟາຣາໂອ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ນຳພາອີສຣາເອນ ໄພ່ພົນຂອງເຮົາອອກຈາກປະເທດເອຢິບ”

11 ຝ່າຍໂມເຊໄດ້ກາບທູນພຣະເຈົ້າວ່າ, “ຂ້າພຣະອົງເປັນຄົນທຳມະດາຈະໄປເຝົ້າກະສັດຟາຣາໂອ ແລະນໍາຊາວອິສຣາເອນອອກຈາກເອຢິບໄດ້ແນວໃດ?”

12 ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ເຮົາຈະຢູ່ນຳເຈົ້າ ຫມາຍສຳຄັນຕໍ່ໄປນີ້ຈະບອກໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າແມ່ນເຮົາແທ້ໄດ້ສົ່ງເຈົ້າໄປ ຄືເມື່ອເຈົ້ານຳພາຊາວອິສຣາເອນອອກຈາກເອຢິບແລ້ວ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຂາບໄຫວ້ເຮົາຢູ່ເທິງພູນີ້”

13 ແລ້ວໂມເຊໄດ້ທູນຖາມພຣະເຈົ້າວ່າ, “ເມື່ອຂ້າພຣະອົງໄປເຖິງຊາວອິສຣາເອນແລະບອກເຂົາວ່າ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາຫາພວກທ່ານ ພວກເຂົາກໍຈະຖາມຂ້າພຣະອົງວ່າ ພຣະເຈົ້າອົງນັ້ນຊົງພຣະນາມວ່າແນວໃດ? ແລ້ວຂ້າພຣະອົງຈະຕອບເຂົາວ່າຈັ່ງໃດ? ຖ້າພຣະອົງບໍ່ບອກພຣະນາມຂອງພຣະອົງໃຫ້ຂ້າພຣະອົງຮູ້ເສັຽກ່ອນ”

14 ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງບອກໂມເຊວ່າ, “ເຮົາເປັນຜູ້ຊຶ່ງເຮົາເປັນ” ພຣະອົງຊົງກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ, “ໃຫ້ເຈົ້າໄປບອກຊາວອິສຣາເອນວ່າ ຜູ້ຊົງພຣະນາມວ່າ “ເຮົາເປັນ” ໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາຫາທ່ານທັງຫລາຍ”

15 ພຣະເຈົ້າຍັງຊົງບອກໂມເຊອີກວ່າ, “ໃຫ້ເຈົ້າບອກຊາວອິສຣາເອນດັ່ງນີ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງທ່ານ ຄືພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະເຈົ້າຂອງອີຊາກ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ ໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາຫາທ່ານທັງຫລາຍ ອັນນີ້ແຫລະ, ແມ່ນນາມຂອງເຮົາ ຊື່ອັນນີ້ຈະບໍ່ປ່ຽນແປງຕລອດໄປເປັນນິດ ແຕ່ຈະເປັນຢູ່ຢ່າງນີ້ທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນ

16 ເຈົ້າຈົ່ງໄປຮ່ວມປະຊຸມກັບພວກເຖົ້າແກ່ອິສຣາເອນແລະບອກເຂົາວ່າ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງທ່ານທັງຫລາຍ ຄືພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ຂອງອີຊາກ, ແລະຂອງຢາໂຄບໄດ້ປາກົດຕໍ່ຫນ້າຂ້າພະເຈົ້າ ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າເຮົາໄດ້ມາຫາເຈົ້າ ແລະໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ຊາວເອຢິບປະພຶດຕໍ່ພວກເຈົ້າແລ້ວ

17 ເຮົາສັນຍາໄວ້ແລ້ວວ່າ ຈະນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກປະເທດເອຢິບ ຄືບ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າທຸກຍາກລຳບາກນີ້ ໄປຍັງແຜ່ນດິນຂອງຊາວການາອານ, ຊາວຮິດຕິ, ຊາວອາໂມຣິດ, ຊາວເປຣິສຊີ, ຊາວຮິວີ, ແລະຊາວເຢບຸສ ຊຶ່ງເປັນແຜ່ນດິນທີ່ອຸດົມສົມບູນ ແລ້ວເຂົາຈະເຊື່ອຟັງຄຳຂອງເຈົ້າ

18 ເຂົາຈະເຊື່ອຟັງຄໍາຂອງເຈົ້າ ແລ້ວເຈົ້າກັບພວກເຖົ້າແກ່ຊາວອິສຣາເອນ ຈົ່ງພາກັນໄປເຝົ້າກະສັດຂອງເອຢິບແລະທູນວ່າ, “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີໄດ້ຊົງປາກົດຕໍ່ພວກຂ້າພຣະອົງທັງຫລາຍ ບັດນີ້ ຂໍພຣະອົງຊົງໂຜດໃຫ້ພວກຂ້າພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ຊຶ່ງເປັນໄລຍະທາງເດີນສາມວັນ ເພື່ອຖວາຍສັຕບູຊາແກ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກຂ້າພຣະອົງ

19 ເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າ ກະສັດເອຢິບຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ພວກເຈົ້າໄປ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ຈະໃຊ້ອຳນາດບັງຄັບກະສັດຈຶ່ງຈະຍອມ

20 ຄືເຮົາຈະໃຊ້ຣິດອຳນາດກະທຳການອັດສະຈັນລົງໂທດຄົນເອຢິບ ແລ້ວກະສັດເອຢິບກໍຈະຍອມປ່ອຍໃຫ້ພວກເຈົ້າໄປ

21 ເຮົາຈະທຳໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງເຮົາ ໄດ້ຮັບຄວາມນັບຖືຈາກຊາວເອຢິບ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພວກເຈົ້າໄປດ້ວຍມືເປົ່າໆ

22 ໃຫ້ຜູ້ຍິງທຸກຄົນຂໍເຄື່ອງເງິນເຄື່ອງຄຳ ແລະຂໍເສື້ອຜ້າຈາກຜູຍິງທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນ ຫລືຈາກເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ ແລ້ວໃຫ້ເອົາເຄື່ອງເອ້ເຫລົ່ານີ້ໄປຕົກແຕ່ງໃຫ້ບຸດຊາຍຍິງຂອງພວກເຈົ້າ ດ້ວຍການກະທຳຢ່າງນີ້ ພວກເຈົ້າຈຶ່ງຈະໄດ້ສິ່ງຂອງຈາກຊາວເອຢິບ”

4.

1 ໂມເຊໄດ້ທູນຕອບວ່າ “ຖ້າສົມມຸດວ່າຄົນອິສຣາເອນບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ້າພຣະອົງ ຄືບໍ່ເຊື່ອວ່າພຣະອົງໄດ້ປາກົດຕໍ່ຂ້າພຣະອົງ ແລ້ວຂ້າພຣະອົງຈະທຳຢ່າງໃດ?”

2 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຖາມໂມເຊວ່າ, “ແມ່ນຫຍັງທີ່ເຈົ້າຖືຢູ່ນັ້ນ?”

