Mark ພຣະທັມມາຣະໂກ	go back/ກັບຄືນ

ພຣະທັມມາຣະໂກ

1	2	3	4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16

ຂ່າວປະເສີດເຣື່ອງພຣະເຢຊູຄຣິດ

ຮຽບຮຽງໂດຍ

ມາຣະໂກ

1. ການເທສນາຂອງໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ

(ມທ 3:1-12; ລກ 3:1-18; ຢຮ 1:19-28)

1 ຕົ້ນເດີມຂ່າວປະເສີດເຣື່ອງພຣະເຢຊູຄຣິດ (ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ)

2 ກໍແມ່ນຕາມທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນຫນັງສືຂອງເອຊາຢາຜູ້ປະກາດພຣະທັມວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໄດ້ໃຊ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາໄປລ່ວງຫນ້າທ່ານ ຜູ້ນັ້ນຈະຈັດແຈງທາງຂອງທ່ານໄວ້”

3 “ແມ່ນສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນປ່າວ່າ “ຈົ່ງຈັດແຈງທາງແຫ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈົ່ງເຮັດຫົນທາງຂອງພຣະອົງໃຫ້ຊື່ໄປ”

4 ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕໄດ້ປາກົດຕົວໃນປ່າ ແລະໄດ້ປະກາດສິນບັບຕິສະມາກ່ຽວເຣື່ອງການຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່ສຳລັບການຍົກບາບໂທດເສັຽ

5 ຄົນທົ່ວແຂວງຢູດາຍກັບຊາວກຸງເຢຣູຊາເລັມທັງຫມົດ ໄດ້ພາກັນອອກໄປຫາໂຢຮັນ ສາລະພາບຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນ ແລ້ວໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາຈາກໂຢຮັນໃນແມ່ນ້ຳຈໍແດນ

6 ໂຢຮັນແຕ່ງກາຍດ້ວຍຜ້າຂົນໂອດໂອ ໃຊ້ສາຍຫນັງຮັດແອວ ແລະກິນຕັກແຕນກັບນ້ຳເຜິ້ງປ່າເປັນອາຫານ

7 ທ່ານໄດ້ປ່າວປະກາດວ່າ, “ຈະມີຜູ້ມີຣິດກວ່າເຮົາຜູ້ນຶ່ງມາພາຍຫລັງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາບໍ່ສົມຄວນຈະກົ້ມລົງແກ້ສາຍຮັດເກິບຂອງທ່ານ

8 ຝ່າຍເຮົາໃຫ້ເຈົ້າທັງຫລາຍຮັບບັບຕິສະມາດ້ວຍນ້ຳ ແຕ່ສ່ວນທ່ານຜູ້ນັ້ນຈະໃຫ້ເຈົ້າທັງຫລາຍຮັບບັບຕິສະມາດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ”

ພຣະເຢຊູຊົງຮັບບັບຕິສະມາ

(ມທ 3:13-17; ລກ 3:21-22)

9 ຕໍ່ມາພຣະເຢຊູສະເດັດມາຈາກນາຊາເຣັດແຂວງຄາລີເລ ແລະໄດ້ຊົງຮັບບັບຕິສະມາຈາກໂຢຮັນໃນແມ່ນ້ຳຈໍແດນ

10 ພໍພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນຈາກນ້ຳ ໃນທັນໃດນັ້ນກໍຊົງເຫັນທ້ອງຟ້າກຳລັງແຫວກອອກ ແລະພຣະວິນຍານເຫມືອນດັ່ງນົກເຂົາສະເດັດລົງມາສູ່ພຣະອົງ

11 ແລ້ວມີພຣະສຸຣະສຽງມາຈາກຟ້າສວັນວ່າ, “ທ່ານເອີຍ, ທ່ານເປັນບຸດທີ່ຮັກຂອງເຮົາ ເຮົາຊອບໃຈຫລາຍໃນທ່ານ”

ມານທົດລອງພຣະເຢຊູ

(ມທ 4:1-11; ລກ 4:1-13)

12 ໃນທັນໃດນັ້ນພຣະວິນຍານໄດ້ຊົງບັງຄັບພຣະອົງໃຫ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນປ່າກັນດານ.

13 ທີ່ນັ້ນຊາຕານໄດ້ທົດລອງພຣະອົງເຖິງສີ່ສິບວັນ ພຣະອົງຊົງຢູ່ຖ້າມກາງສັດປ່າ ແລະມີພວກເທວະດາມາບົວລະບັດພຣະອົງ

ພຣະເຢຊູຊົງຕັ້ງຕົ້ນປ່າວປະກາດແຂວງຄາລີເລ

(ມທ 4:12-22; ລກ 4:14-15)

14 ຄັນໂຢຮັນຖືກຈັບແລ້ວ ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດໄປຍັງແຂວງຄາລີເລ ຊົງປະກາດຂ່າວປະເສີດເຣື່ອງພຣະເຈົ້າ

15 ແລະຊົງບອກວ່າ, “ເວລາກຳນົດມາເຖິງແລ້ວ ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາໃກ້ແລ້ວ ຈົ່ງຖີ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່ແລະເຊື່ອໃນຂ່າວປະເສີດ”

ພຣະເຢຊູຊົງເອີ້ນສາວົກສີ່ຄົນ

(ມທ 4:18-22; ລກ 5:1-11)

16 ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດໄປຕາມແຄມທະເລສາບຄາລີເລ ກໍທອດພຣະເນດເຫັນຊີໂມນແລະອັນເດອານ້ອງຊາຍຂອງຊີໂມນກຳລັງຖີ້ມມອງລົງນ້ຳເພາະວ່າເຂົາເປັນຊາວຫາປາ

17 ພຣະເຢຊູຊົງບອກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຕາມເຮົາມາແລະເຮົາຈະບັນດານໃຫ້ເຈົ້າກາຍເກິດເປັນຜູ້ຫາຄົນ”

18 ທັນທີນັ້ນເຂົາກໍປະມອງຂອງເຂົາຕາມພຣະອົງໄປ

19 ເມື່ອສະເດັດໄປອີກຫນ້ອຍນຶ່ງ ພຣະອົງກໍທອດພຣະເນດເຫັນຢາໂກໂບລູກຊາຍຂອງເຊເບດາຍ ກັບໂຢຮັນນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາກຳລັງຝູງມອງຢູ່ໃນເຮືອ

20 ໃນທັນໃດນັ້ນພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນເອົາເຂົາ ເຂົາຈຶ່ງປະເຊເບດາຍພໍ່ຂອງເຂົາກັບລູກຈ້າງໄວ້ໃນເຮືອແລະຕາມພຣະອົງໄປ

ຊາຍທີ່ມີຜີຖ່ອຍຮ້າຍສິງ

(ລກ 4:31-37)

21 ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເມືອງກາເປນາອູມ ພ້ອມກັບພວກຂອງພຣະອົງ ແລະເມື່ອເຖິງວັນສະບາໂຕ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປສັ່ງສອນໃນໂຮງທັມມະເທສນາ

22 ຄົນທັງຫລາຍກໍປລາດໃຈໃນການສອນຂອງພຣະອົງ ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງສັ່ງສອນເຂົາເຫມືອນຜູ້ມີສິດອຳນາດ ບໍ່ເຫມືອນພວກນັກທັມ

23 ຂນະນັ້ນໃນໂຮງທັມມີຄົນທີ່ມີຜິຖ່ອຍຮ້າຍສິງຢູ່

24 ແລະໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ເຢຊູໄທນາຊາເຣັດເອີຍ, ທ່ານມາຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບພວກເຮົາເຮັດຫຍັງ ທ່ານມາທຳລາຍພວກເຮົາຫລື ທ່ານແມ່ນຜູ້ໃດພວກເຮົາກໍຮູ້ແລ້ວ ທ່ານຄືຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ”.

