2 Samuel ພຣະທັມ 2 ຊາມູເອນ	go back/ກັບຄືນ

ພຣະທັມ 2 ຊາມູເອນ

1	2	3	4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24

ຊາມູເອນ ສະບັບທີສອງ

1. ດາວິດຮູ້ຂ່າວການຕາຍຂອງຊາອູນ

1 ໃນເວລາທີ່ຊາອູນເສັຽຊີວິດນັ້ນ ພໍດີດາວິດຜູ້ຮົບຊະນະພວກອາມາເລກໄດ້ກັບມາເມືອງຊິກລາກ ແລະພັກຢູ່ທີ່ນນີ້ສອງວັນ

2 ເຂົາໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ ແລະເອົາດິນໃສ່ຫົວ ເພາະຄວາມເສັຽໃຈ ເມື່ອມາຮອດເຂົາຈຶ່ງພົບດາວິດ ແລະກົ້ມຂາບລົງດ້ວຍຄວາມນັບຖື

3 ດາວິດຈຶ່ງຖາມເຂົາວ່າ, “ເຈົ້າມາແຕ່ໃສ” ເຂົາຕອບວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າຫນີມາຈາກຄ້າຍທະຫານອິສຣາເອນ”

4 ດາວິດຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ບອກຂ້ອຍເບິ່ງດູວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ?” ເຂົາເວົ້າຂຶ້ນວ່າ, “ທະຫານຂອງພວກເຮົາໄດ້ປົບຫນີຈາກສະຫນາມຮົບ ເພາະເຫັນວ່າຫລາຍຄົນໄດ້ຖືກຂ້າ ຮວມທັງຊາອູນແລະໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງພຣະອົງດ້ວຍ”

5 ດາວິດຖາມເຂົາອີກວ່າ, “ເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງຮູ້ວ່າກະສັດຊາອູນ ແລະໂຢນາທານຕາຍແລ້ວ?”

6 ຊາຍຫນຸ່ມຄົນນັ້ນກໍຕອບວ່າ, “ພໍດີໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ເທິງພູກິນໂບອາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນກະສັດຊາອູນກຳລັງຢືນຄ້ຳຫອກຂອງພຣະອົງຢູ່ ໃນເວລານັ້ນທະຫານຣົດຮົບ ແລະທະຫານມ້າຂອງສັດຕຣູກຳລັງແລ່ນເຂົ້າມາໃກ້ພຣະອົງ

7 ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຫັນມາເຫັນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຮ້ອງໃສ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າກໍທູນຕອບວ່າ “ໂດຍ ຂ້ານ້ອຍ”

8 ພຣະອົງຖາມວ່າ, “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?” ຂ້າພະເຈົ້າບອກພຣະອົງຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນອາມາເລກ

9 ພຣະອົງກໍກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ ເຮົາໄດ້ຮັບບາດເຈັບຢ່າງສາຫັດ ເຮົາໃກ້ຈະຕາຍແລ້ວ ເຈົ້າມາພີ້ແດ່ ແລະຂ້າເຮົາຖິ້ມເສັຽ

10 ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຂຶ້ນໄປຫາພຣະອົງ ແລະຂ້າພຣະອົງ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ໃນຂນະທີ່ພຣະອົງລົ້ມລົງນັ້ນ ພຣະອົງກໍຈະຕ້ອງຕາຍ ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປົດເອົາກະໂຈມອອກຈາກຫົວຂອງພຣະອົງ ແລະຖອດເອົາສາຍແຂນຂອງພຣະອົງ ນຳມາມອບໃຫ້ທ່ານນີ້ແຫລະ”

11 ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມເສັຽໃຈ ແລະທະຫານຂອງທ່ານທຸກຄົນກໍກະທຳເຊັ່ນດຽວກັນ

12 ພວກເຂົາໄດ້ອົດອາຫານເພື່ອໄວ້ທຸກໃຫ້ແກ່ຊາອູນ ແລະໂຢນາທານຈົນເຖິງຄ່ຳ ແລະເພື່ອຊາວອິສຣາເອນຊຶ່ງເປັນໄພ່ພົນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພາະວ່າມີຫລາຍຄົນໄດ້ຖືກຂ້າຢູ່ໃນສະຫນາມຮົບ

13 ດາວິດໄດ້ຖາມຊາຍຫນຸ່ມທີ່ນຳຂ່າວມາບອກທ່ານນັ້ນວ່າ, “ເຈົ້າເປັນຄົນຊາດໃດ” ເຂົາຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນອາມາເລກ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນປະເທດຂອງທ່ານ”

14 ດາວິດໄດ້ຖາມອີກວ່າ, “ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງກ້າຂ້າກະສັດທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້?”

15 ແລ້ວດາວິດກໍເອີ້ນເອົາທະຫານຂອງທ່ານຜູ້ນຶ່ງອອກມາ ແລະບອກວ່າ, “ຈົ່ງຂ້າມັນຖິ້ມເສັຽ” ທະຫານຄົນນັ້ນກໍໃຊ້ດາບຟັນຊາຍຫນຸ່ມອາມາເລກຄົນນັ້ນໃຫ້ຕາຍ

16 ແລ້ວດາວິດໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຊາຍຫນຸ່ມເອີຍ ໂທດນີ້ເຈົ້າໄດ້ນຳມາສູ່ໂຕເຈົ້າເອງ ເມື່ອເຈົ້າຍອມວ່າເຈົ້າໄດ້ຂ້າຜູ້ທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ເປັນກະສັດນັ້ນ ເຈົ້າກໍຈະມີໂທດແລ້ວ”

ດາວິດໂສກເສົ້າເສັຽໃຈ ຍ້ອນຊາອູນແລະໂຢນາທານ

17 ດາວິດໄດ້ຮ້ອງເພງໂສກເສົ້ານີ້ເພື່ອໄວ້ອາລັຍ ຊາອູນແລະໂຢນາທານ

18 (ທ່ານໄດ້ສັ່ງໃຫ້ສອນເພງນີ້ແກ່ຊາວຢູດາ ເພາະນີ້ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນປື້ມຂອງ ຢາຊາ) ວ່າ,

19 “ຜູ້ນຳທີ່ຍອດຢ້ຽມຂອງພວກເຮົາໄດ້ຕາຍຢູ່ເທິງພູນ້ອຍ ອິສຣາເອນ ທະຫານຜູ້ເກັ່ງກ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ລົ້ມລົງ

20 ຢ່າບອກເຣື່ອງນີ້ແກ່ຊາວເມືອງກາດ ຫລືຕາມຖນົນຫົນທາງໃນເມືອງອັສເກໂລນ ຢ່າທຳໃຫ້ຜູ້ຍິງເມືອງຟີລິສຕິນດີໃຈ ຢ່າໃຫ້ພວກລູກສາວຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍຊົມຊື່ນຍິນດີ

21 ຂໍຢ່າໃຫ້ຝົນ ຫລືນ້ຳຫມອກຕົກລົງໃສ່ພູນ້ອຍກິນໂບອາ ຂໍໃຫ້ທົ່ງນາທີ່ນັ້ນແຫ້ງແລ້ງຢູ່ເລື້ອຍໆ ຜູ້ກ້າຫານໄດ້ປະຖິ້ມແຜ່ນເຫລັກຕ້ານທາຍຂອງຕົນໄວ້ ໃນບ່ອນນັ້ນຢ່າງຫນ້າລະອາຍ ແຜ່ນເຫລັກຕ້ານທານຂອງຊາອູນກໍເຂົ້າຂີ້ຫມ້ຽງ

22 ຄັນທະນູຂອງໂຢນາທານເປັນຫນ້າຢ້ານຫລາຍ ດາບຂອງຊາອູນບໍ່ມີຄວາມເມດຕາປານີ ໄດ້ຂ້າສັດຕຣູຜູ້ເກັ່ງກ້າ

23 ຊາອູນ ແລະໂຢນາທານເປັນຄົນປະເສີດ ແລະຫນ້າຮັກຫລາຍ ພຣະອົງຊົງຢູ່ດ້ວຍກັນແລະຕາຍດ້ວຍກັນ ເປັນຄົນວ່ອງໄວເຫມືອນນົກອີນຊີ ແລະແຂງແຮງເຫມືອນສິງ

24 ຍິງຊາວອິສຣາເອນເອີຍ ຈົ່ງພາກັນໄວ້ທຸກໃຫ້ຊາອູນ ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ພວກເຈົ້ານຸ່ງຫົ່ມເສື້ອຍາວສີແດງເຂັ້ມ ທັງໃຫ້ປະດັບເພັດພອຍແລະຄຳໃສ່ຕົວຂອງເຈົ້າ

25 ທະຫານຜູ້ເກັ່ງກ້າກໍເສັຽໄຊ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຂ້າໃນສະຫນາມຮົບ ສ່ວນໂຢນາທານກໍນອນຕາຍຢູ່ເທິງພູນ້ອຍ

26 ໂຢນາທານອ້າຍຂອງເຣົາເອີຍ ຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ທຸກແກ່ທ່ານ ຄວາມຮັກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມີຕໍ່ທ່ານນັ້ນຫລວງຫລາຍ ຄວາມຮັກທີ່ທ່ານມີຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍປະເສີດຫລາຍເຫນືອກວ່າຄວາມຮັກຂອງພວກຜູ້ຍິງ

27 ທະຫານຜູ້ເກັ່ງກ້າໄດ້ເສັຽໄຊ ອາວຸດຂອງພວກເຂົາໃຊ້ການຫຍັງບໍ່ໄດ້

2. ຕັ້ງດາວິດເປັນກະສັດເຫນືອຢູດາ

1 ຄັນເຣື່ອງນີ້ສິ້ນສຸດລົງໄປແລ້ວ ດາວິດຈຶ່ງທູນຖາມພຣະເຈົ້າວ່າ, “ສົມຄວນທີ່ຂ້າພຣະອົງຈະຂຶ້ນໄປຍັງຫົວເມືອງນຶ່ງເມືອງໃດໃນຢູດາຫລືບໍ?” ແລະພຣະຜູ້ເເປັນນເຈົ້າຊົງຕອບທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງຂຶ້ນໄປເຖີດ” ດາວິດທູນຖາມວ່າ, “ຄວນທີ່ຂ້າພຣະອົງຈະຂຶ້ນໄປທີ່ໃດ?” ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ເມືອງເຮໂບຣນ”

2 ດາວິດຈຶ່ງຂຶ້ນໄປທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບພັຣຍາທັງສອງຂອງທ່ານດ້ວຍຄື ອາຮິໂນອາມ ຊາວຢິສເຣເອນ ແລະອາບິກາອີນແມ່ຫມ້າຍຂອງນາບານ ຊາວກາຣ໌ເມ