3 ໂມເຊກາບທູນວ່າ, “ໄມ້ເທົ້າ ພຣະເຈົ້າຂ້າ” ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງບອກວ່າ, “ຖິ້ມມັນລົງດິນເບິ່ງດູ” ພໍໂມເຊຖິ້ມລົງ ໄມ້ເທົ້ານັ້ນກໍກາຍເປັນງູ ໂມເຊຢ້ານຈຶ່ງແລ່ນຫນີໄປ

4 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງກົ້ມລົງຈັບຫາງງູໄວ້” ພໍໂມເຊກົ້ມລົງຈັບ ງູນັ້ນກໍກາຍເປັນໄມ້ເທົ້າຕາມເດີມ

5 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງກ່າວວ່າ, “ໃຫ້ເຈົ້າທຳຢ່າງນີ້ ເພື່ອຈະໃຫ້ຊາວອີສຣາເອນເຊື່ອວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸຣຸດຂອງເຂົາ ຄືພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະເຈົ້າຂອງອິຊາກ, ແລະພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບໄດ້ປາກົດຕໍ່ຫນ້າເຈົ້າແທ້”

6 ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໂມເຊອິກວ່າ, “ຈົ່ງເອົາມືສອດເຂົ້າໄປໃນເສື້ອຜ້າຫນ້າເອິກ” ໂມເຊກໍທຳຕາມ ເມື່ອໂມເຊເອົາມືອອກມາກໍເຫັນວ່າມືຂອງຕົນເປັນພຍາດ ຄື ເປັນດອກຂາວເຫມືອນນວນຝ້າຍ

7 ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກວ່າ, “ໃຫ້ເອົາມືສອດເຂົ້າໄປໃນເສື້ອຜ້າຫນ້າເອິກ” ໂມເຊກໍສອດເຂົ້າໄປ ເມື່ອເຂົາເອົາມືອອກມາ ກໍເຫັນມືຂອງຕົນສະອາດດີຄືເກົ່າ

8 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, “ຖ້າເຂົາບໍ່ເຊື່ອເຈົ້າ ຫລືບໍ່ເຊື່ອການກະທຳເທື່ອທີ່ນຶ່ງ ເຂົາອາດຈະເຊື່ອການກະທຳເທື່ອທີ່ສອງ

9 ຖ້າເຂົາບໍ່ເຊື່ອການກະທຳທັງສອງຢ່າງນີ້ ທັງບໍ່ຍອມຟັງສຽງຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈົ່ງຕັກເອົານ້ຳໃນແມ່ນ້ຳໄປເທໃສ່ດິນແຫ້ງ ແລ້ວນ້ຳນັ້ນຈະກາຍເປັນເລືອດ”

10 ຝ່າຍໂມເຊໄດ້ກາບທູນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕໍ່ໄປວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້າພຣະອົງເປັນຄົນເວົ້າບໍ່ເກັ່ງ ຄືໃນຄາວກ່ອນກໍດິ ຫລືຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບຂ້າພຣະອົງແລ້ວກໍດີ ຂ້າພຣະອົງເປັນຄົນເວົ້າບໍ່ລ່ຽນໄຫລເລີຍ”

11 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຖາມໂມເຊວ່າ, “ໃຜສ້າງປາກມະນຸດ? ໃຜທຳໃຫ້ເຂົາປາກກືກ, ຫູຫນວກ, ຕາດິ, ຕາບອດ, ບໍ່ແມ່ນເຮົາບໍ່?

12 ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຈົ້າຈົ່ງໄປເສັຽ ເຮົາຈະຊ່ອຍເຈົ້າເວົ້າ ແລະຈະບອກເຣື່ອງໃຫ້ເຈົ້າເວົ້າ”

13 ແຕ່ໂມເຊທູນຂໍອິກວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍພຣະອົງຊົງສົ່ງຜູ້ອື່ນໄປທ້ອນ”

14 ພໍໂມເຊເວົ້າດັ່ງນີ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງພິໂຣດໂດຍຊົງກ່າວວ່າ, “ອາໂຣນຄົນເລວິເປັນອ້າຍຂອງເຈົ້າແມ່ນບໍ? ເຮົາຮູ້ວ່າເຂົາເປັນຄົນເວົ້າເກັ່ງ ບັດນີ້ ເຂົາກໍາລັງຍ່າງມາພົບເຈົ້າ ເຂົາຈະດີໃຈຫລາຍທີ່ໄດ້ພົບເຈົ້າ ເຈົ້າຈົ່ງເວົ້າກັບເຂົາ ແລະບອກເຣື່ອງໃຫ້ເຂົາເວົ້າ

15 ຝ່າຍເຮົາຈະຊ່ອຍພວກເຈົ້າເວົ້າ ກັບທັງຈະຊ່ອຍພວກເຈົ້າທັງສອງໃຫ້ຮູ້ວ່າຄວນຈະເຮັດແນວໃດ?

16 ອາໂຣນຈະເປັນຜູ້ເວົ້າກັບປະຊາຊົນແທນເຈົ້າ ເຂົາຈະເປັນໂຄສົກຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນພຣະເຈົ້າ ເພື່ອບອກສິ່ງທີ່ຄວນເວົ້າແກ່ເຂົາ

17 ເຈົ້າຈົ່ງຖືໄມ້ເທົ້ານີ້ ເພື່ອກະທຳການອັດສະຈັນເຫລົ່ານັ້ນ”

ໂມເຊກັບຄືນເອຢິບ

18 ຫລັງຈາກນັ້ນ ໂມເຊກໍກັບຄືນໄປຫາເຢດໂຣພໍ່ເຖົ້າຂອງຕົນ ເພື່ອຂໍລາກັບຄືນໄປຍັງເອຢິບ ໂມເຊເວົ້າວ່າ, “ຂໍລາກັບຄືນໄປຢ້ຽມຢາມພີ່ນ້ອງໃນເອຢິບ ເພື່ອຢາກຮູ້ວ່າເຂົາຍັງມີຊີວິດຢູ່ຫລືບໍ່” ຝ່າຍເຢດໂຣກໍບອກບຸດເຂີຍວ່າ, “ໄປດີ”

19 ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ໂມເຊໃນເມືອງມີດິອານວ່າ, “ຈົ່ງກັບຄືນໄປຍັງເອຢິບເສັຽ ເພາະຈຳພວກຄົນທີ່ຢາກຂ້າເຈົ້າກໍຕາຍຫມົດແລ້ວ”

20 ໂມເຊຈຶ່ງຈັດແຈ່ງໃຫ້ພັຣຍາແລະບຸດຊາຍຂຶ້ນຂີ່ລໍກັບຄືນໄປເອຢິບ ສ່ວນໂມເຊກໍຖືໄມ້ເທົ້າທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານໃຫ້

21 ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, “ເມື່ອເຈົ້າກັບຄືນໄປເຖິງເອຢິບ ເຈົ້າຈົ່ງກະທຳການອັດສະຈັນຕໍ່ຫນ້າກະສັດຟາຣາໂອຕາມສິດທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ເຈົ້ານັ້ນ ຝ່າຍເຮົາຈະທຳໃຫ້ກະສັດຟາຣາໂອດື້ດ້ານບໍ່ຍອມປ່ອຍປະຊາຊົນໄປ

22 ແລ້ວເຈົ້າບອກກະສັດຟາຣາໂອວ່າ, “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ ຄົນອີສຣາເອນເປັນບຸດຫົວປີຂອງເຮົາ

23 ເຮົາບອກເຈົ້າວ່າ ຈົ່ງປ່ອຍບຸດຂອງເຮົາໄປບົວລະບັດເຣົາ ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຍອມໃຫ້ບຸດເຮົາໄປ ເຮົາຈະຂ້າບຸດຫົວປີຂອງເຈົ້າເສັຽ”

24 ຄັນຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ພົບໂມເຊໃນທີ່ພັກກາງທາງ ແລະຈະຊົງຂ້າໂມເຊເສັຽ

25 ແຕ່ນາງຊິບໂປຣາໄດ້ເອົາຫີນຄົມປາດຫນັງອະວັຍະວະລັບບຸດຊາຍຂອງຕົນອອກ ແລ້ວເອົາໄປແປະໃສ່ຕີນຂອງໂມເຊ ນາງເວົ້າວ່າ, “ເຈົ້າເປັນຜົວແຫ່ງເລືອດ”