25 ພຣະເຢຊູຊົງຫ້າມມັນວ່າ, “ມິດແມ໋, ອອກຈາກຄົນນີ້ເສັຽ”

26 ແລະເມື່ອຜີຖ່ອຍຮ້າຍເຮັດໃຫ້ຄົນນັ້ນຊັກແລະຮ້ອງສຽງດັງແລ້ວ ມັນກໍອອກຈາກເຂົາໄປ

27 ຄົນທັງປວງກໍງຶດປລາດໃຈຫລາຍ ຈຶ່ງຖາມກັນວ່າ, “ການນີ້ເປັນຢ່າງໃດຫນໍ ຄົງເປັນຄວາມສັ່ງສອນໃຫມ່ແທ້ ທ່ານສັ່ງຜີຖ່ອຍຮ້າຍດ້ວຍຣິດອຳນາດແລະມັນກໍຍອມຟັງ“

28 ເມື່ອນັ້ນກິຕິສັບຂອງພຣະອົງກໍຊ່າອອກໄປທົ່ວເຂດທີ່ອ້ອມແຂວງຄາລີເລນັ້ນ

ພຣະເຢຊູຊົງໂຜດຫລາຍຄົນໃຫ້ດີພຍາດ

(ມທ 8:14-17; ລກ 4:38-41)

29 ເມື່ອສະເດັດອອກຈາກໂຮງທັມແລ້ວ ພຣະອົງກັບພວກຂອງພຣະອົງຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຊີໂມນແລະອັນເດອາ ພ້ອມກັບຢາໂກໂບແລະໂຢຮັນ

30 ແມ່ເມັຽຂອງຊີໂມນນອນໄຂ້ຢູ່ ໃນທັນໃດນັ້ນເຂົາຈຶ່ງມາທູນພຣະອົງໃຫ້ຊາບດ້ວຍເຣື່ອງຂອງນາງ

31 ແລ້ວພຣະອົງກໍສະເດັດໄປຈັບມືນາງໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະອາການໄຂ້ກໍຫາຍ ນາງຈຶ່ງບົວລະບັດພຣະອົງພ້ອມທັງພວກຂອງພຣະອົງ

32 ແລະພໍຕາເວັນຕົກ ເມື່ອຄ່ຳແລ້ວເຂົາໄດ້ພາບັນດາຄົນເຈັບປ່ວຍແລະທີ່ມີຜິຮ້າຍສິງມາຫາພຣະອົງ

33 ແລະຄົນທັງເມືອງກໍພາກັນມາອັ່ງອໍຢູ່ຫນ້າປະຕູ

34 ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງໂຜດຄົນທີ່ເຈັບປ່ວຍດ້ວຍພຍາດຕ່າງໆ ໃຫ້ດີຫລາຍຄົນ ແລະຊົງຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍຫລາຍໂຕອອກເສັຽ ສ່ວນຜິຮ້າຍເຫລົ່ານັ້ນພຣະອົງບໍ່ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ປາກເພາະວ່າມັນຮູ້ຈັກພຣະອົງ

ພຣະເຢຊູສະເດັດອອກໄປປະກາດ

(ລກ 4:42-44)

35 ກ່ອນຮຸ່ງເຊົ້າເວລາຍັງມືດຢູ່ ພຣະອົງໄດ້ຊົງລຸກຂຶ້ນສະເດັດອອກໄປຍັງປ່າບ່ອນສງັດ ແລະຊົງອ້ອນວອນຢູ່ທີ່ນັ້ນ

36 ຝ່າຍຊີໂມນແລະພວກທີ່ຢູ່ດ້ວຍກັນກໍຕາມຫາພຣະອົງ

37 ເມື່ອພົບແລ້ວເຂົາຈຶ່ງທູນວ່າ, “ຄົນທັງຫລາຍກໍຊອກຫາທ່ານຢູ່”

38 ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ໃຫ້ເຮົາທັງຫລາຍໄປໃນເຂດບ້ານເມືອງໃກ້ຄຽງ ເພື່ອເຮົາຈະປະກາດທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ເພາະເຫດການນີ້ແຫລະ, ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ອອກມາ”

39 ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດໄປປະກາດໃນໂຮງທັມຂອງເຂົາຕລອດທົ່ວແຂວງຄາລີເລ ແລະໄດ້ຂັບໄລ່ຜີຫລາຍໂຕອອກເສັຽ

ພຣະເຢຊູຊົງໂຜດຄົນຂີ້ທູດໃຫ້ດີສະອາດ

(ມທ 8:1-4; ລກ 5:12-16)

40 ຄົນຂີ້ທູດຜູ້ນຶ່ງໄດ້ມາຫາພຣະອົງຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊົງໂຜດຊ່ອຍ ເຂົາໄດ້ຄຸເຂົ່າລົງທູນວ່າ, “ຖ້າທ່ານພໍໃຈກໍອາດຈະເຣັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດີສະອາດໄດ້”

41 ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງມີພຣະທັຍສົງສານຄົນນັ້ນ ແລ້ວຊົງຢຽດພຣະຫັດອອກຖືກເຂົາຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ ຈົ່ງດີສະອາດເສັຽ”

42 ແລະໃນທັນໃດນັ້ນພຍາດຂີ້ທູດກໍຫາຍແລະຄົນນັ້ນກໍສະອາດ

43 ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງຄົນນັ້ນຢ່າງເຂັ້ມແຂງ ໃຫ້ຫນີໄປທັນທີ

44 ໂດຍຊົງກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າຈົ່ງລະວັງ, ຢ່າບອກສິ່ງໃດໃຫ້ຜູ້ໃດຟັງ ແຕ່ຈົ່ງໄປສະແດງຕົວຕໍ່ປະໂຣຫີດ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້ເພື່ອເປັນຫລັກຖານຕໍ່ເຂົາວ່າເຈົ້າດີສະອາດແລ້ວ”