3 ດາວິດກໍນຳຄົນທີ່ຢູ່ກັບທ່ານຂຶ້ນໄປທຸກຄົນພາຄອບຄົວໄປນຳ ແລະເຂົາທັງຫລາຍກໍຢູ່ໃນຫົວເມືອງຂອງເຮໂບຣນ

4 ຄົນຢູດາກໍພາກັນມາເຈີມຕັ້ງດາວິດໄວ້ເປັນພຣະຣາຊາເຫນືອເຊື້ອສາຍຢູດາ ເມື່ອມີຄົນມາທູນດາວິດວ່າ, “ຊາວຢາເບສກິເລອາດເປັນຜູ້ທີ່ຝັງພຣະສົບຊາອູນໄວ້”

5 ດາວິດກໍມີຮັບສັ່ງໃຫ້ຜູ້ນຳຂ່າວໄປຫາຊາວຢາເບສກິເລອາດນັ້ນ ເວົ້າກັບເຂົາວ່າ, “ຂໍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງອວຍພຣະພອນແກ່ທ່ານທັງຫລາຍໃນການທີ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ສຳແດງຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຢ່າງນີ້ຕໍ່ຊາອູນເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ ແລະໄດ້ຝັງສົບພຣະອົງໄວ້

6 ບັດນີ້ຂໍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສຳແດງຄວາມຮັກຫມັ້ນຄົງ ແລະຄວາມທ່ຽງທັມແກ່ທ່ານ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະກະທຳຄວາມດີຕໍ່ທ່ານທັງຫລາຍເພາະທ່ານໄດ້ກະທຳການນີ້

7 ເພາະສະນັ້ນ ຂໍໃຫ້ມືຂອງທ່ານທັງຫລາຍເຂັ້ມແຂງ ແລະຂໍໃຫ້ທ່ານກ້າຫານເຖີດ ເພາະວ່າຊາອູນເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານສິ້ນພຣະຊົນເສັຽແລ້ວ ແລະເຊື້ອສາຍຢູດາໄດ້ເຈີມຕັ້ງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ເປັນກະສັດເຫນືອເຂົາທັງຫລາຍ

ອິສໂບເຊທຂຶ້ນເປັນກະສັດແຫ່ງອິສຣາເອນ

8 ຝ່າຍອັບເນີບຸດເນີແມ່ທັບຂອງກອງທັບຊາອູນໄດ້ພາອິສໂບເຊທ ບຸດຊາຍຂອງຊາອູນຂ້າມໄປທີ່ເມືອງມາຮານາອິມ

9 ແລະໄດ້ສະຖາປະນາທ່ານໃຫ້ເປັນກະສັດເຫນືອເມືອງກິເລອາດ ແລະຄົນອາຊູຣ໌ ແລະຄົນຢິສເຣເອນ ແລະຄົນເອຟຣາອິມ ແລະຄົນເບັນຢາມິນ ແລະຄົນອິສຣາເອນທັງຫມົດ

10 ເມື່ອອິສໂບເຊທບຸດຊາຍຂອງຊາອູນເລີ້ມປົກຄອງເຫນືອອິສຣາເອນນັ້ນມີພຣະຊົນຢູ່ສີ່ສິບປີ ຊົງປົກຄອງຢູ່ສອງປີ ແຕ່ເຊື້ອສາຍຂອງຢູດາກໍຕິດຕາມດາວິດ

11 ເວລາທີ່ດາວິດຊົງເປັນກະສັດເຫນືອເຊື້ອສາຍຢູດາໃນເຮໂບຣນນັ້ນເປັນຈຳນວນເຈັດປີກັບຫົກເດືອນ

ເສິກລະຫວ່າງອິສຣາເອນແລະຢູດາ

12 ອັບເນີ ບຸດເນີ ແລະພວກຂ້າຣາຊການທະຫານຂອງອິສໂບເຊທ ບຸດຊາຍຂອງຊາອູນໄດ້ອອກຈາກມາຮານາອິມໄປຍັງເມືອງກິເບໂອນ

13 ແລະໂຢອາບ ບຸດນາງເຊຣູຢາກັບພວກຂ້າຣາຊການທະຫານຂອງດາວິດກໍອອກໄປພົບກັບເຂົາທີ່ສະນ້ຳເມືອງກິເບໂອນ ແລະເຂົາທັງຫລາຍກໍນັ່ງຢູ່ທີ່ຂອບສະ ພວກນຶ່ງຢູ່ທີ່ຂອບສະຂ້າງນີ້ ອີກພວກນຶ່ງຢູ່ຂອບສະຂ້າງນັ້ນ

14 ອັບເນີ ຈຶ່ງເວົ້າກັບໂຢອາບວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພວກຄົນຫນຸ່ມລຸກຂຶ້ນຮົບຫລີ້ນກັນໃຫ້ເຮົາເບິ່ງເຖີດ” ແລະໂຢອາບຕອບວ່າ, “ໃຫ້ເຂົາລຸກຂຶ້ນຫລິ້ນໂລດ”

15 ເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນໄປຕາມທີ່ນັບໄວ້ ຝ່າຍເບັນຢາມິນ ແລະຝ່າຍອິສໂບເຊທ ບຸດຊາຍຂອງຊາອູນມີສິບສອງຄົນ ແລະຂ້າຣາຊການທະຫານຂອງດາວິດກໍມີສິບສອງຄົນ

16 ຕ່າງກໍຈັບຫົວຄູ່ຕໍ່ສູ້ ແລະປັກດາບເຂົ້າທີ່ສີ່ຂ້າງຂອງຄູ່ຕໍ່ສູ້ ລົ້ມຕາຍດ້ວຍກັນຫມົດ ເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນທີ່ນັ້ນວ່າ “ເຮນກາດຮັສຊູຣິມ” ຊຶ່ງຢູ່ໃນກິເບໂອນ

17 ການສູ້ຮົບໃນວັນນັ້ນດຸເດືອດ ອັບເນີແລະພວກຄົນອິສຣາເອນກໍຜ່າຍແພ້ຕໍ່ຂ້າຣາຊການທະຫານຂອງດາວິດ

18 ບຸດທັງສາມຂອງນາງເຊຣູຢາກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນຄື ໂຢອາບ ອາບິຊັຍ ແລະອາຊາເຮນ ຝ່າຍອາຊາເຮນນັ້ນມີຕີນໄວຢ່າງກັບເຍືອງ

19 ແລະອາຊາເຮນກໍໄລ່ຕິດຕາມອັບເນີໄປ ເມື່ອຕາມໄປນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ລ້ຽວທາງຂວາມື ຫລືທາງຊ້າຍມືຈາກການໄລ່ຕາມອັບເນີ

20 ອັບເນີຫລຽວມາເບິ່ງຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ນັ້ນອາຊາເຮນແມ່ນບໍ?” ເຂົາຕອບວ່າ, “ຂ້າເອງ”

21 ອັບເນີຈຶ່ງບອກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງລ້ຽວໄປທາງຂວາ ຫລືທາງຊ້າຍ ແລະຈັບເອົາຄົນຫນຸ່ມຄົນໃດຄົນນຶ່ງ ແລ້ວກໍຍຶດເອົາສິ່ງຂອງຂອງເຂົາໄປ” ແຕ່ອາຊາເຮນບໍ່ລ້ຽວຈາກໄລ່ຕາມອັບເນີ

22 ອັບເນີຈຶ່ງບອກອາຊາເຮນອີກຄັ້ງນຶ່ງວ່າ, “ຈົ່ງຫັນກັບຈາກການຕາມຂ້າເສັຽເຖີດ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຢາກໃຫ້ຂ້າຟາດເຈົ້າລົງດິນ ແລ້ວຂ້າຈະເງີຍຫນ້າຂຶ້ນເບິ່ງໂຢອາບອ້າຍຂອງເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ?”

23 ແຕ່ເຂົາກໍປະຕິເສດບໍ່ຍອມຫັນກັບ ເພາະສະນັ້ນ ອັບເນີກໍເອົາໂຄນຫອກແທງທ້ອງອາຊາເຮນ ຫອກກໍທະລຸອອກຂ້າງຫລັງຂອງເຂົາ ເຂົາກໍລົ້ມລົງຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະທຸກຄົນຊຶ່ງມາເຫັນບ່ອນທີ່ອາຊາເຮນລົ້ມຕາຍຢູ່ກໍຢືນນິ່ງ

24 ແຕ່ໂຢອາບກັບອາບິຊັຍໄລ່ຕາມອັບເນີໄປ ດວງຕາເວັນກໍຕົກເມື່ອເຂົາມາເຖິງເນີນເຂົາອັມມາ ຊຶ່ງຢູ່ຊື່ກິຢາ ຕາມທາງທີ່ຈະໄປຖິ່ນກັນດານເມືອງກິເບໂອນ

25 ແລະຄົນເບັນຢາມິນກໍຮວມກັນຕາມອັບເນີໄປເປັນກຸ່ມດຽວກັນຕັ້ງຢູ່ທີ່ຍອດພູແຫ່ງນຶ່ງ

26 ແລ້ວອັບເນີຮ້ອງຖາມໂຢອາບວ່າ, “ຈະໃຫ້ດາບກິນເລື້ອຍໄປຫລື ທ່ານບໍ່ຮູ້ຫລືວ່າຕອນປາຍມືກໍຂົມ ອີກເຫິງປານໃດທ່ານຈຶ່ງຈະສັ່ງຄົນຂອງທ່ານໃຫ້ຢຸດໄລ່ຕາມພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາ

27 ແລະໂຢອາບຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງພຣະຊົນຢູ່ສັນໃດ ຖ້າທ່ານບໍ່ເວົ້າຂຶ້ນພວກທະຫານກໍຈະເລິກໄລ່ຕາມພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາມື້ອື່ນເຊົ້າ“

28 ໂຢອາບຈຶ່ງເປົ່າເຂົາສັດຂຶ້ນ ຄົນທັງປວງກໍຢຸດ ບໍ່ໄລ່ຕາມອິສຣາເອນອີກ ແລະບໍ່ສູ້ຮົບກັນອີກ

29 ອັບເນີກັບຄົນຂອງທ່ານກໍເດີນທາງຕລອດຄືນນັ້ນໃນອາຣາບາ ເຂົາຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ແລະເດີນໄປຕາມຫຸບເຂົາກໍມາເຖິງມາຮານາອິມ

30 ໂຢອາບກໍກັບຈາກໄລ່ຕາມອັບເນີ ແລະເມື່ອທ່ານຮວບຮວມພົນເຂົ້າດ້ວຍກັນແລ້ວ ຂ້າຣາຊການທະຫານຂອງດາວິດກໍຂາດໄປສິບເກົ້າຄົນບໍ່ນັບອາຊາເຮນ

31 ແຕ່ຂ້າຣາຊການທະຫານຂອງດາວິດໄດ້ຂ້າຄົນເບັນຢາມິນ ແລະຄົນຂອງອັບເນີຕາຍໄປສາມຮ້ອຍຫົກສິບຄົນ

32 ເຂົາກໍຍົກສົບອາຊາເຮນໄປຝັງໄວ້ໃນອຸບໂມງບິດາຂອງເຂົາຊຶ່ງຢູ່ທີ່ເມືອງເບັດເລເຮັມ ໂຢອາບແລະຄົນຂອງທ່ານກໍເດີນທາງຕລອດຄືນໄປສວ່າງທີ່ເມືອງເຮໂບຣນ

3.