26 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງໂຜດໃຫ້ໂມເຊມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປ ແລະຝ່າຍນາງຊິບໂປຣາກໍເວົ້າວ່າ, “ເຈົ້າເປັນຜົວແຫ່ງເລືອດດ້ວຍການຕັດປາຍອະໄວຍະວະລັບນັ້ນ”

27 ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກອາໂຣນວ່າ, “ຈົ່ງໄປຫາໂມເຊໃນຖິ່ນກັນດານ” ອາໂຣນຈຶ່ງໄປຫາໂມເຊຢູ່ທີ່ພູຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອທັງສອງພົບກັນກໍກອດຈູບກັນ

28 ເວລານັ້ນ ໂມເຊໄດ້ເລົ່າເຣື່ອງການອັດສະຈັນທັງປວງທີ່ພຣະອົງຊົງບອກໃຫ້ໂມເຊທຳ

29 ຫລັງຈາກນັ້ນ ໂມເຊກັບອາໂຣນໄດ້ໄປປະຊຸມຮ່ວມກັນກັບບັນດາພວກເຖົ້າແກ່ຊາວອິສຣາເອນ

30 ໃນທີ່ນັ້ນ ອາໂຣນກໍໄດ້ເລົ່າເຣື່ອງທັງຫມົດທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໂມເຊໃຫ້ທີ່ປະຊຸມຟັງ ແລະໂມເຊກໍໄດ້ທຳການອັດສະຈັນຕ່າງໆ ຕໍ່ຫນ້າປະຊາຊົນ

31 ຝ່າຍປະຊາຊົນກໍເຊື່ອ ແລະເມື່ອເຂົາໄດ້ຍິນວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຢ້ຽມຢາມປະຊາຊົນອິສຣາເອນ ເພື່ອທອດພຣະເນດເບິ່ງຄວາມທຸກຍາກຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາກໍພາກັນຂາບລົງນະມັສການພຣະອົງ

5. ໂມເຊແລະອາໂຣນເຂົ້າເຝົ້າກະສັດຟາຣາໂອ

1 ຕໍ່ມາ ໂມເຊກັບອາໂຣນໄດ້ພາກັນເຂົ້າເຝົ້າກະສັດຟາຣາໂອທູນວ່າ, “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຊາວອິສຣາເອນຊົງກ່າວວ່າ ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງເຮົາໄປ ເພື່ອເຂົາທັງຫລາຍຈະໄດ້ຈັດພິທີກິນລ້ຽງຖວາຍເຮົາໃນຖິ່ນກັນດານ”

2 ກະສັດຟາຣາໂອຈຶ່ງຊົງຖາມວ່າ, “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືໃຜ? ຈຳເປັນຫຍັງທີ່ໃຫ້ປ່ອຍຄົນອິສຣາເອນໄປ? ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດອກ ເຮົາຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຄົນອິສຣາເອນໄປເດັດຂາດ”

3 ຝ່າຍໂມເຊກັບອາໂຣນກໍທູນຕໍ່ໄປວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີໄດ້ຊົງປາກົດຕໍ່ພວກຂ້ານ້ອຍ ດັ່ງນັ້ນຂໍຊົງໂຜດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄປໃນຖິ່ນກັນດານຊຶ່ງເປັນໄລຍະທາງເດີນສາມວັນ ເພື່ອຖວາຍສັຕບູຊາແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຖ້າບໍ່ໄປພຣະອົງຈະຊົງລົງໂທດພວກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍໂຣກໄພ ຫລືເສິກສົງຄາມ”

4 ກະສັດເອຢິບຊົງຕອບວ່າ, “ເຫດໃດພວກເຈົ້າຈຶ່ງຢາກໃຫ້ປະຊາຊົນປະຖິ້ມວຽກຂອງເຂົາ? ເຈົ້າຈົ່ງຄືນໄປເຮັດວຽກຂອງພວກເຈົ້າດຽວນີ້”

5 ກະສັດຟາຣາໂອຊົງກ່າວຕໍ່ໄປອິກວ່າ, “ປະຊາຊົນອິສຣາເອນກໍມີຈຳນວນຫລາຍແລ້ວໃນປະເທດນີ້ ເຈົ້າທັງສອງຢາກໃຫ້ພວກເຂົາປະວຽກການຫລື”

6 ແລ້ວໃນວັນນັ້ນເອງ ກະສັດຟາຣາໂອຊົງສັ່ງຜູ້ຄວບຄຸມງານຊຶ່ງເປັນຄົນເອຢິບ ກັບຫົວຫນ້າຄົນງານຊຶ່ງເປັນຄົນອິສຣາເອນວ່າ,

7 ຕັ້ງແຕ່ວັນນີ້ໄປ ພວກເຈົ້າຢ່າເອົາເຟືອງໃຫ້ຄົນອິສຣາເອນໃຊ້ເຮັດດິນຈີ່ອິກ ໃຫ້ເຂົາໄປຫາເກັບເອົາເອງ

8 ແຕ່ດິນຈີ່ນັ້ນໃຫ້ເຂົາທຳໃຫ້ໄດ້ທໍ່ເກົ່າ ຢ່າໃຫ້ຫລຸດລົງເພາະວ່າເຂົາເປັນຄົນຂີ້ຄ້ານ ເຂົາຈຶ່ງພາກັນໄປຮ້ອງຂໍຖວາຍສັຕບູຊາແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ

9 ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາເຮັດວຽກຫນັກຂຶ້ນກ່ວາເກົ່າ ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ຫຍຸ້ງຢູ່ກັບວຽກ ແລ້ວຈະບໍ່ມີເວລາຟັງຄຳຕົວະຍົວະ”

10 ຫລັງຈາກນັ້ນ ຜູ້ຄວບຄຸມງານແລະຫົວຫນ້າຄົນງານກໍອອກໄປເວົ້າກັບຄົນອິສຣາເອນວ່າ “ບັດນີ້ ກະສັດຟາຣາໂອຈະບໍ່ໃຫ້ເຟືອງແກ່ພວກເຈົ້າອິກ

11 ໃຫ້ພວກເຈົ້າໄປຊອກຫາເອົາເອງ ແຕ່ຈຳນວນດິນຈີ່ຕ້ອງໃຫ້ໄດ້ທໍ່ເກົ່າ”

12 ດັ່ງນັ້ນ ພວກຄົນອິສຣາເອນຈຶ່ງແຕກກະຈັດກະຈາຍກັນໄປຫາເອົາເຟືອງທົ່ວປະເທດເອຢິບ

13 ຝ່າຍພວກຄວບຄຸມງານກໍບັງຄັບບີບບີ້ຄົນອິສຣາເອນຫນັກຂຶ້ນ ໂດຍເວົ້າວ່າ, “ແຕ່ລະມື້ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຮັດດິນຈີ່ໃຫ້ໄດ້ທໍ່ກັບຄາວມີເຟືອງຢູ່”

14 ພວກຄວບຄຸມງານຂອງກະສັດຟາຣາໂອເຫລົ່ານີ້ ໄດ້ຂ້ຽນຕີຫົວຫນ້າຄົນງານຂອງຊາວອິສຣາເອນພ້ອມກັບຖາມວ່າ, “ເປັນຫຍັງ ວານນີ້ກັບມື້ນີ້ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ດິນຈີ່ເຕັມຈຳນວນຄືແຕ່ກ່ອນ?”