45 ແຕ່ຄົນນັ້ນ ເມື່ອອອກໄປແລ້ວກໍຕັ້ງຕົ້ນປ່າວຮ້ອງຢ່າງຫລວງຫລາຍໃຫ້ເຣື່ອງນັ້ນຊ່າລືໄປ ຈົນພຣະອົງຈະສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເມືອງໂດຍເປີດເຜີຍຕໍ່ໄປບໍ່ໄດ້ ແຕ່ປະທັບຢູ່ພາຍນອກໃນບ່ອນສງັດຕ່າງໆ ແລະມີຄົນຈາກທຸກທີ່ທຸກບ່ອນມາຫາພຣະອົງ

2. ພຣະເຢຊູຊົງໂຜດຄົນເປັ້ຽໃຫ້ຄືນດີປົກກະຕິ

(ມທ 9:1-8; ລກ 5:17-26)

1 ຄັນລ່ວງໄປບໍ່ເຫິງ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາໃນເມືອງກາເປນາອູມອີກ ແລະຄົນທັງຫລາຍໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າພຣະອົງຊົງປະທັບຢູ່ເຮືອນ

2 ຂນະນັ້ນມີຄົນຫລວງຫລາຍມາໂຮມກັນຈົນບໍ່ມີບ່ອນຢູ່ ແມ່ນຈະເຂົ້າໄປໃກ້ປະຕູກໍບໍ່ໄດ້ ແລ້ວ

ພຣະອົງຊົງກ່າວພຣະທັມໃຫ້ເຂົາຟັງ

3 ສ່ວນຄົນຈຳພວກນຶ່ງໄດ້ນຳຄົນເປັ້ຽຜູ້ນຶ່ງມາຫາພຣະອົງ ມີສີ່ຄົນຫາມ

4 ເມື່ອເຂົາເຂົ້າໄປເຖິງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເພາະຄົນຫລາຍ ເຂົາຈຶ່ງຮື້ຫລັງຄາຊື່ບ່ອນພຣະອົງປະທັບນັ້ນ ເມື່ອຮື້ເປັນປ່ອງແລ້ວ ເຂົາກໍຢ່ອນບ່ອນນອນທີ່ຄົນເປັ້ຽນອນຢູ່ນັ້ນລົງ

5 ເມື່ອພຣະເຢຊູເຫັນຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາ ກໍຊົງກ່າວແກ່ຄົນເປັ້ຽນັ້ນວ່າ, “ລູກເອີຍ, ຜິດບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບອະພັຍແລ້ວ”

6 ແຕ່ມີພວກນັກທັມບາງຄົນນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ຄຶດໃນໃຈວ່າ,

7 “ເປັນຫຍັງຄົນນີ້ຈຶ່ງເວົ້າແນວນັ້ນ ເປັນການຫມິ່ນປມາດພຣະເຈົ້າແທ້ ໃຜຈະຍົກຄວາມຜິດບາບໄດ້ ເວັ້ນແຕ່ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ”

8 ແລະໃນທັນໃດນັ້ນ ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຊາບໃນພຣະທັຍວ່າ ເຂົາກຳລັງຄຶດໃນໃຈຢ່າງນັ້ນ ຈຶ່ງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ເຫດສັນໃດ ທ່ານທັງຫລາຍຈຶ່ງຄຶດໃນໃຈຢ່າງນີ້

9 ຈະບອກແກ່ຄົນເປັ້ຽນັ້ນວ່າ “ຜິດບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບອະພັຍແລ້ວ” ຫລືຈະບອກວ່າ “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນເອົາບ່ອນນອນຂອງເຈົ້າຍ່າງໄປ” ອັນໃດຈະງ່າຍກວ່າກັນ

10 ແຕ່ເພື່ອທ່ານທັງຫລາຍຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ບຸດມະນຸດມີສິດອຳນາດໃນໂລກ ໃຫ້ອະພັຍຄວາມຜິດບາບໄດ້” ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ຄົນເປັ້ຽນັ້ນວ່າ,

11 “ເຮົາສັ່ງເຈົ້າ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນຍົກເອົາບ່ອນນອນຂອງເຈົ້າໄປບ້ານເສັຽ”

12 ຄົນເປັ້ຽກໍລຸກຂຶ້ນຍົກເອົາບ່ອນນອນຂອງຕົນອອກໄປຕໍ່ຫນ້າຄົນທັງປວງທັນທີ ເຂົາທັງປວງກໍງຶດປລາດໃຈຫລາຍຈຶ່ງສັຣເສີນພຣະເຈົ້າ ແລະເວົ້າວ່າ, “ເຮົາບໍ່ເຄີຍເຫັນຢ່າງນີ້ຈັກເທື່ອ”

ພຣະເຢຊູຊົງເອີ້ນເລວີ

(ມທ 9:9-13; ລກ 5:27-32)

13 ຝ່າຍພຣະອົງໄດ້ສະເດັດອອກໄປຕາມແຄມທະເລສາບອີກ ປະຊາຊົນທັງຫລາຍກໍມາຫາພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງສອນເຂົາ

14 ເມື່ອພຣະອົງກຳລັງສະເດັດໄປນັ້ນ ກໍຊົງເຫັນເລວີລູກອາລາຟາຍນັ່ງຢູ່ດ່ານພາສີ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ” ເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນຕາມພຣະອົງໄປ

15 ເມື່ອພຣະອົງໄປປະທັບສເວີຍອາຫານຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເລວີ ມີຄົນເກັບພາສີແລະຄົນນອກສິນທັມຫລາຍຄົນນັ່ງຮ່ວມໂຕະກັບພຣະເຢຊູແລະພວກສິດຂອງພຣະອົງ ເພາະມີຄົນຕິດຕາມພຣະອົງໄປຫລາຍ

16 ແລະມີພວກນັກທັມຝ່າຍຟາຣີຊາຍ ເມື່ອເຫັນພຣະອົງຊົງສເວີຍອາຫານກັບຄົນນອກສິນທັມແລະຄົນເກັບພາສີ ໄດ້ທ້ວງຖາມພວກສິດຂອງພຣະອົງວ່າ, “ເປັນຫຍັງຫນໍ ທ່ານຈຶ່ງຍອມຮັບປະທານຮ່ວມກັບຄົນນອກສິນທັມແລະຄົນເກັບພາສີ”

17 ຄັນພຣະເຢຊູໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ກໍຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຄົນທີ່ສະບາຍບໍ່ຕ້ອງການຫມໍຢາ ແຕ່ຄົນເຈັບຕ້ອງການຫມໍ ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອຈະເອີ້ນເອົາຄົນສິນທັມ ແຕ່ມາເອີ້ນເອົາຄົນນອກສິນທັມ”

ບັນຫາການຖືສິນອົດອາຫານ

(ມທ 9:14-17; ລກ 5:33-39)