1 ມີສົງຄາມລະຫວ່າງເຊື້ອສາຍຂອງຊາອູນກັບເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດຢູ່ນານ ແລະດາວິດກໍເຂັ້ມແຂງຍິ່ງຂຶ້ນ ຝ່າຍເຊື້ອສາຍຂອງຊາອູນກໍເສື່ອມກຳລັງລົງທຸກຂນະ

ບຸດຊາຍຂອງດາວິດຜູ້ເກີດທີ່ເມືອງເຮໂບຣນ

(1 ຂຄວ 3:1-4)

2 ດາວິດຊົງມີບຸດຊາຍເກີດຫລາຍຄົນທີ່ເມືອງເຮໂບຣນ ບຸດຫົວປີຊື່ ອັມໂນນ ບຸດອາຮີໂນອາມ ຊາວຢິສເຣເອນ

3 ຄົນທີ່ສອງຊື່ ຄີເລອາບ ບຸດນາງອາບິກາອິນແມ່ຫມ້າຍຂອງນາບານຊາວກາຣ໌ເມນ ແລະຄົນທີ່ສາມຊື່ ອັບຊາໂລມ ບຸດນາງມາອາກາ ຣາຊທິດາຂອງຕັນມັຍກະສັດເມືອງເກຊູຣ໌

4 ຄົນທີ່ສີ່ຊື່ ອາໂດນີຢາ ບຸດຂອງຮັກກິດ ຄົນທີ່ຫ້າຊື່ ເຊຟາຕິຢາບຸດນາງອາບິຕັນ

5 ຄົນທີ່ຫົກຊື່ ອິທເຣອາມ ບຸດນາງເອກລາ ເມັຽຂອງດາວິດ ບຸດຊາຍເຫລົ່ານີ້ເກີດແກ່ດາວິດທີ່ເມືອງເຮໂບຣນ

ອັບເນີປອງທຳຄຳສັນຍາກັບດາວິດ

6 ຢູ່າເມື່ອມີການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງເຊື້ອສາຍຂອງຊາອູນກັບເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດນັ້ນ ອັບເນີໄດ້ກະທຳຕົວໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຍິ່ງຂຶ້ນ ໃນເຊື້ອສາຍຂອງຊາອູນ

7 ຝ່າຍຊາອູນນັ້ນມີນາງສນົມຄົນນຶ່ງຊື່ ຣິສປາ ບຸດຕຣີຂອງອັຍຢາ ແລະອິສໂບເຊທຈຶ່ງກ່າວກັບອັບເນີວ່າ, “ເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງເຂົ້າຫານາງສນົມຂອງສະເດັດພໍ່ຂອງເຮົາ”

8 ຝ່າຍອັບເນີກໍຄຽດອິສໂບເຊທເພາະຖ້ອຍຄຳນີ້ຫລາຍ ຈຶ່ງທູນວ່າ, “ຂ້າພຣະອົງເປັນຫົວຫມາຂອງຢູດາຫລື ທຸກມື້ນີ້ຂ້າພຣະອົງໄດ້ສຳແດງຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ເຊື້ອສາຍຂອງຊາອູນສະເດັດພໍ່ຂອງພຣະອົງ ແລະຕໍ່ພີ່ນ້ອງແລະຕໍ່ມິດສະຫາຍຂອງສະເດັດພໍ່ທ່ານ ບໍ່ໄດ້ມອບຂ້າພຣະອົງໄວ້ໃນມືຂອງດາວິດ ວັນນີ້ພຣະອົງຍັງຫາຄວາມຕໍ່ຂ້າພຣະອົງດ້ວຍເຣື່ອງຜູ້ຍິງຄົນນີ້

9 ຖ້າຂ້າພຣະອົງຈະບໍ່ໄດ້ກະທຳເພື່ອດາວິດໃຫ້ສຳເຣັດດັ່ງທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະຕິຍານໄວ້ຕໍ່ທ່ານແລ້ວ ກໍຂໍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງລົງໂທດອັບເນີແລະຍິ່ງຫນັກກວ່າ

10 ຄືຂ້າພຣະອົງຈະຍ້າຍຣາຊອານາຈັກຈາກເຊື້ອສາຍຂອງຊາອູນ ແລະສະຖາປະນາບັນລັງຂອງດາວິດເຫນືອອິສຣາເອນ ແລະເຫນືອຢູດາ ຕັ້ງແຕ່ດານເຖິງເບເອີເຊບາ”

11 ແລະອິສໂບເຊທກໍບໍ່ຊົງສາມາດຕອບອັບເນີຈັກຄຳດຽວ ເພາະພຣະອົງຊົງຢ້ານກົວອັບເນີ

12 ອັບເນີກໍສົ່ງຜູ້ນຳຂ່າວແທນຕົນໄປຍັງດາວິດທີ່ເຮໂບຣນທູນວ່າ, “ແຜ່ນດິນນີ້ເປັນຂອງຜູ້ໃດ?” ແລະທູນອີກວ່າ, “ຂໍຊົງທຳຄຳສັນຍາກັບຂ້າພຣະອົງ ແລະເບິ່ງແມ໋, ມືຂອງຂ້າພຣະອົງຈະຢູ່ຝ່າຍພຣະອົງ ແລະນຳອິສຣາເອນທັງສິ້ນມາມອບແດ່ພຣະອົງ”

13 ດາວິດກ່າວວ່າ, “ດີແລ້ວ ເຮົາຈະກະທຳຄຳສັນຍາກັບທ່ານ ແຕ່ເຮົາຂໍຈາກທ່ານຈັກຢ່າງນຶ່ງຄືວ່າ ເມື່ອທ່ານຈະມາເຫັນຫນ້າເຮົາອີກຂໍທ່ານນຳມີຄານ ບຸດຕຣີຂອງຊາອູນມາໃຫ້ເຮົາກ່ອນ ບໍ່ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຫນ້າເຮົາ”

14 ແລ້ວດາວິດກໍສົ່ງຜູ້ນຳຂ່າວໄປຍັງອິສໂບເຊທບຸດຊາຍຂອງຊາອູນວ່າ, “ຂໍມອບມີຄານເມັຽຂອງຂ້າພະເຈົ້າແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫມັ້ນໄວ້ດ້ວຍຫນັງປາຍອະວັຍວະຂອງຄົນຟີລິສຕິນນຶ່ງຮ້ອຍອັນ”

15 ອິສໂບເຊທຈຶ່ງຊົງໃຫ້ຄົນໄປພາມີຄານມາຈາກຜົວຂອງນາງ ຄືປັນຕິເອນບຸດຊາຍຂອງລາອິສ

16 ແຕ່ຜົວຂອງນາງກໍຍ່າງທັງຮ້ອງໄຫ້ໄປກັບນາງຈົນເຖິງບາຮູຣິມ ແລ້ວອັບເນີຈຶ່ງບອກເຂົາວ່າ, “ກັບໄປເສັຽເຖີດ” ແລະເຂົາກໍກັບໄປ

17 ອັບເນີຈຶ່ງປຶກສາກັບພວກຜູ້ໃຫຍ່ຂອງອິສຣາເອນວ່າ, “ເມື່ອກ່ອນນີ້ທ່ານທັງຫລາຍຢາກໃຫ້ດາວິດເປັນກະສັດເຫນືອທ່ານ

18 ບັດນີ້ຈົ່ງໃຫ້ເປັນຈິງເຖີດ ເພາະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັນຍາໄວ້ກັບດາວິດວ່າ “ເຮົາຈະຊ່ອຍອິສຣາເອນໄພ່ພົນຂອງເຮົາດ້ວຍມືຂອງດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນຟີລິສຕິນ ແລະໃຫ້ພົ້ນຈາກມືສັດຕຣູທັງສິ້ນຂອງເຂົາ”

19 ອັບເນີກໍເວົ້າກັບຄົນເບັນຢາມິນນຳ ແລະອັບເນີກໍໄປທູນດາວິດທີ່ເມືອງເຮໂບຣນເຖິງບັນດາສິ່ງຕ່າງໆ ທີ່ອິສຣາເອນແລະເຊື້ອສາຍທັງສິ້ນຂອງເບັນຢາມິນເຫັນສົມຄວນທີ່ຈະກະທຳ

20 ອັບເນີຈຶ່ງມາເຝົ້າດາວິດທີ່ເມືອງເຮໂບຣນພ້ອມກັບຄົນອີກຊາວຄົນ ດາວິດຊົງຈັດການລ້ຽງອັບເນີກັບຄົນທີ່ຢູ່ກັບທ່ານ

21 ແລະອັບເນີທູນດາວິດວ່າ, “ຂ້າພຣະອົງຈະລຸກຂຶ້ນກັບໄປ ແລະຈະຮວບຮວມຄົນອິສຣເອນທັງສິ້ນມາຍັງພຣະຣາຊາເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພຣະອົງ ເພື່ອເຂົາທັງຫລາຍຈະກະທຳຄຳສັນຍາກັບພຣະອົງ ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງປົກຄອງໃຫ້ກວ້າງຂວາງຕາມຊອບພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ” ດາວິດກໍຊົງສົ່ງອັບເນີກັບໄປ ແລະເຂົາກໍໄປໂດຍສະວັດດີພາບ

ໂຢອາບຂ້າອັບເນີ

22 ຂນະນັ້ນຂ້າຣາຊການທະຫານຂອງດາວິດກັບໂຢອາບກັບມາຈາກການໄປປຸ້ນແລະນຳສິ່ງຂອງທີ່ຍຶດໄດ້ຫລວງຫລາຍນັ້ນມາດ້ວຍ ແຕ່ອັບເນີບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບດາວິດທີ່ເຮໂບຣນແລ້ວ ເພາະພຣະອົງຊົງສົ່ງທ່ານກັບໄປ ແລະທ່ານກໍໄປໂດຍສະວັດດີພາບ

23 ເມື່ອໂຢອາບກັບກອງທັບທັງສິ້ນທີ່ຢູ່ກັບທ່ານມາເຖິງ ກໍມີຄົນບອກໂຢອາບວ່າ, “ອັບເນີບຸດເນີມາເຝົ້າພຣະຣາຊາ ແລະພຣະອົງຊົງໃຫ້ເຂົາກັບໄປ ເຂົາກໍກັບໄປໂດຍສະວັດດີພາບ”