15 ແລ້ວພວກຫົວຫນ້າຄົນງານຂອງອິສຣາເອນໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າກະສັດຟາຣາໂອທູນວ່າ, “ດ້ວຍເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງຊົງທຳດັ່ງນີ້ກັບພວກຂ້ານ້ອຍ?

16 ຄືພຣະອົງບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍຮັບເຟືອງເຫມືອນແຕ່ກ່ອນ ແຕ່ຍັງສັ່ງໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເຮັດດິນຈີ່ຢູ່ ແລະດຽວນີ້ຜູ້ຄວບຄຸມງານຂອງພຣະອົງໄດ້ຂ້ຽນຕິພວກຂ້ານ້ອຍ ເຣື່ອງນີ້ແມ່ນພຣະອົງເອງເປັນຝ່າຍຜິດ”

17 ກະສັດຟາຣາໂອຊົງຕອບວ່າ, “ພວກເຈົ້າຂີ້ຄ້ານຫລາຍແທ້ໆ! ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫລະ, ພວກເຈົ້າຈຶ່ງມາຮ້ອງຂໍຕໍ່ເຮົາວ່າຢາກໄປຖວາຍສັຕບູຊາແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

18 ພວກເຈົ້າຕ້ອງກັບໄປເຮັດວຽກດຽວນີ້ ເຮົາບໍ່ມິເຟືອງໃຫ້ພວກເຈົ້າດອກ ແຕ່ດິນຈີ່ນັ້ນຕ້ອງໃຫ້ໄດ້ຄົບຕາມຈຳນວນ”

19 ເມື່ອຫົວຫນ້າຄົນງານອິສຣາເອນຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດດິນຈີ່ໃຫ້ໄດ້ແຕ່ລະມື້ຄົບຕາມຈຳນວນ ພວກເຂົາກໍມີຄວາມທຸກຫລາຍ

20 ຄັນພວກເຂົາອອກມາແຕ່ເຝົ້າກະສັດຟາຣາໂອ ກໍພົບເຫັນໂມເຊກັບອາໂຣນຢືນຖ້າພວກເຂົາຢູ່ ຈຶ່ງເວົ້າກັບໂມເຊແລະອາໂຣນວ່າ,

21 “ຂໍໃຫ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງລົງໂທດພວກທ່ານ ທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ກະສັດຟາຣາໂອແລະຂ້າຣາຊການຂອງພຣະອົງຄຽດຊັງພວກຂ້າພະເຈົ້າ ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້ກໍເຫມືອນກັບເອົາດາບໃຫ້ພວກທ່ານມາຂ້າພວກຂ້າພະເຈົ້າເສັຽ”

ໂມເຊອ້ອນວອນພຣະເຈົ້າ

22 ຕໍ່ມາ ໂມເຊໄດ້ຄືນໄປກາບທູນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອີກວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງຊົງລົງໂທດປະຊາຊົນອິສຣາເອນ? ແລະເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງຊົງໃຫ້ຂ້າພຣະອົງມາ?

23 ຄືຕັ້ງແຕ່ຂ້າພຣະອົງໄປເຝົ້າກະສັດຟາຣາໂອທູນໃນນາມຂອງພຣະອົງແລ້ວ ກະສັດຟາຣາໂອຍັງຊົງຂົ່ມເຫັງໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງເລື້ອຍມາ ບໍ່ເຫັນວ່າພຣະອົງໄດ້ຊ່ອຍເຫລືອອັນໃດເຂົາເລີຍ”

6.

1 ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໂມເຊວ່າ, “ບັດນີ້ ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນເຫດການ ທີ່ເຮົາຈະທຳຕໍ່ກະສັດຟາຣາໂອ ຄືເຮົາຈະບັງຄັບໃຫ້ກະສັດຟາຣາໂອດ້ວຍມືອັນຊົງຣິດ ໃຫ້ປ່ອຍປະຊາຊົນໄປ ດ້ວຍມືອັນເຂັ້ມແຂງຂອງເຮົານັ້ນແຫລະ ເຂົາຈະໄລ່ປະຊາຊົນອອກຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ”

ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນໂມເຊອີກ

2 ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ໂມເຊອິກວ່າ, “ເຮົາຄືພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

3 ເຮົາໄດ້ປາກົດໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອີຊາກ, ແລະແກ່ຢາໂຄບ ເຫັນໃນຖານະເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ແຕ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ສຳແດງໃຫ້ເຂົາຮູ້ຈັກເຮົາໃນນາມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

4 ແລະເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄຳຫມັ້ນສັນຍາແກ່ເຂົາດ້ວຍວ່າ ເຮົາຈະຍົກແຜ່ນດິນການາອານ ທີ່ເຂົາເຄິຍອາໄສຢູ່ຄາວເປັນຄົນຕ່າງດ້າວນັ້ນໃຫ້ແກ່ເຂົາ

5 ບັດນີ້ ເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຄ່ຳຄວນຂອງຊາວອິສຣາເອນ ຊຶ່ງຖືກຊາວເອຢິບບັງຄັບໃຫ້ເປັນທາດ ແລະເຮົາລະນຶກເຖິງຄຳຫມັ້ນສັນຍາຂອງເຮົາ

6 ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຮົາຈຶ່ງບອກຄົນອິສຣາເອນວ່າ ເຮົາຄືພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເຮົາຈະຊ່ອຍໃຫ້ພວກເຈົ້າລອດພົ້ນຈາກຊາວເອຢິບ ບັງຄັບໃຫ້ເຮັດວຽກຫນັກໃຫ້ພົ້ນຈາກການເປັນທາດຂອງພວກເຂົາ ຈະໄຖ່ເອົາພວກເຈົ້າດ້ວຍແຂນອັນມີຣິດຂອງເຮົາ ແລະດ້ວຍການລົງໂທດພວກເຂົາຢ່າງຮຸນແຮງ

7 ເຮົາຈະຮັບເອົາພວກເຈົ້າເປັນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ ແລະຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າເຮົາຄືພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ຊ່ອຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຊາວເອຢິບບີບບັງຄັບໃຫ້ເຣັດວຽກຫນັກ

8 ເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປຍັງແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ວ່າຈະຍົກໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອີຊາກ, ແລະແກ່ຢາໂຄບ ເຮົາຈະຍົກແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ເປັນກຳມະສິດຂອງພວກເຈົ້າ ເຮົາຄືພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”

9 ຝ່າຍໂມເຊຈຶ່ງນຳຄວາມນັ້ນໄປບອກຊາວອິສຣາເອນ ແຕ່ເນື່ອງຈາກວ່າຊາວອິສຣາເອນໄດ້ອິດເມື່ອຍ ແລະເບື່ອຫນ່າຍໃນວຽກການອັນຫ້ຽມໂຫດ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເຊື່ອຟັງຄວາມເວົ້າຂອງໂມເຊ

10 ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໂມເຊອິກວ່າ,

11 “ຈົ່ງໄປບອກໃຫ້ຟາຣາໂອກະສັດຂອງເອຢິບປ່ອຍຊົນຊາດອິສຣາເອນອອກຈາກເອຢິບ”

12 ແຕ່ໂມເຊກາບທູນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ, “ແມ່ນແຕ່ຊາວອິສຣາເອນເອງກໍບໍ່ເຫັນເຊື່ອຟັງຂ້າພຣະອົງ ແລ້ວກະສັດຟາຣາໂອຈະເຊື່ອຟັງຂ້າພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ? ເພາະຂ້າພຣະອົງເປັນຄົນເວົ້າບໍ່ເກັ່ງ”