18 ມີພວກສິດຂອງໂຢຮັນແລະພວກຟາຣີຊາຍກຳລັງຖືສິນອົດອາຫານ ແລ້ວມີບາງຄົນມາທູນພຣະອົງວ່າ, “ເຫດສັນໃດພວກສິດຂອງໂຢຮັນແລະສິດຂອງຟາຣີຊາຍເຄີຍຖືສິນອົດອາຫານ ແຕ່ພວກສິດຂອງທ່ານບໍ່ຖື”

19 ພຣະເຢຊູຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ເມື່ອເຈົ້າບ່າວຍັງຢູ່ນຳເຂົາ ພວກເພື່ອນຂອງເຈົ້າບ່າວນັ້ນຈະຖືສິນອົດອາຫານຢູ່ບໍ່ໄດ້ຕີ້ ເຈົ້າບ່າວຢູ່ນຳເຂົານານເທົ່າໃດ ເຂົາຈະຖືສິນອົດອາຫານນານເທົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້

20 ແຕ່ຈະມີວັນນຶ່ງເຈົ້າບ່າວຕ້ອງຖືກຍົກຍ້າຍຈາກເຂົາໄປ ເມື່ອນັ້ນແຫລະ, ເຂົາຈຶ່ງຈະຖືສິນອົດອາຫານ

21 “ບໍ່ຫ່ອນມີຜູ້ໃດເອົາຕ່ອນຜ້າໃຫມ່ມາຕາບເສື້ອເກົ່າ ຖ້າເຣັດຢ່າງນັ້ນ ເມື່ອຕ່ອນຜ້າໃຫມ່ຫົດກໍຈະເຣັດໃຫ້ເສື້ອເກົ່ານັ້ນຂາດ ແລະບ່ອນຂາດນັ້ນກໍຈະກວ້າງອອກອີກ

22 ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເອົາເຫລົ້າແວງໃຫມ່ມາໃສ່ໄວ້ໃນຖົງຫນັງເກົ່າ ຖ້າເຮັດຢ່າງນັ້ນເຫລົ້າແວງໃຫມ່ກໍຈະເຮັດໃຫ້ຖົງຫນັງນັ້ນຂາດໄປ ທັງເຫລົ້າແວງແລະຖົງຫນັງກໍຈະເສັຽໄປນຳກັນ ແຕ່ເຫລົ້າແວງໃຫມ່ຕ້ອງໃສ່ໄວ້ໃນຖົງຫນັງໃຫມ່”

ບັນຫາເຣື່ອງວັນສະບາໂຕ

(ມທ 12:1-8; ລກ 6:1-5)

23 ຢູ່ມາໃນວັນສະບາໂຕວັນນຶ່ງ ພຣະອົງກໍາລັງສະເດັດຜ່ານທົ່ງນາໄປ ແລະເມື່ອພວກສິດຂອງພຣະອົງຍ່າງຕິດຕາມໄປ ກໍຕັ້ງຕົ້ນເດັດຮວງເຂົ້າໄປນຳ

24 ຝ່າຍພວກຟາຣີຊາຍຈີ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ເບິ່ງແມ໋, ເປັນແນວໃດພວກສິດຂອງທ່ານຈຶ່ງເຮັດຜິດຕໍ່ກົດຂອງວັນສະບາໂຕ”

25 ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ອ່ານຈັກເທື່ອຫລື ຊຶ່ງດາວິດໄດ້ເຮັດເມື່ອອຶດຢາກຂາດອາຫານ ທັງທ່ານແລະພັກພວກຂອງຕົນ

26 ຄືຄາວເມື່ອອະບີອາທາເປັນມະຫາປະໂຣຫິດ ດາວິດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນທີ່ສະຖິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຮັບປະທານເຂົ້າຈີ່ທີ່ຕັ້ງຖວາຍຕໍ່ພຣະພັກ ທີ່ພຣະບັນຍັດຫ້າມບໍ່ໃຫ້ໃຜກິນ ເວັ້ນແຕ່ພວກປະໂຣຫິດເທົ່ານັ້ນ ແລະຊ້ຳຍັງຍື່ນໃຫ້ພັກພວກຮັບປະທານເຫມືອນກັນ”

27 ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ວັນສະບາໂຕຊົງຕັ້ງໄວ້ເພື່ອມະນຸດ ບໍ່ແມ່ນຊົງສ້າງມະນຸດໄວ້ສຳລັບວັນສະບາໂຕ

28 ເພາະເຫດນັ້ນບຸດມະນຸດຈຶ່ງເປັນເຈົ້າຂອງວັນສະບາໂຕເຫມືອນກັນ”

3. ຊາຍມືລີບເບື້ອງນຶ່ງ

(ມທ 12:9-14; ລກ 6:6-11)

1 ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ສະເດັດກັບເຂົ້າໂຮງທັມມະເທສນາອີກ ແລະທີ່ນັ້ນມີຄົນນຶ່ງມືເບື້ອງນຶ່ງລີບ

2 ເຂົາຊອມເບິ່ງວ່າພຣະອົງຈະຊົງໂຜດໃຫ້ຄົນນັ້ນດີໃນວັນສະບາໂຕ ຫລືເພື່ອເຂົາຈະຟ້ອງພຣະອົງໄດ້

3 ສ່ວນພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ຄົນມືລີບວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນມາຢືນຂ້າງຫນ້າສາ”

4 ແລ້ວພຣະອົງຊົງຖາມເຂົາວ່າ, “ໃນວັນສະບາໂຕຄວນຈະເຮັດການດີ ຫລືຄວນຈະເຮັດການຮ້າຍ ຈະເອົາຊີວິດໄວ້ຫລືຈະຕັດຊີວິດເສັຽ” ແຕ່ເຂົາກໍມິດຢູ່

5 ເມື່ອທອດພຣະເນດເບິ່ງອ້ອມເຂົາດ້ວຍຄວາມເຄືອງພຣະທັຍ ພຣະອົງກໍຊົງເປັນທຸກພຣະທັຍເພາະໃຈເຂົາແຂງກະດ້າງປຶກຕັນ ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ຄົນມືລີບນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງຢຽດມືອອກ” ຄົນນັ້ນກໍຢຽດມືອອກ ແລະມືຂອງຕົນກໍດີເປັນປົກກະຕິ

6 ຝ່າຍພວກຟາຣີຊາຍຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປ ແລະໃນທັນໃດນັ້ນເຂົາໄດ້ປຶກສາກັນກັບພັກພວກຂອງເຮໂຣດເຣື່ອງພຣະອົງວ່າຈະເຮັດຢ່າງໃດຈຶ່ງຈະຂ້າພຣະອົງໄດ້

ປະຊາຊົນທັງຫລາຍແຄມຝັ່ງທະເລສາບ

(ມທ 12:15-21)

7 ຝ່າຍພຣະເຢຊູສະເດັດອອກມາທີ່ນັ້ນໄປສູ່ທະເລສາບ ພ້ອມກັບພວກສິດຂອງພຣະອົງ ແລະຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍຈາກແຂວງຄາລີເລໄດ້ຕາມໄປ ທັງຈາກແຂວງຢູດາຍ