24 ແລ້ວໂຢອາບເຂົ້າໄປເຝົ້າກະສັດທູນວ່າ, “ເປັນຫຍັງພຣະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນີ້ ເບິ່ງແມ໋, ອັບເນີມາເຝົ້າພຣະອົງ ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງປ່ອຍເຂົາໄປ ເຂົາກໍຫລຸດມືໄປແລ້ວ

25 ພຣະອົງຊົງຊາບແລ້ວວ່າອັບເນີ ບຸດເນີມາເພື່ອລໍ້ລວງພຣະອົງ ແລະເພື່ອຊາບເຖິງການສະເດັດເຂົ້າອອກຂອງພຣະອົງ ແລະເພື່ອຊາບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳ

26 ເມື່ອໂຢອາບອອກມາຈາກການເຂົ້າເຝົ້າດາວິດ ຈຶ່ງສົ່ງຜູ້ນຳຂ່າວໄປຕາມອັບເນີ ເຂົາທັງຫລາຍກໍນຳທ່ານກັບມາຈາກທີ່ຍັງນ້ຳຊື່ຊີຣາ ແຕ່ດາວິດບໍ່ໄດ້ຊົງຊາບໃນເຣື່ອງນີ້

27 ເມື່ອອັບເນີກັບມາເຖິງເຮໂບຣນແລ້ວ ໂຢອາບກໍພາທ່ານຫລົບເຂົ້າໄປທີ່ກາງປະຕູເມືອງເພື່ອຈະເວົ້າກັບທ່ານເປັນການລັບ ແລະໂຢອາບແທງທ້ອງຂອງທ່ານເສັຽທີ່ນັ້ນ ທ່ານກໍສິ້ນຊິວິດ ໂຢອາບແກ້ແຄ້ນໂລຫິດຂອງອາຊາເຮນນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ

28 ພາຍຫລັງເມື່ອດາວິດຊົງຊາບເຣື່ອງນີ້ ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ຕົວເຮົາແລະຣາຊອານາຈັກຂອງເຮົາປາສຈາກຄວາມຜິດສືບໄປເປັນນິດຕໍ່ເບື້ອງພຣະພັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍເຣື່ອງໂລຫິດຂອງອັບເນີບຸດເນີ

29 ຂໍໃຫ້ໂທດນັ້ນຕົກເຫນືອຫົວຂອງໂຢອາບ ແລະເຫນືອເຊື້ອສາຍບິດາຂອງເຂົາທັງສິ້ນ ຂໍຢ່າໃຫ້ຄົນທີ່ມີສິ່ງໄຫລອອກ ຄົນທີ່ເປັນໂຣກເຮື້ອນ ຄົນທີ່ຖືໄມ້ເທົ້າ ຄົນທີ່ຖືກປະຫານດ້ວຍດາບ ຫລືຄົນຂາດເຂົ້າຈີ່ ຂາດຈາກເຊື້ອສາຍຂອງໂຢອາບ”

30 ນີ້ແຫລະ ໂຢອາບແລະອາບິຊັຍນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາໄດ້ຂ້າອັບເນີ ເພາະອັບເນີໄດ້ຂ້າອາຊາເຮນນ້ອງຊາຍເຂົາເມື່ອຮົບກັນທີ່ກິເບໂອນ

31 ແລ້ວດາວິດກໍກ່າວກັບໂຢອາບ ແລະປະຊາຊົນທຸກຄົນທີ່ຢູ່ກັບພຣະອົງວ່າ, “ຈົ່ງຈີກເສື້ອຜ້າຂອງທ່ານທັງຫລາຍ ແລະເອົາຜ້າກະສອບຄາດແອວໄວ້ ແລະຈົ່ງໄວ້ທຸກໃຫ້ອັບເນີ” ແລະກະສັດດາວິດສະເດັດຕາມສົບອັບເນີໄປ

32 ເຂົາກໍຝັງສົບອັບເນີໄວ້ທີ່ເຮໂບຣນ ແລະກະສັດກໍສົ່ງພຣະສຸຣະສຽງກັນແສງໃນທີ່ຝັງສົບຂອງອັບເນີ ແລະປະຊາຊົນທັງປວງກໍຮ້ອງໄຫ້

33 ແລະກະສັດຊົງຄ່ຳຄວນດ້ວຍເຣື່ອງອັບເນີວ່າ, “ຄວນຫລືທີ່ອັບເນີຈະຕາຍ ຢ່າງຄົນໂງ່ຕາຍ”

34 ມືຂອງທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ຖືກມັດ ຕີນຂອງທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ຕິດໂຊ່ ທ່ານໄດ້ລົ້ມລົງເຫມືອນຢ່າງຄົນລົ້ມລົງຕໍ່ຫນ້າຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ແລະປະຊາຊົນທັງປວງກໍຮ້ອງໄຫ້ເຖິງອັບເນີອີກ

35 ແລ້ວປະຊາຊົນທັງປວງກໍມາທູນຊວນເຊີນໃຫ້ດາວິດສະເຫວີຍພຣະກະຍາຫານເມື່ອເວລາຍັງເວັນຢູ່ ແຕ່ດາວິດຊົງປະຕິຍານວ່າ, “ຖ້າເຮົາຊິມຣົດເຂົ້າຈິ່ ຫລືສິ່ງໃດໆກ່ອນຕາເວັນຕົກ ຂໍໃຫ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າລົງໂທດເຮົາແລະຍິ່ງຫນັກກວ່າ”

36 ປະຊາຊົນທັງປວງສັງເກດເຫັນເຊັ່ນນັ້ນກໍພໍໃຈ ດັ່ງທີ່ປະຊາຊົນພໍໃຈທຸກສິ່ງທີ່ກະສັດຊົງກະທຳ

37 ປະຊາຊົນທັງສິ້ນແລະຊົນອິສຣາເອນທັງປວງຈຶ່ງເຂົ້າໃຈໃນວັນນັ້ນວ່າ ບໍ່ແມ່ນພຣະປະສົງຂອງກະສັດທີ່ຈະໃຫ້ຂ້າອັບເນີບຸດເນີເສັຽ

38 ກະສັດກ່າວກັບຂ້າຣາຊການຂອງພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານບໍ່ຊາບຫລືວ່າ ວັນນີ້ເຈົ້ານາຍແລະຄົນສຳຄັນຍິ່ງຄົນນຶ່ງສິ້ນຊີວິດໃນອິສຣາເອນ

39 ເຖິງແມ່ນເຮົາໄດ້ຮັບການເຈີມເປັນກະສັດ ແລ້ວເຮົາກໍອ່ອນກຳລັງໃນວັນນີ້ ຊາຍເຫລົ່ານີ້ຊຶ່ງເປັນບຸດຂອງນາງເຊຣູຢາຫນັກແກ່ເຮົາເກີນໄປ ຂໍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສນອງຜູ້ກະທຳຜິດຕາມຄວາມຜິດຂອງເຂົາເຖີດ”

4. ການຄາຕະກຳອິສໂບເຊທ

1 ເມື່ອອິສໂບເຊທບຸດຊາຍຂອງຊາອູນໄດ້ຊົງຊາບຂ່າວວ່າອັບເນີສິ້ນຊີວິດເສັຽທີ່ເຮໂບຣນແລ້ວ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກໍ່ອ່ອນລົງ ແລະອິສຣາເອນທັງປວງກໍທໍ້ໃຈ

2 ຝ່າຍບຸດຊາຍຂອງຊາອູນຍັງມີອີກສອງຄົນເປັນຫົວຫນ້າຂອງກອງປຸ້ນ ຄົນນຶ່ງຊື່ບາອານາ ອີກຄົນນຶ່ງຊື່ເຣຄັບບຸດຂອງຣິມໂມນ ຄົນເບັນຢາມິນ ຊາວເມືອງເບເອີໂຢດ (ເພາະວ່າເບເອີໂຢດກໍນັບເຂົ້າເປັນຂອງເບັນຢາມິນດ້ວຍ

3 ຊາວເບເອີໂຢດຫນີໄປຍັງເມືອງກິດຕາອິມ ແລະອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້)

4 ໂຢນາທານບຸດຊາຍຂອງຊາອູນ ມີບຸດຊາຍຄົນນຶ່ງເປັນງ່ອຍ ເມື່ອມີຂ່າວເຣື່ອງຊາອູນກັບໂຢນາທານມາຈາກຢິສເຣເອນນັ້ນ ເດັກຄົນນີ້ມີອາຍຸຫ້າປີ ເອື້ອຍລ້ຽງກໍອຸ້ມລຸກຫນີໄປ ເມື່ອນາງຟ້າວຫນີນັ້ນ ເດັກນັ້ນກໍຫລົ່ນລົງ ແລະເປັນງ່ອຍ ທ່ານຊື່ເມຟີໂບເຊທ

5 ຝ່າຍບຸດທັງສອງຂອງຣິມໂມນ ຊາວເບເອີໂຢດ ທີ່ຊື່ເຣຄັບ ແລະບາອານານັ້ນ ໄດ້ອອກເດີນທາງ ພໍແດດອອກຮ້ອນກໍມາເຖິງຕຳນັກຂອງອິສໂບເຊທ ຂນະເມື່ອພຣະອົງກຳລັງບັນທົມພັກທ່ຽງ

6 ແລະເຂົາເຂົ້າໄປກາງຕຳນັກ ເຮັດເຫມືອນຈະຂົນເຂົ້າສາລີແລະເຂົາກໍແທງພຣະອົງ ເຣຄັບແລະບາອານາອ້າຍແຫ່ງຕົນກໍຫນີໄປ

7 ເມື່ອເຂົາທັງສອງເຂົ້າໄປໃນຕຳນັກນັ້ນ ພຣະອົງບັນທົມຫລັບຢູ່ເທິງບ່ອນ ເຂົາກໍທຸບຕີພຣະອົງແລະປະຫານພຣະອົງເສັຽ ນຳພຣະສຽນນັ້ນເດີນທາງໄປທາງອາຣາບາທັງກາງຄືນ

8 ເຂົານຳພຣະສຽນຂອງອິສໂບເຊທໄປຖວາຍດາວິດທີ່ເມືອງເຮໂບຣນ ເຂົາທັງສອງກາບທູນພຣະຣາຊາວ່າ, “ນີ້ຫົວຂອງອິສໂບເຊທບຸດຂອງຊາອູນສັດຕຣູຂອງພຣະອົງ ຜູ້ສແວງຫາຊີວິດຂອງພຣະອົງ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງແກ້ແຄ້ນແທນພຣະຣາຊາເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພຣະອົງໃນວັນນີ້ເຫນືອຊາອູນ ແລະພືດພັນຂອງຊາອູນ”