13 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັ່ງໃຫ້ໂມເຊ ແລະອາໂຣນ ບອກຊາວອິສຣາເອນກັບກະສັດຟາຣາໂອວ່າ ເຂົາທັງສອງໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ນໍາຊົນຊາດອິສຣາເອນອອກຈາກເອຢິບ

ເຊື້ອສາຍຂອງໂມເຊແລະອາໂຣນ

(ປຖກ 46:8-27)

14 ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຕົ້ນຕະກູນຂອງພວກເຂົາ ບຸດຊາຍຂອງຣູເບນຜູ້ເປັນບຸດຫົວປີຂອງອິສຣາເອນຊື່ ຮາໂນກ, ປານລູ, ເຮສໂຣນ, ແລະກາຣ໌ມີ ເຫລົ່ານີ້ເປັນຕະກູນເຜົ່າຣູເບນ

15 ບຸດຊາຍຂອງຊີ ເມໂອນຊື່ ເຢມູເອນ ຢາມີນໂອຮັດ ຢາຄີນ ໂຊຮາຣ໌ ແລະຊາອູນ ຜູ້ມາຈາກຍິງການາອານ ເຫລົ່ານີ້ເປັນຕະກູນເຜົ່າຊີເມໂອນ

16 ຕໍ່ໄປນີ້ເປັນຊື່ບຸດຊາຍຂອງເລວິຕາມເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາຄື ເກີໂຊນ ໂກຮາດ ແລະເມຣາຣີ ເລວີນັ້ນມີອາຍຸໄດ້ຮ້ອຍສາມສິບເຈັດປີ

17 ບຸດຊາຍຂອງເກີໂຊນຊື່ ລິບນີ ແລະຊິເມອີ ຕາມຕະກູນຂອງເຂົາ

18 ບຸດຊາຍຂອງໂກຮາດຊື່ ອັມຣາມ ອິສຮາ ເຮໂບຣນ, ແລະອຸສຊີເອນ ໂກຮາດມີອາຍຸໄດ້ຮ້ອຍສາມສິບສາມປີ

19 ບຸດຊາຍຂອງເມຣາຣິຊື່ ມາລີ ແລະມູຊີ ເຫລົ່ານີ້ເປັນຕະກູນຂອງຄົນເລວີຕາມເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ

20 ຝ່າຍອັມຣາມໄດ້ແຕ່ງງານກັບນາງໂຢເຄເບດ ນ້ອງບິດາຂອງຕົນເປັນພັຣຍາ ແລ້ວນາງໃຫ້ກຳເນິດບຸດຊາຍແກ່ເຂົາຊື່ ອາໂຣນ,ແລະໂມເຊ ອັມຣາມມີອາຍຸໄດ້ຮ້ອຍສາມສິບເຈັດປີ

21 ບຸດຊາຍຂອງອິສຮາຊື່ ໂກຣາ, ເນເຟກ, ແລະຊິກຣີ

22 ບຸດຊາຍຂອງອຸສຊີເອນຊື່ ມິຊາເອນ ເອນຊາຟານ ແລະຊິດຣີ

23 ຝ່າຍອາໂຣນໄດ້ນາງເອລິເຊບາ ບຸດຕຣີຂອງອັມມີນາດາບ ນ້ອງສາວຂອງນາໂຊນເປັນພັຣຍາ ນາງມີບຸດຊາຍກັບທ່ານຊື່ ນາດາບ ອາບິຮູ ເອເລອາຊາ, ແລະອິທາມາ

24 ບຸດຊາຍຂອງໂກຣາຊື່ ອັດຊິ ເອນການາ ແລະອາບິອາສາຟ ເຫລົ່ານີ້ເປັນຕະກູນຂອງຄົນໂກຣາ

25 ຝ່າຍເອເລອາຊາບຸດຊາຍຂອງອາໂຣນ ໄດ້ຮັບບຸດຕຣີ ຄົນນຶ່ງຂອງປູທິເອນເປັນພັຣຍາ ນາງມີບຸດຊາຍກັບທ່ານຊື່ ຟີເນຮັສ ຄົນເຫລົ່ານີ້ເປັນຕົ້ນຕະກູນຂອງຄົນເລວີຕາມຕະກູນ

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັ່ງໂມເຊແລະອາໂຣນ

26 ແມ່ນໂມເຊແລະອາໂຣນນີ້ແຫລະທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກວ່າ, “ຈົ່ງພາຊາວອິສຣາເອນອອກຈາກປະເທດເອຢິບເປັນຫມວດເປັນຫມູ່

27 ສອງຄົນນີ້ແຫລະທີ່ໄດ້ບອກໃຫ້ກະສັດຟາຣາໂອປ່ອຍຊົນຊາດອິສຣາເອນອອກຈາກເອຢິບ

ໂມເຊແລະອາໂຣນເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ

28 ໃນວັນທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງກ່າວກັບໂມເຊໃນປະເທດເອຢິບນັ້ນ ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ,

29 “ເຮົາຄືພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພວກເຈົ້າຈົ່ງເລົ່າຂໍ້ຄວາມທັງຫມົດທີ່ເຮົາໄດ້ບອກແກ່ເຈົ້າໃຫ້ກະສັດຟາຣາໂອຟັງ”

30 ແຕ່ໂມເຊໄດ້ກາບທູນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ, “ພຣະອົງຊົງຊາບແລ້ວວ່າ ຂ້າພຣະອົງເປັນຄົນເວົ້າບໍ່ເກັ່ງ ແລ້ວກະສັດຟາຣາໂອຈະເຊື່ອຂ້າພຣະອົງໄດ້ຢ່າງໃດ?”

7.

1 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, “ເບິ່ງແມ໋ ເຮົາຈະທຳໃຫ້ເຈົ້າເປັນເຫມືອນພຣະເຈົ້າຕໍ່ຫນ້າຟາຣາໂອ ແລະອາໂຣນອ້າຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມແກ່ກະສັດຟາຣາໂອແທນເຈົ້າ

2 ເຈົ້າຈົ່ງບອກຂໍ້ຄວາມທັງຫມົດທີ່ເຮົາສັ່ງເຈົ້ານັ້ນແກ່ອາໂຣນ ແລ້ວອາໂຣນຈະບອກໃຫ້ຟາຣາໂອປ່ອຍຊົນຊາດອິສຣາເອນອອກໄປຈາກປະເທດເອຢິບ

3 ແຕ່ເຮົາຈະທຳໃຫ້ກະສັດຟາຣາໂອໃຈແຂງ ແມ້ວ່າເຮົາຈະທຳການອັດສະຈັນຫລວງຫລາຍ ຊຶ່ງເປັນຫມາຍສຳຄັນໃນປະເທດເອຢິບແລ້ວກໍຕາມ

4 ຟາຣາໂອກໍຈະບໍ່ເຊື່ອຟັງເຈົ້າ ຫລັງຈາກນັ້ນເຮົາຈະໃຊ້ອຳນາດບີບບັງຄັບຄົນເອຢິບແລະລົງໂທດຄົນເອຢິບຢ່າງຫນັກ ເພື່ອນຳພາກອງທັບຂອງເຮົາ ຄືປະຊາຊົນອິສຣາເອນອອກຈາກປະເທດເອຢິບ

5 ເມື່ອເຮົາຢຽດມືອອກຕໍ່ສູ້ຄົນເອຢິບແລະນຳພາຊາວອິສຣາເອນອອກຈາກປະເທດນັ້ນແລ້ວ ຊາວເອຢິບຈຶ່ງຈະຮູ້ວ່າເຮົາຄືພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”