8 ຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຈາກເມືອງອີດູເມອາ ຈາກແມ່ນ້ຳຈໍແດນຟາກຕາເວັນອອກ ແລະຈາກອ້ອມແອ້ມເມືອງຕີເຣ ກັບຊີໂດນ ພວກເຫລົ່ານີ້ໄດ້ມາຫາພຣະອົງ ເພາະເຂົາໄດ້ຍິນເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກະທໍາຢູ່ນັ້ນ

9 ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສັ່ງພວກສິດໃຫ້ເອົາເຮືອນ້ອຍມາຄອຍຮັບພຣະອົງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ປວງຊົນບຽດພຣະອົງ

10 ເພາະວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດຫລາຍຄົນໃຫ້ດີພຍາດ ຈົນບັນດາຜູ້ມີພຍາດຕ່າງໆໄດ້ບຽດກັນເຂົ້າຫາພຣະອົງເພື່ອຈະຈັບບາຍພຣະອົງ

11 ແລະຜີຖ່ອຍຮ້າຍທີ່ສິງຢູ່ໃນຄົນຫລາຍຄົນ ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງກໍໄດ້ຫມູບລົງຂາບພຣະອົງແລ້ວຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ທ່ານເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ”

12 ຝ່າຍພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສັ່ງຫ້າມຢ່າງເດັດຂາດ ບໍ່ໃຫ້ມັນປະກາດພຣະນາມຂອງພຣະອົງ

ພຣະເຢຊູຊົງເລືອກຕັ້ງສາວົກສິບສອງຄົນ

(ມທ 10:1-4; ລກ 6:12-16)

13 ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນພູເຂົາ ແລະພໍພຣະທັຍຈະເອີ້ນຜູ້ໃດມາພຣະອົງກໍຊົງເອີ້ນຜູ້ນັ້ນ ແລ້ວເຂົາກໍໄດ້ມາຫາພຣະອົງ

14 ພຣະອົງຊົງຕັ້ງສິດສິບສອງຄົນໄວ້ (ຈຶ່ງຊົງເອີ້ນເຂົາວ່າອັຄສາວົກ) ໃຫ້ຢູ່ກັບພຣະອົງເພື່ອຊົງໃຊ້ເຂົາໄປປະກາດ

15 ແລະຊົງໃຫ້ມີອຳນາດຂັບໄລ່ອອກໄດ້

16 (ສິບສອງຄົນນີ້ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງໄວ້) ຄືຊີໂມນທີ່ພຣະອົງຊົງປະທານຊື່ອີກວ່າເປໂຕ

17 ແລະຢາໂກໂບລູກເຊເບດາຍ ກັບໂຢຮັນນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາ (ທັງສອງຄົນນີ້ ພຣະອົງຊົງປະທານຊື່ອີກວ່າໂບອະເນເຄ ແປວ່າຄົນໃຈຮຸນແຮງ)

18 ອັນເດອາ ຟີລິບ ບາຣະໂທໂລມາຍ ມັດທາຍ ໂທມາ ຢາໂກໂບລູກອາລາຟາຍ ທາດາຍ ຊີໂມນ ພັກຊາດນິຍົມ

19 ແລະຢູດາອິສະກາຣີອົດ ຜູ້ໄດ້ທໍຣະຍົດຕໍ່ພຣະອົງນັ້ນ

ພຣະເຢຊູກັບເບເອນເຊບູນ

(ມທ 12:22-32; ລກ 11:14-23)

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ສະເດັດກັບຄືນທີ່ຢູ່

20 ແລະປະຊາຊົນກໍມາອັ່ງອໍກັນ ຈົນພຣະເຢຊູກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຮັບປະທານອາຫານບໍ່ໄດ້

21 ເມື່ອຍາດມິດຂອງພຣະອົງໄດ້ຍິນເຫດການນັ້ນ ເຂົາກໍອອກໄປເພື່ອຈະຈັບພຣະອົງໄວ້ ເພາະເຂົາຄຶດວ່າ ທ່ານເສັຽຈິດແລ້ວ

22 ພວກນັກທັມຊຶ່ງລົງມາຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຜູ້ນີ້ມີຜີເບເອນເຊບູນສິງຢູ່ ແລະທີ່ທ່ານຂັບໄລ່ຜີອອກໄດ້ກໍເພາະໃຊ້ອຳນາດນາຍຜີນັ້ນ”

23 ຝ່າຍພຣະອົງຈຶ່ງຊົງເອີ້ນຄົນເຫລົ່ານັ້ນມາກ່າວແກ່ເຂົາເປັນຄຳອຸປມາວ່າ, “ຊາຕານຈະຂັບໄລ່ຕົວມັນເອງໃຫ້ອອກໄດ້ຢ່າງໃດ

24 ຖ້າອານາຈັກໃດເກີດແຕກແຍກຈາກກັນ ອານາຈັກນັ້ນຈະຕັ້ງຫມັ້ນຄົງຢູ່ບໍ່ໄດ້

25 ຖ້າຄົວເຮືອນໃດເກີດແຕກແຍກຈາກກັນ ຄົວເຮືອນນັ້ນຈະຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ບໍ່ໄດ້

26 ແລະຖ້າຊາຕານຈະຕໍ່ສູ້ກັບຕົວມັນເອງ ແລະແຕກແຍກກັນ ມັນຈະຕັ້ງຢູ່ບໍ່ໄດ້ ມີແຕ່ຈະສູນຫາຍໄປ

27 ບໍ່ມີຜູ້ໃດອາດເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຄົນແຂງແຮງ ແລະປຸ້ນເອົາຊັບໄດ້ ເວັ້ນແຕ່ຈະມັດຄົນແຂງແຮງນັ້ນໄວ້ເສັຽກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຈະປຸ້ນເຮືອນນັ້ນໄດ້

28 “ເຮົາບອກເຈົ້າທັງຫລາຍຕາມຄວາມຈິງວ່າ ຄວາມຜິດບາບທຸກຢ່າງກັບຄຳຫມິ່ນປມາດທີ່ເຂົາກ່າວນັ້ນ ຈະຊົງໂຜດໃຫ້ອະພັຍແກ່ມະນຸດໄດ້

29 ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດຈະກ່າວຄຳຫມິ່ນປມາດຕໍ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ຈະຊົງໂຜດໃຫ້ອະພັຍແກ່ຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄດ້ຈັກເທື່ອ ແຕ່ຜູ້ນັ້ນຈະມີໂທດຕລອດໄປເປັນນິດ”

30 ທີ່ຊົງກ່າວຢ່າງນັ້ນກໍເພາະເຂົາກ່າວວ່າ, “ທ່ານມີຜີຮ້າຍສິງຢູ່”