9 ແຕ່ດາວິດກ່າວຕອບເຣຄັບແລະບາອານາອ້າຍແຫ່ງຕົນ ບຸດຂອງຣີມໂມນຊາວເບເອໂຢດວ່າ,

“ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງພຣະຊົນຢູ່ສັນໃດ ຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງໄຖ່ຊີວິດຂອງເຮົາຈາກບັນດາຄວາມທຸກຍາກ

10 ເມື່ອຜູ້ນຶ່ງຜູ້ໃດບອກເຮົາວ່າ, “ເບິ່ງແມ໋, ຊາອູນສິ້ນຊີວິດແລ້ວ” ແລະຄິດວ່າຕົນນຳຂ່າວດີມາ ເຮົາກໍຈັບຄົນນັ້ນຂ້າເສັຽທີ່ຊິກລາກ ຊຶ່ງເປັນຣາງວັນທີ່ເຮົາໃຫ້ແກ່ເຂົາສຳລັບຂ່າວນັ້ນ

11 ນອກຈາກນີ້ເທົ່າໃດເມື່ອຄົນອະທັມໄດ້ຂ້າຄົນຊອບທັມທີ່ໃນບ້ານ ແລະເທິງບ່ອນນອນຂອງຄົນຊອບທັມນັ້ນ ເຮົາຈະບໍ່ລົງໂທດເຈົ້າທັງສອງເພາະຄວາມຕາຍຂອງເຂົາຫລື ແລະທຳລາຍເຈົ້າເສັຽຈາກພິພົບ”

12 ດາວິດກໍຊົງສັ່ງຄົນຫນຸ່ມຂອງພຣະອົງ ແລະເຂົາທັງຫລາຍກໍພາກເຂົາທັງສອງໄປຂ້າເສັຽ ຕັດມືຕັດຕີນອອກ ແຂວນສົບນັ້ນໄວ້ທີ່ຂ້າງສະທີ່ເມືອງເຮໂບຣນ ແຕ່ເຂົານຳພຣະສຽນຂອງອິສໂບເຊທໄປຝັງໄວ້ໃນທີ່ຝັງສົບຂອງອັບເນີໃນເມືອງເຮໂບຣນ

5. ດາວິດເປັນເຈົ້າຊີວິດແຫ່ງອິສຣາເອນ

(1 ຂຄວ 11:1-3)

1 ຕໍ່ມາອີກ ພວກຕະກູນອິສຣາເອນ ໄດ້ມາຫາດາວິດທີ່ເມືອງເຮໂບຣນ ແລະທູນຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ພວກຂ້າພຣະອົງເປັນເພື່ອນຮ່ວມຊາດດຽວກັນກັບພຣະອົງ

2 ໃນຄາວກ່ອນເມື່ອຊາອູນເປັນເຈົ້າຊີວິດ ແມ່ນພຣະອົງນີ້ແຫລະໄດ້ນຳຫນ້າປະຊາຊົນອິສຣາເອນຢູ່ໃນສະຫນາມຮົບ ຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງບອກໃຫ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ນຳຫນ້າ ແລະປົກຄອງໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ

3 ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກຂ້າພຣະອົງຜູ້ນຳຊາວອິສຣາເອນທຸກຄົນ ຈຶ່ງເຂົ້າເຝົ້າພຣະອົງທີ່ເມືອງເຮໂບຣນນີ້” ຝ່າຍດາວິດກໍໃຫ້ຄຳຫມັ້ນສັນຍາກັບພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາກໍເອົານ້ຳມັນຊະໂລມຫົດສົງພຣະອົງໃຫ້ເປັນເຈົ້າຊີວິດຂອງຣາຊອານາຈັກອິສຣາເອນ

4 ເວລາທີ່ດາວິດໄດ້ຂຶ້ນສະເຫວີຍຣາຊນັ້ນ ພຣະອົງມີອາຍຸສາມສິບປີ ແລະພຣະອົງປົກຄອງເປັນເວລາສີ່ສິບປີ

5 ຄືປົກຄອງຊາວຢູດາທີ່ເຮໂບຣນເປັນເວລາເຈັດປີກັບຫົກເດືອນ ແລະໄດ້ປົກຄອງທີ່ກຸງເຢຣູຊາເລັມທົ່ວທັງອິສຣາເອນແລະຢູດາ ເປັນເວລາສາມສິບປີ

6 ຕໍ່ມາກະສັດດາວິດ ແລະທະຫານຂອງພຣະອົງ ໄດ້ໄປສູ້ຮົບທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊາວເຢບຸສທີ່ຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ ຄິດວ່າດາວິດບໍ່ສາມາດຈະຕີເອົາເມືອງນີ້ໄດ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງຈະເຂົ້າມາໃນບ່ອນນີ້ບໍ່ໄດ້ດອກ ແມ່ນແຕ່ຄົນຕາບອດ ແລະຄົນເສັຽອົງຄະກໍຈະສາມາດປ້ອງກັນເມືອງນີ້ໄວ້ໄດ້”

7 ແຕ່ດາວິດກໍໄດ້ຍຶດເອົາປ້ອມຍາມເມືອງຊີໂອນ ແລະບ່ອນນີ້ກໍກາຍເປັນເມືອງຂອງດາວິດ

8 ໃນວັນນັ້ນ ດາວິດເວົ້າກັບທະຫານຂອງພຣະອົງວ່າ, “ຜູ້ໃດຈະໂຈມຕີຄົນເຢບຸສ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຂຶ້ນໄປຕາມທາງນ້ຳໄຫລໄປສູ້ຄົນຫງ່ອຍ ແລະຄົນຕາບອດຜູ້ຊຶ່ງຈິດໃຈຂອງດາວິດກຽດຊັງ” ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຂົາຈຶ່ງວ່າກັນວ່າ, “ຢ່າໃຫ້ຄົນຕາບອດ ແລະຄົນຫງ່ອຍເຂົ້າມາໃນພຣະວິຫານ”

9 ສ່ວນດາວິດກໍຢູ່ໃນເມືອງທີ່ມີປ້ອມຍາມນັ້ນ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ໃສ່ຊື່ວ່າ “ເມືອງຂອງດາວິດ” ພຣະອົງໄດ້ສ້າງກຳແພງປ້ອງກັນອ້ອມໄວ້ ຕັ້ງແຕ່ມິນໂລຈົນເຖິງພຣະຣາຊວັງ

10 ດາວິດເຂັ້ມແຂງ ແລະຈະເຣີນຂຶ້ນຕລອດມາ ເພາະວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ໄດ້ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບພຣະອົງ

ຮີຣາມຮັບຣອງຖານະດາວິດ

11 ຢູ່ມາ ກະສັດຮີຣາມທີ່ເມືອງຕີເຣ ໄດ້ສົ່ງພວກຣາຊທູດມາຫາດາວິດ ພ້ອມທັງໄມ້ສົນຊ່າງໄມ້ຊ່າງກໍ່ມາສ້າງພຣະຣາຊວັງຂອງດາວິດ

12 ດາວິດຈຶ່ງພິຈາຣະນາວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາຕົນໃຫ້ເປັນເຈົ້າຊີວິດຂອງຊາວອິສຣາເອນ ແລະຊົງແຕ່ງຕັ້ງຣາຊອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ມັ່ງຄັ່ງຮຸ່ງເຮືອງ ເພື່ອເຫັນແກ່ໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ

ບຸດຊາຍຂອງດາວິດຊຶ່ງເກີດທີ່ເຢຣູຊາເລັມ

13 ຫລັງຈາກຍ້າຍຫນີຈາກເມືອງເຮໂບຣນແລ້ວ ດາວິດກໍເອົາເມັຽນ້ອຍຫລາຍຄົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງຈຶ່ງມີບຸດຊາຍ ບຸດສາວຕື່ມອີກຫລາຍຂຶ້ນ

14 ບຸດທີ່ເກີດຢູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມມີຄື ຊັມມູອາ ໂຊບັບ ນາທານ ໂຊໂລໂມນ

15 ອິບຮາຣ໌ ເອລີຊູອາ ເນເຟກ ຢາຟີອາ

16 ເອລີຊາມາ ເອລີອາດາ ແລະເອລີເຟເລທ

ດາວິດຊົງຮົບຊະນະຄົນຟີລິສຕິນ

(1 ຂຄວ 14:8-17)

17 ເມື່ອພວກຟີລິສຕິນໄດ້ຍິນຂ່າວ ດາວິດໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນເຈົ້າຊີວິດຂອງຊາວອິສຣາເອນ ພວກເຂົາກໍແຫ່ກັນມາເພື່ອຈັບເອົາຕົວດາວິດ ເມື່ອດາວິດໄດ້ຍິນຂ່າວນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ລົງໄປຢູ່ໃນປ້ອມ

18 ເມື່ອພວກຟີລິສຕິນເຄື່ອນກຳລັງມາເຖິງຮ່ອມພູເຣຟາອິມ ກໍໄດ້ຍຶດເອົາບ່ອນນັ້ນໄວ້

19 ດາວິດໄດ້ທູນຖາມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ, “ຂ້າພຣະອົງຈະຕ້ອງໄປສູ້ຮົບກັບພວກຟີລິສຕິນຫລືບໍ ພຣະອົງຈະຊົງປະທານໄຊຊະນະໃຫ້ຂ້າພຣະອົງບໍ” ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ຈົ່ງໄປເທີນ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າຊະນະ”

20 ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງມຸ່ງຫນ້າໄປເມືອງບາອານເປຣາຊິມ ແລະກໍຊະນະພວກຟີລິສຕິນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຫ້ສັດຕຣູຂອງຂ້າພະເຈົ້າແຕກແຍກກັນ ເຫມືອນດັ່ງນ້ຳໄຫລເຊາະຄູກັ້ນນັ້ນ” ແລະບ່ອນນັ້ນກໍເອີ້ນວ່າ ບາອານເປຣາຊິມ

21 ພວກຟີລິສຕິນໄດ້ປະຮູບພຣະຂອງພວກເຂົາໄວ້ໃນບ່ອນນັ້ນ ດາວິດ ແລະທະຫານຂອງພຣະອົງກໍເອົາຮູບພຣະນັ້ນອອກຫນີໄປ

22 ແລ້ວພວກຟີລິສຕິນໄດ້ກັບຄືນສູ່ຮ່ອມພູເຣຟາອິມ ແລະຍຶດເອົາບອ່ນນັ້ນໄວ້ອີກ

23 ດາວິດກໍກາບທູນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອີກເທື່ອນຶ່ງ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄຳຕອບວ່າ ,”ຢ່າຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາຢູ່ບ່ອນນີ້ ແຕ່ໃຫ້ອ້ອມໄປຕໍ່ສູ້ທາງດ້ານຫລັງ ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ໆກັບຕົ້ນມອນນັ້ນ