6 ໂມເຊແລະອາໂຣນໄດ້ທຳຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

7 ເມື່ອເຂົາທັງສອງໄປທູນກະສັດຟາຣາໂອນັ້ນ ໂມເຊມີອາຍຸແປດສິບປີ ສ່ວນອາໂຣນມີອາຍຸແປດສິບສາມປີ

ໄມ້ເທົ້າຂອງອາໂຣນ

(ອພຍ 4:1-5)

8 ຕໍ່ມາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະອາໂຣນວ່າ,

9 ເມື່ອຟາຣາໂອສັ່ງເຈົ້າວ່າ ຈົ່ງສະແດງການອັດສະຈັນພິສູດງານຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈົ່ງບອກອາໂຣນວ່າ “ຖິ້ມໄມ້ເທົ້າຂອງຕົນລົງຕໍ່ຫນ້າຟາຣາໂອ ແລ້ວໄມ້ເທົ້ານັ້ນຈະກາຍເປັນງູ”

10 ໂມເຊກັບອາໂຣນຈຶ່ງພາກັນເຂົ້າໄປເຝົ້າກະສັດຟາຣາໂອແລະທຳຕາມທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັ່ງໄວ້ ຄືອາໂຣນໄດ້ຖິ້ມໄມ້ເທົ້ານັ້ນລົງຊ້ອງພຣະພັກກະສັດຟາຣາໂອແລະບັນດາຂ້າຣາຊການຂອງພຣະອົງ ແລ້ວໄມ້ເທົ້ານັ້ນກໍກາຍເປັນງູ

11 ຂນະນັ້ນ ກະສັດຟາຣາໂອໄດ້ຊົງເອີ້ນພວກນັກປາດແລະຫມໍມົນຂອງພຣະອົງມາ ພວກເຂົາເຫລົ່ານີ້ຕ່າງກໍທຳເຊັ່ນນັ້ນໄດ້ເຫມືອນກັນ

12 ພວກເຂົາໄດ້ຖິ້ມໄມ້ເທົ້າຂອງຕົນລົງ ໄມ້ເທົ້າເຫລົ່ານັ້ນກໍກາຍເປັນງູ ແຕ່ງູຂອງອາໂຣນໄດ້ກືນກິນງູຂອງເຂົາທັງຫມົດ

13 ເຖິງປານນັ້ນກະສັດຟາຣາໂອກໍຍັງແຂງພຣະທັຍຢູ່ ບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງໂມເຊແລະອາໂຣນ ເປັນຄວາມຈິງຕາມທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງບອກໄວ້

ນ້ຳກາຍເປັນເລືອດ

14 ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໂມເຊວ່າ, “ຟາຣາໂອນັ້ນດື້ດ້ານບໍ່ຍອມປ່ອຍໃຫ້ປະຊາຊົນໄປ

15 ເຈົ້າຈົ່ງໄປຫາກະສັດຟາຣາໂອໃນຕອນເຊົ້າ ລະຫວ່າງເຂົາອອກໄປຍັງແມ່ນ້ຳນິນ ໃຫ້ເຈົ້າຢືນຄອຍຢູ່ແຄມຕາຝັ່ງ ໃຫ້ຖືໄມ້ເທົ້າທີ່ໄດ້ກາຍເປັນງູນັ້ນໄປນຳດ້ວຍ

16 ໃຫ້ເຈົ້າເວົ້າຕໍ່ກະສັດຟາຣາໂອວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣິໄດ້ໃຊ້ໃຫ້ຂ້າພຣະອົງມາ ເພື່ອບອກໃຫ້ພຣະອົງປ່ອຍໄພ່ພົນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄປ ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ຂາບໄຫວ້ບູຊາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ ແຕ່ຈົນກະທັ້ງບັດນີ້ ພຣະອົງກໍຍັງບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຳຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເລີຍ

17 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງກ່າວວ່າ ພຣະອົງຈະຮູ້ຈັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍການກະທຳ ດັ່ງນີ້ ເບິ່ງເດີ, ຂ້າພຣະອົງຈະເອົາໄມ້ເທົ້າຟາດລົງໃນແມ່ນ້ຳນິນ ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະໃຫ້ແມ່ນ້ຳນັ້ນກາຍເປັນເລືອດ

18 ປາທັງຫລາຍຈະຕາຍ ນ້ຳຈະເຫມັນເນົ່າ ຊາວເອຢິບຈະດື່ມນ້ຳນັ້ນບໍ່ໄດ້”

19 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວກັບໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງບອກໃຫ້ອາໂຣນເດ່ໄມ້ເທົ້າຂອງເຂົາໃສ່ແມ່ນ້ຳລຳຄອງ ໃສ່ຫນອງບຶງແລະອ່າງນ້ຳໃນປະເທດເອຢິບ ເພື່ອໃຫ້ນ້ຳເຫລົ່ານັ້ນກາຍເປັນເລືອດ ຕລອດທົ່ວທັງແຜ່ນດິນຈະມີແຕ່ເລືອດ ທັງທີ່ຢູ່ໃນພາຊນະໄມ້ແລະພາຊນະຫີນ”

20 ໂມເຊກັບອາໂຣນໄດ້ທຳຕາມທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັ່ງ ຄືອາໂຣນໄດ້ຍົກໄມ້ເທົ້າຂຶ້ນຕີນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳນິນຊ້ອງພຣະພັກກະສັດຟາຣາໂອແລະພວກຂ້າ ຣາຊການ ແລ້ວນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳກໍກາຍເປັນເລືອດທັງຫມົດ

21 ຝູງປາກໍຕາຍ ແມ່ນ້ຳກໍເຫມັນເນົ່າ ຊາວເອຢິບກໍດື່ມນ້ຳນັ້ນບໍ່ໄດ້ ເພາະມີເລືອດທົ່ວປະເທດເອຢິບ

22 ຝ່າຍພວກຫມໍມົນຂອງເອຢິບກໍໃຊ້ຄາຖາອາຄົມຂອງເຂົາ ເຮັດສິ່ງນັ້ນໄດ້ເຫມືອນກັນ ສະນັ້ນກະສັດຟາຣາໂອຈຶ່ງຊົງແຂງພຣະທັຍຢູ່ຕາມເດີມ ພຣະອົງບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງໂມເຊແລະອາໂຣນເລີຍ ເປັນຄວາມຈິງຕາມທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໄວ້

23 ກະສັດຟາຣາໂອໄດ້ສະເດັດກັບຄືນສູ່ພຣະຣາຊວັງບໍ່ໄດ້ສົນພຣະທັຍໃນເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນແຕ່ຢ່າງໃດ

24 ຊາວເອຢິບທັງຫມົດຕ່າງກໍພາກັນຂຸດນ້ຳສ້າງຕາມແຄມແມ່ນ້ຳນິນ ເພາະວ່າພວກເຂົາດື່ມນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳນິນບໍ່ໄດ້

25 ເຈັດວັນຜ່ານໄປນັບຕັ້ງແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງບັນດານໃຫ້ແມ່ນ້ຳນິນກາຍເປັນເລືອດ

8. ເຣື່ອງກົບ

1 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງໄປຫາຟາຣາໂອບອກວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັ່ງໃຫ້ປ່ອຍຊົນຊາດຂອງພຣະອົງໄປບົວລະບັດພຣະອົງ

2 ຖ້າບໍ່ຍອມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະໃຫ້ຝູງກົບຂຶ້ນມາຮົບກວນທົ່ວປະເທດເອຢິບ