ມານດາແລະພວກນ້ອງຊາຍຂອງພຣະເຢຊູ

(ມທ 12:46-50; ລກ 8:19-21)

31 ເວລານັ້ນມານດາແລະພວກນ້ອງຊາຍຂອງພຣະອົງມາຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ ແລ້ວໃຊ້ຄົນເຂົ້າໄປທູນເຊີນພຣະອົງ

32 ແລະປະຊາຊົນກໍນັ່ງອ້ອມພຣະອົງ ເຂົາຈຶ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ເບິ່ງແມ໋, ມານດາແລະພວກນ້ອງຊາຍຂອງທ່ານມາຫາທ່ານ ຄອຍຢູ່ຂ້າງນອກ”

33 ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ໃຜເປັນມານດາແລະເປັນນ້ອງຊາຍຂອງເຮົາ”

34 ພຣະອົງທອດພຣະເນດຄົນທັງປວງທີ່ນັ່ງຢູ່ອ້ອມ ແລ້ວຊົງກ່າວວ່າ, “ນີ້ຄືມານດາແລະນ້ອງຊາຍຂອງເຮົາ

35 ດ້ວຍວ່າຜູ້ໃດຈະເຮັດຕາມນ້ຳພຣະທັຍພຣະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນແຫລະ ເປັນນ້ອງຊາຍ ນ້ອງສາວ ແລະເປັນມານດາຂອງເຮົາ”

4. ຄຳອຸປມາເຣື່ອງຜູ້ຫວ່ານພືດ

(ມທ 13:1-23; ລກ 8:4-15)

1 ແລ້ວພຣະອົງຊົງຕັ້ງຕົ້ນສັ່ງສອນຢູ່ແຄມທະເລອີກ ປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍໄດ້ພາກັນມາຫາພຣະອົງ ຈົນພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າປະທັບໃນເຮືອທີ່ທະເລ ແລະປະຊາຊົນຢູ່ບົກແຄມຝັ່ງ

2 ພຣະອົງໄດ້ຊົງສອນເຂົາຫລາຍປະການເປັນຄຳອຸປມາ ແລະໃນການສອນນັ້ນພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ,

3 “ຈົ່ງຟັງເທີນ ມີຄົນນຶ່ງອອກໄປຫວ່ານພືດ

4 ແລະເມື່ອກຳລັງຫວ່ານຢູ່ນັ້ນ ລາງເມັດກໍຕົກຕາມທາງແລ້ວນົກກໍມາກິນເສັຽ

5 ກໍຕົກໃສ່ບ່ອນຫີນຫລາຍດິນຫນ້ອຍຈຶ່ງງອກຂຶ້ນໂລດເພາະດິນບໍ່ເລິກ

6 ເມື່ອຕາເວັນອອກມາກໍແຫ້ມ ຈຶ່ງຫ່ຽວແຫ້ງໄປເພາະບໍ່ມີຮາກ

7 ລາງເມັດກໍຕົກກາງພຸ່ມຫນາມ ຫນາມກໍປົ່ງຂຶ້ນຫຸ້ມຮັດເສັຽ ຈຶ່ງບໍ່ເກີດຜົນ

8 ລາງເມັດກໍຕົກໃສ່ດິນດີ ແລ້ວງອກງາມຈະເຣີນຂຶ້ນ ເກີດຜົນໄດ້ສາມສິບຕໍ່ ຫົກສິບຕໍ່ ແລະຮ້ອຍຕໍ່

9 ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຜູ້ໃດມີຫູຢາກຟັງ ຈົ່ງຟັງເອົາ”

ຈຸດປະສົງຂອງຄຳອຸປມາ

(ມທ 13:10-17; ລກ 8:9-10)

10 ເມື່ອຫວ້າງຄົນແລ້ວ ພວກທີ່ຕິດຕາມພຣະອົງພ້ອມດ້ວຍສາວົກສິບສອງຄົນ ໄດ້ທູນຖາມພຣະອົງເຖິງເຣື່ອງຄຳອຸປມາ

11 ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຂໍ້ຄວາມລັບເລິກເຣື່ອງຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຊົງໂຜດໃຫ້ທ່ານທັງຫລາຍຮູ້ໄດ້ ແຕ່ຝ່າຍຄົນນອກນັ້ນ ບັນດາຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານີ້ຈະແຈ້ງໃຫ້ຮູ້ດ້ວຍຄຳອຸປມາທັງຫມົດ

12 ເພື່ອ “ເຂົາເບິ່ງແລ້ວເບິ່ງອີກ ແຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນແລະຟັງແລ້ວຟັງອີກ ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ ຢ້ານວ່າເຂົາຈະຫັນກັບມາຫາພຣະເຈົ້າ ແລະຈະຮັບການຊົງອະພັຍ”

ພຣະເຢຊູຊົງອະທິບາຍຄຳອຸປມາເຣື່ອງ

ຄົນຫວ່ານພືດ

13 ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຄຳອຸປມານັ້ນພວກທ່ານຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຫລື ແລ້ວພວກທ່ານຈະເຂົ້າໃຈຄຳອຸປມາທັງປວງນັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ

14 ຜູ້ຫວ່ານນັ້ນກໍຫວ່ານພຣະທັມ

15 ເມັດທີ່ຕົກຕາມທາງນັ້ນໄດ້ແກ່ພຣະທັມທີ່ຫວ່ານແລ້ວ ແລະເມື່ອບຸກຄົນໃດຟັງແລ້ວ ໃນທັນໃດນັ້ນຊາຕານກໍມາຊິງເອົາພຣະທັມທີ່ຫວ່ານໃນໃຈເຂົານັ້ນໄປເສັຽ

16 ແລະເມັດທີ່ຕົກບ່ອນມີຫີນຫລາຍນັ້ນ ໄດ້ແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະທັມກໍຮັບເອົາທັນທີດ້ວຍຄວາມຍິນດີ

17 ແຕ່ບໍ່ມີຮາກໃນຕົວເອງຈຶ່ງທົນຢູ່ຊົ່ວຄາວ ແລະເມື່ອເກີດຄວາມຍາກລຳບາກຫລືການຂົ່ມເຫັງເພາະພຣະທັມນັ້ນ ຕົນກໍທໍ້ຖອຍໃຈທັນທີ

18 ແລະເມັດທີ່ຕົກກາງພຸ່ມຫນາມໄດ້ແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະທັມ

19 ແລ້ວຄວາມກັງວົນຕາມທຳມະດາໂລກ ແລະຄວາມຫລອກລວງແຫ່ງຊັບສົມບັດກັບຄວາມໂລບໃນສິ່ງອື່ນໆໄດ້ເຂົ້າມາຫຸ້ມຮັດພຣະທັມນັ້ນເສັຽ ຈຶ່ງບໍ່ເກີດຜົນ