24 ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຄືຄົນຍ່າງຢູ່ເທິງປາຍໄມ້ ຈົ່ງຟ້າວອອກໄປຕໍ່ສູ້ໂລດ ເພາະການນັ້ນຫມາຍເຖິງວ່າ ເຮົາໄດ້ອອກໄປກ່ອນຫນ້າພວກເຈົ້າແລ້ວ ເພື່ອທຳໃຫ້ກອງທັບພວກຟີລິສຕິນເສັຽໄຊ”

25 ດາວິດກໍໄດ້ປະຕິບັດຕາມທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັ່ງໄວ້ ພຣະອົງໄດ້ໄລ່ພວກຟີລິສຕິນໄປຕລອດທາງ ແຕ່ເມືອງເກລາຈົນເຖິງເມືອງເກເຊີ

6. ຫີບຄຳສັນຍາຖືກນຳໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ

(1 ຂຄວ 13:1-14; 15:25-16:3)

1 ດາວິດໄດ້ເອີ້ນເອົາທະຫານຜູ້ເກັ່ງກ້າທີ່ສຸດໃນອິສຣາເອນມາໂຮມກັນອີກເທື່ອນຶ່ງ ຊຶ່ງມີຈຳນວນຢູ່ສາມສິບພັນຄົນ

2 ພຣະອົງໄດ້ພາພວກເຂົາໄປເມືອງບາອາເລຢູດາ ເພື່ອໄປນຳເອົາຫີບຄຳສັນຍາຊຶ່ງມີຊື່ຕາມພຣະນາມຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາ ຜູ້ຊົງນັ່ງຢູ່ເທິງພຣະທີ່ນັ່ງລະຫວ່າງກາງເຊຣູບິມ

3 ພວກເຂົາໄດ້ເອົາຫີບຄຳສັນຍານັ້ນໃສ່ຣົດລໍ້ໃຫມ່ໄປຈາກເຮືອນຂອງອາບິນາດາບຢູ່ເທິງພູນ້ອຍ ສ່ວນອູສຊາ ແລະອາຮີໂອ ບຸດຊາຍຂອງອາບີນາດາບເປັນຄົນຈູງຣົດລໍ້

4 ເວລາທີ່ແກ່ຫີບຄຳສັນຍານັ້ນ ອາຮີໂອເປັນຜູ້ຍ່າງອອກຫນ້າ

5 ດາວິດແລະຊາວອິສຣາເອນທຸກຄົນໄດ້ພາກັນຟ້ອນແລະຮ້ອງເພງຖວາຍແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢ່າງສຸດອົກສຸດໃຈ ພວກເຂົາໄດ້ດີດພີນ ຕີກອງ ຕົບແຊ່ງ ແລະຫລິ້ນເຄື່ອງດົນຕຣີອື່ນໆອີກປະກອບ

6 ເມື່ອພວກເຂົາມາຮອດລານຟາດເຂົ້າຂອງນາໂກນ ງົວກໍຕຳສະດຸດ ອູສຊາຢ້ານວ່າຫີບຄຳສັນຍານັ້ນຈະຕົກຈາກກວຽນ ຈຶ່ງເດ່ມືໄປຈັບໄວ້

7 ໃນທັນໃດນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງພຣະພິໂຣດອູສຊາ ເພາະເຂົາຂາດຄວາມເຄົາຣົບ ອູສຊາຈຶ່ງຕາຍຢູ່ຂ້າງຫີບຄຳສັນຍາໃນບ່ອນນັ້ນ

8 ສ່ວນດາວິດກໍໃຈຮ້າຍທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງລົງໂທດອູສຊາດ້ວຍຄວາມພິໂຣດ ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງເອີ້ນບ່ອນນັ້ນວ່າ “ເປເຣສອູສຊາ” ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້

9 ດາວິດຢ້ານກົວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະຫາມຫີບຄຳສັນຍາໄປໄດ້ຢ່າງໃດ?”

10 ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ຍອມທີ່ຈະນຳຫີບຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນເມືອງຂອງດາວິດໃຫ້ຢູ່ກັບຕົນ ແຕ່ດາວິດໄດ້ນຳເອົາໄປເຮືອນຂອງ ໂອເບດເອໂດມ ຊາວກິດຕີ

11 ຫີບຄຳສັນຍາຈຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາສາມເດືອນ ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງອວຍພອນໂອເບດເອໂດມ ແລະຄົວເຮືອນຂອງເຂົາທັງສິ້ນ

ຊົງນຳຫີບຄຳສັນຍາມາສູ່ເຢຣູຊາເລັມ

12 ມີຄົນໄປກາບທູນກະສັດດາວິດວ່າ, “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງອວຍພຣະພອນແກ່ຄົວເຮືອນຂອງໂອເບດເອໂດມ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາມີຍ້ອນຫີບຄຳສັນຍາຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຂົາ ດາວິດຈຶ່ງເອົາຫີບນັ້ນອອກຈາກເຮືອນຂອງໂອເບດເອໂດມ ແລະໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພ້ອມທັງທຳພິທີສລອງກັນຢ່າງໃຫຍ່ໂຕມະໂຫລານ

13 ເມື່ອພວກທີ່ມາຫາມຫີບຄຳສັນຍາຍ່າງອອກໄປໄດ້ຫົກກ້າວແລ້ວ ດາວິດກໍເອົາງົວເຖິກ ແລະແບ້ໂຕຕຸ້ຍພີ ຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາແກ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

14 ດາວິດນຸ່ງແຕ່ຜ້າຟ້ອນຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢ່າງສຸດອົກສຸດໃຈ

15 ແລ້ວພຣະອົງກັບຊາວອິສຣາເອນທຸກຄົນ ກໍນຳຫີບຄຳສັນຍາຂຶ້ນໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍສຽງໂຮ່ຮ້ອງຍິນດີ ແລະທັງສຽງເປົ່າແກດ້ວຍ

16 ເມື່ອຫີບຄຳສັນຍາເຂົ້າມາຮອດເມືອງ ມີຄານຣາຊທິດາຂອງຊາອູນ ຜູ້ເປັນມະເຫສີໄດ້ຫລຽວອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມ ກໍເຫັນກະສັດດາວິດກຳລັງຟ້ອນ ແລະກະໂດດເຕັ້ນຊ້ອງພຣະພັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ນາງກໍຄິດດູຖູກດາວິດໃນໃຈ

17 ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາຫີບຄຳສັນຍາມາວາງໄວ້ໃນຕູບຜ້າເຕັນບ່ອນທີ່ດາວິດປຸກຕຽມໄວ້ ແລ້ວດາວິດກໍຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຄວາມສາມັກຄີແກ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

18 ເມື່ອການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຜ່ານໄປແລ້ວ ພຣະອົງກໍອວຍພອນແກ່ປະຊາຊົນ ໃນພຣະນາມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ

19 ແລ້ວພຣະອົງກໍເອົາເຂົ້າຈີ່ ຊີ້ນປີ້ງ ແລະຫມາກອະງຸ່ນ ຢ່າຍໃຫ້ພວກຜູ້ຊາຍ ແລະພວກຜູ້ຍິງຊາວອິສຣາເອນກິນຫມົດທຸກຄົນ ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ກັບເມືອເຮືອນ

20 ສ່ວນດາວິດກໍກັບເມືອເຮືອນ ເພື່ອອວຍໄຊໃຫ້ພອນແກ່ຄອບຄົວຂອງຕົນ ມີຄານບຸດສາວຂອງຊາອູນກໍອອກມາພົບພຣະອົງ ນາງເວົ້າຂຶ້ນວ່າ, “ວັນນີ້ ກະສັດອິສຣາເອນໄດ້ສ້າງຊື່ສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບຕົນເອງ ພຣະອົງໄດ້ທຳດັ່ງຄົນຜີບ້າຕໍ່ສາຍຕາພວກສາວໃຊ້ ຂອງບັນດາຂ້າຣາຊການຂອງຕົນ”

21 ດາວິດກໍຕອບວ່າ, “ເຮົາຟ້ອນຖວາຍກຽດແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ຊົງເລືອກເອົາເຮົາໃຫ້ເປັນຜູ້ເຫນືອກວ່າພໍ່ຂອງເຈົ້າ ແລະຄອບຄົວຂອງທ່ານ ເພື່ອແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເຮົາເປັນຜູ້ນຳອິສຣາເອນໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ ແລະເຮົາຈະຟ້ອນຖວາຍກຽດແກ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

22 ແລ້ວຈະພຍາຍາມຖ່ອມຕົວລົງຫລາຍກວ່ານີ້ອີກ ເຈົ້າອາດຄິດວ່າເຮົາບໍ່ມີຄວາມຫມາຍຫຍັງຫມົດ ແຕ່ສາວໃຊ້ເຫລົ່ານັ້ນອາດຈະຄິດໃຫ້ກຽດແກ່ເຮົາກໍໄດ້”

23 ນາງມີຄານບຸດສາວຂອງຊາອູນ ກໍບໍ່ມີບຸດຈົນເຖິງວັນສິ້ນຊີວິດ

7. ນາທານນຳຂ່າວມາໃຫ້ດາວິດ

(1 ຂຄວ 17:1-15)

1 ເມື່ອກະສັດດາວິດປະທັບຢູ່ໃນພຣະຣາຊວັງຂອງພຣະອົງ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຊົງອວຍພອນໃຫ້ດາວິດ ໄດ້ຮັບຄວາມປອດພັຍຈາກສັດຕຣູທັງຫລາຍ

2 ແລ້ວກະສັດດາວິດເວົ້າຕໍ່ນາທານຜູ້ປະກາດພຣະທັມວ່າ, “ເບິ່ງແມ໋, ຫີບຄຳສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເອົາໄວ້ໃນຕູບຜ້າເຕັນ”

3 ນາທານຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຂໍພຣະອົງຈົ່ງທຳຕາມສິ່ງທີ່ພຣະອົງພໍພຣະທັຍເທີນ ເພາະວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ນຳພຣະອົງ”

4 ແຕ່ໃນຄືນນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວຕໍ່ນາທານວ່າ,

5 “ຈົ່ງໄປບອກດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ວ່າ “ພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ຈະສ້າງວິຫານໃຫ້ເຮົາຢູ່

6 ນັບຕັ້ງແຕ່ເຮົາໄດ້ນຳເອົາຊາວອິສຣາເອນອອກມາຈາກເອຢິບຈົນເທົ່າເຖິງທຸກວັນນີ້ ເຮົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນວິຫານເລີຍ

7 ເຮົາໄດ້ຍົກຍ້າຍໄປມານຳພວກເຈົ້າຕລອດທີ່ເຮົາເດີນທາງໄປມານຳປະຊາຊົນອິສຣາເອນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ ເຮົາບໍ່ໄດ້ຖາມພວກຜູ້ປົກຄອງ ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ດູແລໄພ່ພົນຂອງເຮົາເລີຍວ່າ ເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສ້າງວິຫານດ້ວຍໄມ້ສົນໃຫ້ເຮົາຢູ່