3 ແມ່ນ້ຳນິນຈະເຕັມໄປດ້ວຍຝູງກົບ ມັນຈະຂຶ້ນມາຢູ່ໃນພຣະຣາຊວັງ ໃນຫ້ອງບັນທົມ ໃນແທ່ນບັນທົມ ໃນເຮືອນຂອງພວກຂ້າຣາຊການ ໃນເຮືອນປະຊາຊົນ ໃນເຕົາອົບເຂົ້າຫນົມແລະໃນຮາງນວດແປ້ງ

4 ຝູງກົບນັ້ນຈະຂຶ້ນມາເທິງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ ແລະຂຶ້ນເທິງຕົນຕົວປະຊາຊົນກັບຂ້າຣາຊການທັງຫມົດ”

5 ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງບອກໃຫ້ອາໂຣນເດ່ໄມ້ເທົ້າໄປຕາມແມ່ນ້ຳລຳຄອງ ແລະຫນອງບຶງທັງຫລາຍ ເພື່ອໃຫ້ຝູງກົບຂຶ້ນມາເທິງປະເທດເອຢິບ”

6 ອາໂຣນຈຶ່ງເດ່ໄມ້ເທົ້າຊີ້ໄປທາງແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍໃນປະເທດເອຢິບ ຝູງກົບກໍຂຶ້ນມາທົ່ວປະເທດເອຢິບ

7 ຝ່າຍພວກຫມໍມົນກໍທຳໃຫ້ມີຝູງກົບຂຶ້ນມາເທິງແຜ່ນດິນໄດ້ເຫມືອນກັນ

8 ຕໍ່ມາ ກະສັດຟາຣາໂອຊົງເອີ້ນໂມເຊກັບອາໂຣນມາແລະບອກວ່າ “ພວກເຈົ້າຈົ່ງອ້ອນວອນໃຫ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບອກຝູງກົບໄປເສັຽຈາກເຮົາ ແລະຈາກປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລ້ວເຮົາຈະປ່ອຍໃຫ້ຄົນອິສຣາເອນໄປຖວາຍສັຕບູຊາແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”

9 ໂມເຊໄດ້ທູນຕອບກະສັດຟາຣາໂອວ່າ “ສຸດແລ້ວແຕ່ພຣະອົງຈະກຳນົດເວລາໃຫ້ຂ້າພຣະອົງອ້ອນວອນສຳລັບພຣະອົງ ສຳລັບຂ້າຣາຊການແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ຝູງກົບຫນີໄປຈາກຄົນແລະຈາກບ່ອນຢູ່ອາໄສ ໃຫ້ມັນມີແຕ່ໃນແມ່ນ້ຳນິນທໍ່ນັ້ນ”

10 ກະສັດຟາຣາໂອຊົງຕອບວ່າ, “ໃຫ້ທຳໃນມື້ອື່ນນີ້” ໂມເຊຈຶ່ງທູນວ່າ, “ຈະເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງຕ້ອງການນັ້ນ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ຊາບວ່າ ບໍ່ມີພຣະອົງໃດເຫມືອນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກຂ້າພຣະອົງ

11 ຝູງກົບຈະຫນີໄປຈາກພຣະອົງ ຈາກພຣະຣາຊສຳນັກ ຈາກຂ້າຣາຊການ ແລະຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຈະມີເຫລືອຢູ່ແຕ່ໃນແມ່ນ້ຳນິນທໍ່ນັ້ນ”

12 ແລ້ວໂມເຊກັບອາໂຣນໄດ້ທູນລາກະສັດຟາຣາໂອໄປ ໂມເຊໄດ້ອ້ອນວອນຂໍໃຫ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເລີກໃຊ້ຝູງກົບທໍຣະມານກະສັດເອຢິບ

13 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງທຳຕາມຄຳທູນຂອງໂມເຊ ຝູງກົບທີ່ຢູ່ໃນບ້ານເຮືອນ ໃນເດີ່ນບ້ານແລະທົ່ງນາຈຶ່ງໄດ້ຕາຍຫມົດ

14 ຊາວເອຢິບໄດ້ກອງກົບຕາຍໄວ້ເປັນກອງໃຫຍ່ ແລ້ວແຜ່ນດິນນັ້ນກໍເຫມັນເນົ່າທົ່ວໄປ

15 ເມື່ອກະສັດຟາຣາໂອຊົງເຫັນວ່າຄວາມທຸກຮ້ອນນັ້ນເບົາບາງລົງແລ້ວ ກໍກັບມີພຣະທັຍແຂງກ້າວຂຶ້ນອີກ ຄືບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງໂມເຊແລະອາໂຣນ ເປັນຄວາມຈິງຕາມທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້

16 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງບອກໃຫ້ອາໂຣນຈັບໄມ້ເທົ້າຂຶ້ນມາຕີດິນ ເພື່ອໃຫ້ຝຸ່ນດິນກາຍເປັນຮີ້ນແລະຍຸງທົ່ວປະເທດເອຢິບ

17 ເຂົາທັງສອງກໍໄດ້ທຳຕາມ ອາໂຣນໄດ້ຈັບໄມ້ເທົ້າຂຶ້ນຕີດິນ ແລ້ວຝຸ່ນດິນທັງຫມົດໃນປະເທດເອຢິບໄດ້ກາຍເປັນຮີ້ນແລະຍຸງມາຕອມມະນຸດ ແລະສັດ

18 ພວກຫມໍມົນກໍພຍາຍາມທຳຢ່າງນັ້ນເຫມືອນກັນ ແຕ່ພວກທຳບໍ່ໄດ້

19 ຂນະນັ້ນ ພວກຫມໍມົນໄດ້ທູນກະສັດຟາຣາໂອວ່າ, “ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນນີ້ແມ່ນການກະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ” ແຕ່ກະສັດຟາຣາໂອຊົງມີພຣະທັຍແຂງຢູ່ຄືເກົ່າບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງໂມເຊແລະອາໂຣນ ເປັນຄວາມຈິງຕາມທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວໄວ້

ເຣື່ອງເຫລືອກ

20 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໂມເຊວ່າ, “ມື້ອື່ນແຕ່ເຊົ້າ ຈົ່ງໄປເຝົ້າກະສັດຟາຣາໂອ ຂນະທີ່ກະສັດຟາຣາໂອໄປຍັງແມ່ນ້ຳໃຫ້ເຈົ້າບອກວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັ່ງໃຫ້ປ່ອຍຊົນຊາດຂອງພຣະອົງໄປບົວລະບັດພຣະອົງ

21 ຖ້າບໍ່ຍອມປ່ອຍໄປພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທຳໃຫ້ຝູງເຫລືອກມາຕອມພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ ຕອມຂ້າຣາຊການ ຕອມປະຊາຊົນ ແລະຕອມພຣະຣາຊສຳນັກຂອງພຣະອົງ ຕາມບ້ານເຮືອນຂອງຊາວເອຢິບແລະຕາມພື້ນດິນຈະເຕັມໄປດ້ວຍເຫລືອກ

22 ໃນວັນນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ໃຫ້ແຄວ້ນໂກເຊັນ ບ່ອນປະຊາຊົນອິສຣາເອນອາໄສຢູ່ມີເຫລືອກ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກະທຳພາລະກິດຢູ່ໃນປະເທດນີ້

23 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງແບ່ງເຂດລະຫວ່າງປະຊາຊົນອິສຣາເອນກັບປະຊາຊົນເອຢິບ ເຫດການນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໃນມື້ອື່ນນີ້”