20 ສ່ວນເມັດທີ່ຕົກໃນດິນດີນັ້ນ ໄດ້ແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະທັມແລະຮັບໄວ້ ຈຶ່ງເກີດຜົນໄດ້ສາມສິບຕໍ່ ຫົກສິບຕໍ່ ແລະຮ້ອຍຕໍ່”

ຄຳອຸປມາເຣື່ອງໂຄມໄຟ

(ລກ 8:16-18)

21 ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ເຂົາບໍ່ຫ່ອນເອົາໂຄມໄຟມາເພື່ອຕັ້ງໄວ້ລຸ່ມບຸງ ຫລືລຸ່ມຕຽງນອນຕີ້ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຕັ້ງໄວ້ເທິງເຄື່ອງຮອງຕີນໂຄມຫລື

22 ເພາະວ່າທຸກສິ່ງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ຈະຕ້ອງປາກົດແຈ້ງ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ປິດບັງໄວ້ຈະຕ້ອງເປີດເຜີຍອອກ

23 ຖ້າໃຜມີຫູຢາກຟັງ ໃຫ້ຟັງເອົາສາ”

24 ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ໃນສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ຟັງ ທ່ານຈະຕວງໃຫ້ເຂົາດ້ວຍເຄື່ອງຜອງອັນໃດ ຈະຊົງຕວງທ່ານດ້ວຍເຄື່ອງຜອງອັນນັ້ນ ທັງຈະຊົງເພີ້ມເຕີມໃຫ້ອີກ ດ້ວຍວ່າຜູ້ໃດມີຢູ່ແລ້ວຈະຊົງເພີ້ມເຕັມໃຫ້ຜູ້ນັ້ນອີກ

25 ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ມີເຖິງແມ່ນສິ່ງທີ່ຕົນມີຢູ່ນັ້ນຈະຊົງຍົກເອົາໄປຈາກຜູ້ນັ້ນເສັຽ”

ຄຳອຸປມາເຣື່ອງເມັດທີ່ຈະເຣີນຂຶ້ນ

26 ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າປຽບເຫມືອນຄົນນຶ່ງທີ່ຫວ່ານກ້າລົງໃນດີນ

27 ແລ້ວກາງຄືນກໍນອນຫລັບ ກາງເວັນກໍຕື່ນຂຶ້ນ ຝ່າຍກ້ານັ້ນມັນງອກຈະເຣີນຂຶ້ນຢ່າງໃດເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ຈັກ

28 ເພາະຂີ້ດິນເອງເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນຄືເປັນລຳຕົ້ນກ່ອນ ພາຍຫລັງກໍອອກຮວງ ແລ້ວກໍມີເມັດເຕັມຮວງ

29 ຄັນສຸກແລ້ວເຂົາກໍໃຊ້ຄົນໄປກ່ຽວທັນທີ ເພາະວ່າເຖິງຣະດູກ່ຽວແລ້ວ”

ຄຳອຸປມາເຣື່ອງແກ່ນຜັກກາດ

(ມທ 13:31-32; ລກ 13:18-19)

30 ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະປຽບເຫມືອນສິ່ງໃດ ຫລືຈະສະແດງດ້ວຍຄຳອຸປມາຢ່າງໃດ

31 ກໍປຽບເຫມືອນແກ່ນຜັກກາດເມັດນຶ່ງ ເມື່ອຫວ່ານເມັດລົງໃນດິນກໍນ້ອຍກວ່າເມັດທັງປວງທົ່ວໂລກ

32 ແຕ່ເມື່ອຫວ່ານແລ້ວກໍງອກຈະເຣີນໃຫຍ່ຂຶ້ນກວ່າຜັກທັງປວງ ແລະແຕ່ກິ່ງກ້ານໃຫຍ່ຈົນນົກປ່າມາເຮັດຄອນຢູ່ໃນຮົ່ມນັ້ນໄດ້”

ການໃຊ້ຄຳອຸປມາ

33 ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວພຣະທັມເປັນຄຳອຸປມາຢ່າງນັ້ນຫລາຍປະການໃຫ້ເຂົາຟັງຕາມທີ່ຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້

34 ແລະນອກຈາກຄຳອຸປມາ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກ່າວກັບເຂົາ ແຕ່ເມື່ອຫວ້າງຄົນແລ້ວ ຈຶ່ງຊົງອະທິບາຍສິ່ງສາຣະພັດນັ້ນໃຫ້ແກ່ພວກສິດຟັງແຕ່ຈຳເພາະ

ພຣະເຢຊູຊົງຫ້າມລົມພະຍຸ

(ມທ 8:23-27; ລກ 8:22-25)

35 ໃນເວລາແລງມື້ນັ້ນ ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ເຮົາຈົ່ງພາກັນຂ້າມໄປຟາກນັ້ນເທາະ”

36 ເມື່ອລາປະຊາຊົນແລ້ວ ເຂົາຈຶ່ງເຊີນພຣະອົງສະເດັດໄປໃນເຮືອທີ່ພຣະອົງຊົງປະທັບຢູ່ນັ້ນ ແລະມີເຮືອອື່ນຫລາຍລຳໄປພ້ອມ

37 ແລ້ວລົມພະຍຸໃຫຍ່ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ແລະຟອງນ້ຳໄດ້ຊັດເຂົ້າຈົນເຮືອຈວນຈະເຕັມ

38 ຝ່າຍພຣະອົງຊົງບັນທົມຫມູບຫມອນຫລັບຢູ່ທ້າຍເຮືອ ພວກສິດຈຶ່ງມາປຸກພຣະອົງທູນວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ທ່ານບໍ່ເປັນຫ່ວງດອກຫລື ພວກຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະຈິບຫາຍຢູ່ແລ້ວ”

39 ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຕື່ນຂຶ້ນຫ້າມລົມ ແລະຊົງກ່າວແກ່ທະເລວ່າ, “ມິດສງົບແມ໋” ແລ້ວລົມກໍເຊົາ ຟອງນ້ຳກໍສງົບງຽບທົ່ວໄປ

40 ແລ້ວພຣະອົງຊົງຖາມເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງຢ້ານ ພວກທ່ານຍັງບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອຫລື”

41 ຝ່າຍເຂົາກໍຕົກໃຈຫລາຍແລະເວົ້າຕໍ່ກັນວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ແມ່ນຜູ້ໃດຫນໍ ຈົນວ່າລົມແລະທະເລກໍຍອມຟັງທ່ານ”

5. ຄົນທີ່ຜີຮ້າຍສິງ ຢູ່ເຂດແດນຊາວເຄຣະຊາຄີນ

ຄືນດີປົກກະຕິ

(ມທ 8:28-9:1; ລກ 8:26-39)

1 ຝ່າຍພຣະອົງກັບພວກສິດໄດ້ຂ້າມທະເລໄປເຖິງເຂດແດນຊາວເຄຣະຊາຄີນ

2 ພໍພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນຈາກເຮືອ ກໍມີຄົນນຶ່ງທີ່ມີຜີຖ່ອຍຣ້າຍສິງຢູ່ໄດ້ອອກຈາກປ່າຊ້າມາພົບພຣະອົງ