8 ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບອກແກ່ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຣົາວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ ເຈົ້າເປັນຄົນລ້ຽງແກະຢູ່ຕາມທົ່ງນາ

9 ເຮົາໄດ້ນຳເຈົ້າໃນທຸກທີ່ທຸກບ່ອນທີ່ເຈົ້າໄປ ແລະໄດ້ທຳໃຫ້ສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າຜ່າຍແພ້ ເຮົາໄດ້ສ້າງເຈົ້າໃຫ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເທົ່າກັບຜູ້ນຳທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນໂລກນີ້

10 ເຮົາຈະເລືອກບ່ອນສຳລັບຊາວອິສຣາເອນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ ແລະຈະໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ ໂດຍປາສຈາກການຮົບກວນທຸກໆຢ່າງ

11 ນັບຕັ້ງແຕ່ພວກເຂົາເຂົ້າມາຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນີ້ ພວກເຂົາຖືກພວກທະຫານຜູ້ເກັ່ງກ້າມາສູ້ຮົບ ແຕ່ວ່າດຽວນີ້ຈະບໍ່ມີເຫດການຢ່າງໃດເກີດຂຶ້ນອີກ ເຮົາຂໍສັນຍາວ່າເຮົາຈະຮັກສາເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກສັດຕຣູທັງຫລາຍຂອງເຈົ້າ ແລະຈະໃຫ້ເຈົ້າມີເຊື້ອສາຍສືບຕໍ່ກັນໄປ

12 ເມື່ອເຈົ້າຕາຍໄປ ແລະຖືກຝັງໄວ້ກັບພວກບັນພະບຸຣຸດຂອງເຈົ້າ ເຮົາຈະແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ນຶ່ງຈາກເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າໃຫ້ເປັນກະສັດ ແລະຈະໃຫ້ຣາຊອານາຈັກຂອງຜູ້ນັ້ນເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ

13 ເຮົາຂໍບອກຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາຈະປົກຄອງຕລອດໄປ ແລະເຂົາກໍຈະສ້າງວິຫານໃຫ້ແກ່ເຮົາ

14 ເຮົາຈະເປັນພໍ່ຂອງເຂົາ ແລະເຂົາຈະເປັນລູກຊາຍຂອງເຮົາ ເມື່ອເຂົາທຳຜິດ ເຮົາຈະລົງໂທດເຫມືອນດັ່ງພໍ່ລົງໂທດລູກ

15 ແຕ່ວ່າ ເຮົາຈະບໍ່ເຊົາຮັກເຂົາ ເຫມືອນດັ່ງເຮົາເຊົາຮັກຊາອູນ ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ປົດຕຳແຫນ່ງນັ້ນ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະເປັນກະສັດ

16 ເຈົ້າຈະມີເຊື້ອສາຍຢູ່ຕລອດໄປ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ຣາຊອານາຈັກຂອງເຈົ້າຄົງຢູ່ຊົ່ວນິຣັນດອນ ຕຳແຫນ່ງຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ”

17 ນາທານໄດ້ບອກດາວິດທຸກສິ່ງ ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງບອກ

ດາວິດອ້ອນວອນຂອບພຣະຄຸນ

(1 ຂຄວ 17:16-27)

18 ຕໍ່ມາກະສັດດາວິດໄດ້ເຂົ້າໄປອ້ອນວອນຢູ່ໃນຫໍເຕັນສັກສິດວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້າພຣະອົງ ແລະຄອບຄົວບໍ່ມີຄຸນຄ່າຢ່າງໃດຕໍ່ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳຕໍ່ຂ້າພຣະອົງນັ້ນ

19 ເຖິງປານນັ້ນພຣະອົງກໍຍັງຊົງກະທຳຕໍ່ຂ້າພຣະອົງຕື່ມອີກ ຄືຊົງສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງຂ້າພຣະອົງໄດ້ສືບບັນລັງຢູ່ຕໍ່ໆໄປ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້າພຣະອົງຜູ້ເປັນມະນຸດຮູ້ຈັກເຣື່ອງນີ້ໄດ້

20 ຂ້າພຣະອົງຈະເວົ້າຢ່າງໃດຕໍ່ພຣະອົງອີກ ເພາະພຣະອົງຊົງຮູ້ຈັກຂ້າພຣະອົງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງແລ້ວ

21 ມັນເປັນນ້ຳພຣະທັຍ ແລະພຣະຣາຊປະສົງຂອງພຣະອົງທີ່ເຮັດການນີ້ ພຣະອົງຊົງໃຫ້ຂ້າພຣະອົງຮູ້ຈັກສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ເຫລົ່ານີ້ທັງຫມົດ

22 ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ຕາມທີ່ພວກຂ້າພຣະອົງເອົງໄດ້ຍິນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫມືອນດັ່ງພຣະອົງ ແລະບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອົງອື່ນນອກຈາກພຣະອົງ

23 ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີຊົນຊາດອື່ນໃດເຫມືອນດັ່ງອິສຣາເອນໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນພວກທີ່ພຣະອົງຊົງຊ່ອຍຊີວິດໄວ້ ແລະຊົງໃຫ້ເປັນພວກຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງທຳໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍເຫັນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ ແລະໃຫ້ກະທຳການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະອັດສະຈັນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ພຣະອົງຊົງຂັບໄລ່ຊົນຊາດຕ່າງໆ ແລະພຣະຂອງເຂົາອອກໄປຕໍ່ຫນ້າໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນພວກທີ່ພຣະອົງຊົງໄຖ່ເຂົາອອກຈາກປະເທດເອຢິບ ແລະຊົງໃຫ້ເປັນພວກຂອງພຣະອົງ

24 ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງທຳໃຫ້ໄພ່ພົນອິສຣາເອນເປັນພວກຂອງພຣະອົງຕລອດໄປ ແລະພຣະອົງກໍຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ

25 ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ດຽວນີ້ ຂໍພຣະອົງຊົງປະຕິບັດຕາມຄຳສັນຍາທີ່ພຣະອົງມີໄວ້ກັບຂ້າພຣະອົງ ພ້ອມດ້ວຍຄອບຄົວຂອງຂ້າພຣະອົງຕລອດໄປ ແລະຂໍຊົງກະທຳຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວໄວ້

26 ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຈະຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ຕລອດໄປ ແລະປະຊາຊົນກໍຈະເວົ້າວ່າ “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານຊົງເປັນພຣະເຈົ້າປົກຄອງພວກອິສຣາເອນ ແລະພຣະອົງຈະໃຫ້ຄຳຫມັ້ນໃຈວ່າ ເຊື້ອສາຍຂອງຂ້າພຣະອົງຈະເປັນເຈົ້າຊີວິດຕລອດໄປ

27 ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກອິສຣາເອນ ດ້ວຍວ່າພຣະອົງຊົງໃຫ້ຂ້າພຣະອົງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຮູ້ຈັກການນີ້ ໂດຍໄດ້ບອກໃຫ້ຂ້າພຣະອົງຮູ້ຈັກກ່ອນວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງຂ້າພຣະອົງເປັນເຈົ້າຊີວິດ ຂ້າພຣະອົງຈຶ່ງກ້າອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະອົງ

28 ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ ຄຳເວົ້າຂອງພຣະອົງຊົງເປັນຈິງ ແລະພຣະອົງຊົງໃຫ້ຄຳສັນຍາຢ່າງອັດສະຈັນນີ້ແກ່ຂ້າພຣະອົງ

29 ດຽວນີ້ ຂໍພຣະອົງຊົງອວຍພອນໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງຂ້າພຣະອົງເທີນ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ດຳຣົງຫມັ້ນຄົງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງຢູ່ບໍ່ຂາດ ພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ຢ່າງນີ້ ຂໍໃຫ້ພຣະພອນຂອງພຣະອົງເຫລືອຢູ່ໃນເຊື້ອສາຍຂອງຂ້າພຣະອົງຕລອດໄປເທີນ”

8. ດາວິດຊົງຂະຫຍາຍຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ

(1 ຂຄວ 18:1-13)

1 ຢູ່ມາພາຍຫລັງ ດາວິດຊົງໂຈມຕີພວກຟີລິສຕິນ ແລະປາບປາມໄດ້ ແລະດາວິດຊົງຍຶດເມືອງເມເທກອາມມາ ໄດ້ຈາກມືຄົນຟີລິສຕິນ

2 ພຣະອົງຊົງຊະນະໂມອາບ ຊົງວັດເຂົາດ້ວຍເຊືອກວັດ ຄືບັງຄັບໃຫ້ຣຽງຕົວເຂົ້າແຖວນອນລົງທີ່ພື້ນດິນຊົງວັດເບິ່ງແລ້ວໃຫ້ປະຫານເສັຽສອງແຖວ ແລະໄວ້ຊີວິດເຕັມນຶ່ງແຖວ ຄົນໂມອາບກໍຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງດາວິດ ແລະໄດ້ນຳເຄື່ອງບັນນາການມາຖວາຍ

3 ດາວິດຊົງຮົບຊະນະຮາດາເດເຊີ ບຸດເຣໂຮບ ກະສັດເມືອງໂຊບາ ເມື່ອສະເດັດໄປຟື້ນອຳນາດຂອງພຣະອົງທີ່ແມ່ນ້ຳເອີຟຣາດ

4 ດາວິດຊົງຍຶດພົນມ້ານຶ່ງພັນເຈັດຮ້ອຍຄົນ ທະຫານຣາບສອງຫມື່ອຄົນ ແລະດາວິດຮັບສັ່ງໃຫ້ຕັດເອັນຂາມ້າຣົດຮົບເສັຽໃຫ້ຫມົດ ເຫລືອໄວ້ໃຫ້ພໍແກ່ຣົດຮົບນຶ່ງຮ້ອຍຄັນ

5 ແລະເມື່ອຄົນຊີເຣັຽ (ອາຣາມ) ຊາວເມືອງດາມັສກັສມາຊ່ອຍຮາດາເດເຊີກະສັດເມືອງໂຊບາດາວິດຊົງປະຫານຄົນຊີເຣັຽເສັຽສອງຫມື່ນສອງພັນຄົນ

6 ແລ້ວດາວິດຊົງຕັ້ງທະຫານປະຈຳປ້ອມໄວ້ເຫນືອຄົນຊີເຣັຽຊາວເມືອງດາມັສກັສຫລາຍກອງ ແລະຄົນຊີເຣັຽກໍຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງດາວິດ ແລະນຳເຄື່ອງບັນນາການໄປຖວາຍ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະທານໄຊຊະນະແກ່ດາວິດບໍ່ວ່າຈະໄປຮົບທີ່ໃດໆ