24 ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳຢ່າງນັ້ນ ຝູງເຫລືອກອັນມະຫາສານໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະຣາຊວັງຂອງກະສັດຟາຣາໂອ ໃນເຮືອນຂ້າຣາຊການ ແລະທົ່ວປະເທດເອຢິບ ປະເທດນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບການທໍຣະມານທີ່ສຸດຍ້ອນຝູງເຫລືອກນັ້ນ

25 ຕໍ່ມາ ກະສັດຟາຣາໂອຊົງເອີ້ນໂມເຊກັບອາໂຣນເຂົ້າເຝົ້າແລະຊົງສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງພາກັນໄປຖວາຍສັຕບູຊາແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໃນດິນແດນປະເທດນີ້”

26 ໂມເຊທູນຕອບວ່າ, “ເປັນການບໍ່ຖືກຕ້ອງທີ່ຈະເຮັດຢ່າງນັ້ນ ເພາະຖ້າຖວາຍສັຕບູຊາແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກຂ້າພຣະອົງໃຫ້ຊາວເອຢິບເຫັນ ຊຶ່ງເຂົາຖືວ່າເປັນຂອງຫນ້າຂີ້ດຽດ ເຂົາກໍຈະເອົາກ້ອນຫີນຄວ່າງໃສ່ພວກຂ້າພຣະອົງ

27 ສະນັ້ນ ພວກຂ້າພຣະອົງຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໄປຖວາຍສັຕບູຊາໃນຖິ່ນກັນດານ ຊຶ່ງເປັນໄລຍະທາງເດີນສາມວັນຕາມທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກຂ້າພຣະອົງຊົງສັ່ງໄວ້”

28 ກະສັດຟາຣາໂອຊົງຮັບສັ່ງຕໍ່ໄປວ່າ, “ເຮົາຈະປ່ອຍໃຫ້ພວກເຈົ້າໄປຖວາຍສັຕບູຊາແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງບໍ່ໄປໄກ ແລະໃຫ້ອ້ອນວອນສຳລັບເຮົາ”

29 ໂມເຊທູນຕອບວ່າ, “ພໍຂ້າພຣະອົງທູນລາພຣະອົງໄປ ຂ້າພຣະອົງກໍຈະອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຝູງເຫລືອກຫນີໄປຈາກພຣະອົງ ຈາກຂ້າຣາຊການ ແລະຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນມື້ອື່ນນີ້ ແຕ່ພຣະອົງຢ່າໄດ້ຫລອກລວງພວກຂ້າພຣະອົງຕໍ່ໄປອີກ ຄືຢ່າຂັດຂວາງປະຊາຊົນອິສຣາເອນໃນການໄປຖວາຍສັຕບູຊາແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”

30 ແລ້ວໂມເຊໄດ້ທູນລາກະສັດຟາຣາໂອ ໄປອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

31 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໄດ້ທຳຕາມຄຳທູນຂໍຂອງໂມເຊຄື ໄດ້ຊົງທຳໃຫ້ຝູງເຫລືອກຫນີໄປເສັຽຈາກກະສັດຟາຣາໂອ ຈາກຂ້າຣາຊການ ແລະຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງບໍ່ໃຫ້ເຫລືອກເຫລືອຢູ່ຈັກໂຕເລີຍ

32 ແຕ່ແລ້ວກະສັດຟາຣາໂອກໍຍັງມີພຣະທັຍແຂງຢູ່ຄືເກົ່າ ໂດຍບໍ່ຍອມປ່ອຍໃຫ້ປະຊາຊົນອິສຣາເອນໄປ

9. ເຣື່ອງສັດທັງຫລາຍຕາຍ

1 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບອກໂມເຊວ່າ, “ຈົ່ງໄປຫາຟາຣາໂອແລ້ວເວົ້າວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີຊົງສັ່ງໃຫ້ປ່ອຍໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງໄປບົວລະບັດພຣະອົງ

2 ຖ້າບໍ່ຍອມປ່ອຍໄປ ຍັງຫນ່ວງຫນ່ຽວເຂົາໄວ້ອີກ

3 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະໃຫ້ເກີດໂຣກລະບາດຢ່າງຮ້າຍແຮງແກ່ຝູງສັດຊາວເອຢິບຄື ແກ່ຝູງມ້າ, ຝູງລໍ, ຝູງອູດ, ຝູງງົວຄວາຍ, ແລະຝູງແກະແບ້

4 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທຳໃຫ້ຝູງສັດຊາວເອຢິບຕາຍແລະຈິບຫາຍໄປ ແຕ່ຈະໃຫ້ຝູງສັດອິສຣາເອນມີຊີວິດຢູ່

5 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກຳນົດວ່າຈະໃຫ້ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນມື້ອື່ນນີ້”

6 ຄັນມື້ອື່ນມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງກະທຳຕາມທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ ຄືໄດ້ຊົງທຳສັດທັງປວງຂອງເອຢິບຕາຍ ແຕ່ສັດຂອງຊາວອິສຣາເອນບໍ່ໄດ້ຕາຍຈັກໂຕ

7 ກະສັດຟາຣາໂອຈຶ່ງຊົງໃຊ້ຄົນໄປເບິ່ງ ແລ້ວກໍຊົງຊາບວ່າສັດຂອງຊາວອິສຣາເອນບໍ່ໄດ້ຕາຍເລີຍ ເມື່ອຊົງຊາບດັ່ງນີ້ ກໍຊົງມີພຣະທັຍແຂງຢູ່ຕາມເດີມ ໂດຍບໍ່ຍອມປ່ອຍໃຫ້ປະຊາຊົນອິສຣາເອນໄປ

ເຣື່ອງຝີ

(ພບຍ 28:27)

8 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວກັບໂມເຊແລະອາໂຣນວ່າ, “ພວກເຈົ້າຈົ່ງກຳເອົາຂີ້ເທົ່າໄຟເຕັມກຳມື ແລ້ວໃຫ້ໂມເຊຫວ່ານຂຶ້ນໄປເທິງອາກາດຕໍ່ຫນ້າຟາຣາໂອ

9 ຂີ້ເທົ່າໄຟນັ້ນຈະກາຍເປັນຝຸ່ນດິນປິວໄປທົ່ວປະເທດເອຢິບຈະຕົກຖືກມະນຸດແລະສັດເດັຽຣະສານ ແລ້ວຈະເກີດເປັນຝີແຕກເປັນບາດໃນຕົນຕົວ”

10 ດັ່ງນັ້ນ ໂມເຊກັບອາໂຣນຈຶ່ງກຳເອົາຂີ້ເທົ່າໄຟຢືນຢູ່ຊ້ອງພຣະພັກກະສັດຟາຣາໂອ ແລ້ວໂມເຊໄດ້ຫວ່ານຂຶ້ນໄປເທິງອາກາດ ຂີ້ເທົ່າໄຟນັ້ນກໍປິວໄປຕົກຖືກມະນຸດແລະສັດເດັຽລະສານ ເປັນເຫດໃຫ້ມະນຸດແລະສັດເກີດເປັນຝີແຕກເປັນບາດໃນຕົນຕົວ

11 ພວກຫມໍມົນຊາວເອຢິບບໍ່ສາມາດຈະເຮັດແຂ່ງຂັນໂມເຊໄດ້ ເພາະວ່າຝິນັ້ນໄດ້ເກີດກັບເຂົາເອງເຫມືອນຊາວເອຢິບທັງປວງ

12 ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງທຳໃຫ້ກະສັດຟາຣາໂອມີພຣະທັຍແຂງຢູ່ ໂດຍບໍ່ຍອມປ່ອຍໃຫ້ຄົນອິສຣາ&#