7 ແລະດາວິດຊົງນຳໂລ່ທອງຄຳທີ່ຂ້າຣາຊການຂອງຮາດາເດເຊີຖືນັ້ນໄປຍັງກຸງເຢຣູຊາເລັມ

8 ກະສັດດາວິດຊົງຍຶດທອງສຳຣິດເປັນຈຳນວນຫລາຍໄປຈາກເມືອງເບຕາ ແລະເມືອງເບໂຣທັຍຫົວເມືອງຂອງຮາດາເດເຊີ

9 ເມື່ອໂຕອີກະສັດເມືອງຮາມັທຊາບວ່າດາວິດຮົບຊະນະກອງທັບທັງສິ້ນຂອງຮາດາເດເຊີ

10 ໂຕອີກໍສົ່ງໂຢຣາມບຸດຊາຍຂອງຕົນໄປເຝົ້າກະສັດດາວິດ ຖວາຍພຣະພອນແລະສະແດງຄວາມຍິນດີທີ່ດາວິດຊົງຮົບຊະນະຮາດາເດເຊີ ເພາະວ່າຮາດາເດເຊີເຄີຍທຳສົງຄາມກັບໂຕອີ ແລະໂຢຣາມໄດ້ນຳເຄື່ອງເງິນ ເຄື່ອງທອງຄຳ ແລະເຄື່ອງທອງສຳຣິດໄປຖວາຍ

11 ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ກະສັດດາວິດຊົງນຳມອບຖວາຍແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພ້ອມກັບບັນດາເງິນແລະທອງຄຳ ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງໄດ້ມາຈາກບັນດາປະຊາຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງຮົບຊະນະແລະຍຶດຄອງ ແລະຊົງນຳມາມອບຖວາຍຄືໄດ້ມາຈາກເອໂດມ ໂມອາບ ຄົນອັມໂມນ ຄົນຟີລິສຕິນ ອາມາເລກ ແລະຈາກຂອງທີ່ຍຶດມາຈາກຮາດາເດເຊີບຸດຊາຍຂອງເຣໂຮບ ກະສັດເມືອງໂຊບາ

12 ເມື່ອດາວິດສະເດັດກັບຈາກການປະຫານ ຄົນເອໂດມເສັຽໃນຫຸບເຂົາເກືອນຶ່ງຫມື່ນແປດພັນຄົນ

13 ພຣະອົງຊົງຕັ້ງທະຫານປະຈຳປ້ອມຂຶ້ນເຫນືອເມືອງເອໂດມ ພຣະອົງຊົງຕັ້ງທະຫານປະຈຳປ້ອມໃນເອໂດມທົ່ວໄປຫມົດ ແລະຄົນເອໂດມທັງສິ້ນຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງດາວິດ ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະທານໄຊຊະນະແກ່ດາວິດ ບໍ່ວ່າຈະສະເດັດໄປຮົບໃນທີ່ໃດ

14 ດັ່ງນັ້ນດາວິດຈຶ່ງຊົງປົກຄອງເຫນືອອິສຣາເອນທັງສິ້ນ ແລະດາວິດຊົງໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທັມແລະຄວາມທ່ຽງທັມແກ່ຊົນຊາດຂອງພຣະອົງທັງສິ້ນ

15 ໂຢອາບບຸດນາງເຊຣູຢາເປັນແມ່ທັບແລະເຢໂຮຊາຟັດ ບຸດອາຮີລຸດເປັນຜູ້ກຳກັບເອກກະສານ

16 ຊາໂດກ ບຸດອາຮີຕຸບ ແລະອາຮີເມເລກ ບຸດອາບີອາທາເປັນປະໂຣຫິດ ແລະເຊຣັຍຢາເປັນຣາຊເລຂາ

17 ເບນັຍຢາ ບຸດເຢຮົວອາດາເປັນຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຄົນເຄເຣທີ ແລະຄົນເປເລທ ແລະບັນດາບຸດຊາຍຂອງດາວິດເປັນປະໂຣຫິດ

9. ດາວິດ ແລະເມຟີໂບເຊທ

1 ດາວິດຖາມຂຶ້ນວ່າ, “ໃນຄອບຄົວຂອງຊາອູນຍັງມີຄົນເຫລືອຢູ່ອີກບໍ ຖ້າວ່າມີຂ້າພະເຈົ້າຢາກຊ່ອຍເຫລືອເກີ້ອກູນເຂົາເພື່ອເຫັນແກ່ໂຢນາທານ”

2 ແລ້ວຊີບາ ຄົນໃຊ້ໃນຄອບຄົວຂອງຊາອູນ ກໍໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ມາເຝົ້າດາວິດ ເຈົ້າຊີວິດຈຶ່ງຖາມວ່າ, “ເຈົ້າແມ່ນຊີບາບໍ?” ເຂົາກໍທູນຕອບວ່າ, “ໂດຍ, ຂ້ານ້ອຍ”

3 ເຈົ້າຊີວິດຖາມເຂົາອີກວ່າ, “ຍັງມີບາງຄົນເຫລືອຢູ່ໃນຄອບຄົວຊາອູນບໍ? ເພາະວ່າເຮົາຢາກສະແດງຄວາມເມດຕາ ແລະຊ່ອຍເຫລືອເກື້ອກູນເຂົາຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າ” ຊີບາທູນຕອບວ່າ, “ຍັງມີລູກຊາຍຂອງໂຢນາທານຄົນນຶ່ງ ແຕ່ເຂົາເປັນຄົນເສັຽອົງຄະ”

4 ຝ່າຍເຈົ້າຊີວິດກໍຖາມວ່າ, “ດຽວນີ້ ເຂົາຢູ່ໃສ” ຊີບາຈຶ່ງທູນຕອບວ່າ, “ເຂົາຢູ່ໃນເຮືອນຂອງມາຄີ ບຸດອັມມີເອນ ຢູ່ທີ່ໂລເດບາຣ໌

5 ແລ້ວເຈົ້າຊີວິດກໍສົ່ງຄົນໄປນຳເອົາເຂົາມາຈາກເຮືອນຂອງມາຄີ ບຸດອັມມີເອນທີ່ໂລເດບາຣ໌

6 ເມື່ອເມຟີໂບເຊທ ບຸດຊາຍຂອງໂຢນາທານຜູ້ເປັນຫລານຊາຍຂອງຊາອູນມາຮອດ ເຂົາກໍກົ້ມຂາບລົງສະແດງຄວາມເຄົາຣົບຕໍ່ດາວິດ ດາວິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເມຟີໂບເຊທ” ເມຟີໂບເຊທຈຶ່ງທູນຕອບວ່າ, “ໂດຍ, ຂ້ານ້ອຍ”

7 ດາວິດເວົ້າຕໍ່ໄປວ່າ, “ບໍ່ຕ້ອງຢ້ານ ເພື່ອເຫັນແກ່ໂຢນາທານພໍ່ຂອງເຈົ້າ ເຮົາຈະເມດຕາເຈົ້າ ເຮົາຈະເອົາທີ່ດິນທັງຫມົດທີ່ເປັນຂອງຊາອູນພໍ່ປູ່ຂອງເຈົ້າມອບຄືນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ ແລະເຮົາຍິນດີໃຫ້ເຈົ້າມາຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບເຣົາເລື້ອຍໆ”

8 ເມຟີໂບເຊທກໍກົ້ມຂາບລົງອີກເທື່ອນຶ່ງ ແລະທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະອົງ ຂ້າພຣະອົງບໍ່ມີຄຸນຄ່າຊ່ຳຊາກຫມາຕາຍຊ້ຳ ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງດີກັບຂ້າພຣະອົງຢ່າງນີ້”

9 ແລ້ວເຈົ້າຊີວິດກໍເອີ້ນຊີບາຄົນໃຊ້ຂອງຊາອູນມາ ແລະເວົ້າວ່າ, “ເຮົາໄດ້ມອບທຸກໆສິ່ງທີ່ເປັນຂອງຊາອູນ ແລະຂອງຄອບຄົວທ່ານຄືນໃຫ້ແກ່ເມຟີໂບເຊທຫລາຍຊາຍນາຍຂອງເຈົ້າແລ້ວ

10 ສ່ວນເຈົ້າ ລູກຊາຍເຈົ້າພ້ອມທັງຄົນໃຊ້ເຈົ້າ ຈົ່ງເຮັດໄຮ່ໄຖ່ນາໃສ່ຜືນແຜ່ນດິນນີ້ ໃຫ້ຄອບຄົວຂອງຊາອູນນາຍຂອງເຈົ້າ ແລະເກັບເອົາຜົນລະປູກມາໃຫ້ພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ມີອາຫານການກິນ ສ່ວນເມຟີໂບເຊທນັ້ນ ຈະຕ້ອງເປັນແຂກປະຈຳໂຕະອາຫານຂອງເຮົາສເມີ” ຊີບາມີບຸດຊາຍສິບຫ້າຄົນ ແລະຄົນໃຊ້ຊາວຄົນ

11 ຊີບາທູນຕອບວ່າ, “ຂ້າພຣະອົງຈະເຮັດທຸກສິ່ງຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງສັ່ງ” ດັ່ງນັ້ນເມຟີໂບເຊທຈຶ່ງໄດ້ຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມໂຕະກັບເຈົ້າຊີວິດເຫມືອນດັ່ງເປັນຣາຊໂອຣົດອົງນຶ່ງຂອງພຣະອົງ

12 ເມຟີໂບເຊທ ມີບຸດຊາຍຊື່ວ່າ ມີກາ ທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຊີບາກໍມາເປັນຄົນໃຊ້ຂອງເມຟີໂບເຊທຫມົດ

13 ເມຟີໂບເຊທຜູ້ທີ່ມີຕີນລ່ອຍທັງສອງເບື້ອງກໍຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະກິນເຂົ້າຮ່ວມໂຕະກັບເຈົ້າຊີວິດທຸກໆຄາບ

10. ຄົນອັມໂມນ ແລະຊີເຣັຽຜ່າຍແພ້

(1 ຂຄວ 19:1-19)

1 ຢູ່ມາພາຍຫລັງກະສັດແຫ່ງຄົນອັມໂມນກໍສິ້ນພຣະຊົນ ແລະຮານູນບຸດຊາຍໄດ້ສະເວີຍຣາຊສົມບັດແທນ

2 ດາວິດຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະຊື່ສັດຕໍ່ຮານູນບຸດຊາຍຂອງນາຮັສ ດັ່ງທີ່ບິດາຂອງເຂົາຊື່ສັດຕໍ່ເຮົາ” ດາວິດຈຶ່ງສົ່ງພວກຂ້າຣາຊການຂອງພຣະອົງໄປເລົ້າໂລມທ່ານກ່ຽວດ້ວຍເຣື່ອງ