3 ຄົນນັ້ນເຄີຍອາໄສຢູ່ຕາມປ່າຊ້າ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດມັດມັນໄວ້ໄດ້ ແມ່ນຈະເອົາໃສ່ໂສ້ລ່າມມັນໄວ້ກໍບໍ່ຢູ່

4 ເພາະວ່າໄດ້ໃສ່ຊີກໃສ່ໂສ້ລ່າມມັນໄວ້ຫລາຍເທື່ອແລ້ວ ແຕ່ໂສ້ນັ້ນມັນກໍເຮັດຂາດ ແລະຊີກກໍເຮັດຫັກຫມຸ່ນໄປ ບໍ່ມີຜູ້ໃດມີແຮງພໍທີ່ຈະບັງຄັບມັນໄວ້

5 ມັນກໍຮ້ອງຢູ່ເລື້ອຍຕາມປ່າຊ້າແລະທີ່ພູເຂົາທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ ແລະເອົາຫມາກຫີນປາດຕົວເອງ

6 ຄັນມັນເຫັນພຣະເຢຊູແຕ່ໄກກໍແລ່ນເຂົ້າມາຂາບໄຫວ້ພຣະອົງ

7 ແລ້ວຮ້ອງສຽງດັງຂຶ້ນທູນວ່າ, “ເຢຊູບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດເອີຍ, ທ່ານມາຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບເຮົາດ້ວຍເຫດໃດ ຂໍໃຫ້ທ່ານສາບານໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າວ່າຈະບໍ່ທໍຣະມານເຮົາ”

8 ມັນເວົ້າດັ່ງນັ້ນກໍເພາະພຣະອົງຊົງບອກມັນວ່າ, “ອ້າຍຜີຖ່ອຍຮ້າຍອອກມາຈາກຄົນນີ້ແມ໋”

9 ແລ້ວພຣະອົງຊົງຖາມວ່າ, “ມຶງຊື່ຫຍັງ” ມັນຕອບວ່າ, “ຊື່ກອງທັບເພາະພວກເຮົາມີຫລາຍຕົວນຳກັນ”

10 ມັນຈຶ່ງຫນ່ວງຫນ່ຽວອ້ອນວອນພຣະອົງບໍ່ໃຫ້ຂັບໄລ່ມັນອອກຈາກເຂດແດນເມືອງນັ້ນ

11 ມີຫມູຝູງໃຫຍ່ກຳລັງຫາກິນຢູ່ຕາມຈ້າຍພູນັ້ນ

12 ຜີເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ທູນຂໍພຣະອົງວ່າ, “ຂໍໂຜດໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າສິງຢູ່ໃນຫມູຝູງນີ້ທ້ອນ”

13 ພຣະອົງກໍຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ ແລ້ວຜີຖ່ອຍຮ້າຍເຫລົ່ານັ້ນຈຶ່ງອອກໄປເຂົ້າສິງຢູ່ໃນຝູງຫມູ ຫມູທັງຝູງປະມານສອງພັນໂຕ ກໍຟ້າວແລ່ນລົງຈາກຕາລິ່ງຊັນໂຕນໃສ່ທະເລຈົມນ້ຳຕາຍທັນທີ

14 ຝ່າຍຄົນລ້ຽງຫມູນັ້ນຕ່າງຄົນຕ່າງຫນີໄປ ເລົ່າເຣື່ອງທັງໃນເມືອງແລະນອກເມືອງ ແລ້ວຄົນທັງປວງກໍອອກມາເບິ່ງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນ

15 ເມື່ອເຂົາມາເຖິງພຣະເຢຊູກໍເຫັນຄົນທີ່ຜີທັງກອງທັບສິງຢູ່ນັ້ນ ນຸ່ງຫົ່ມເສື້ອຜ້າມີສະຕິອາຣົມດີ ເຂົາຈຶ່ງມີໃຈຢ້ານ

16 ແລະພວກຄົນທີ່ໄດ້ເຫັນກໍເລົ່າເຫດການຊຶ່ງບັງເກີດແກ່ຄົນທີ່ມີຜີສິງຢູ່ນັ້ນ ກັບເຫດການຊຶ່ງບັງເກີດແກ່ຝູງຫມູໃຫ້ເຂົາຟັງ

17 ຄົນທັງຫລາຍກໍຕັ້ງຕົ້ນອ້ອນວອນທູນຂໍໃຫ້ພຣະອົງອອກໄປເສັຽຈາກເຂດແດນຂອງເຂົາ

18 ເມື່ອພຣະອົງກຳລັງສະເດັດລົງເຮືອ ຄົນທີ່ຜີສິງຢູ່ແຕ່ກ່ອນນັ້ນໄດ້ອ້ອນວອນຂໍຢູ່ກັບພຣະອົງ

19 ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງອະນຸຍາດ ແຕ່ຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ໃຫ້ເຈົ້າເມືອບ້ານຫາຍາດພີ່ນ້ອງ ແລ້ວບອກເຂົາເຖິງເຣື່ອງເຫດການອັນໃຫຍ່ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໂຜດແກ່ເຈົ້າ ແລະຊົງພຣະເມດຕາແກ່ເຈົ້າແລ້ວ”

20 ຝ່າຍຄົນນັ້ນກໍທູນລາ ແລ້ວຕັ້ງຕົ້ນປະກາດໃນແຂວງເດກາໂປລີ ເຖິງເຫດການທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງໂຜດແກ່ຕົນ ແລະຄົນທັງປວງກໍງຶດປລາດໃຈຫລາຍ

ລູກສາວຂອງຢາອີໂຣແລະຍິງຜູ້ຢື້ຈັບເຄື່ອງທົງຂອງພຣະເຢຊູ

(ມທ 9:18-26; ລກ 8:40-56)

21 ຄັນພຣະເຢຊູສະເດັດລົງເຮືອຂ້າມຟາກກັບໄປແລ້ວ ມີຄົນຫລວງຫລາຍມາຫາພຣະອົງ ຝ່າຍພຣະອົງຍັງຊົງປະທັບຢູ່ແຄມທະເລ

22 ມີນາຍໂຮງທັມມະເທສນາຜູ້ຊຶ່ງຊື່ ຢາອີໂຣຍ່າງມາ ແລະເມື່ອທ່ານເຫັນພຣະເຢຊູກໍຂາບລົງທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ

23 ແລ້ວທູນອ້ອນວອນຫນ່ວງຫນ່ຽວພຣະອົງວ່າ, “ລູກສາວນ້ອຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຈັບຈວນຈະຕາຍແລ້ວ ຂໍເຊີນທ່ານໄປຢຽດມືວາງລົງໃສ່ມັນ ເພື່ອມັນຈະໄດ້ພົ້ນຕາຍມີຊີວິດຢູ່”

24 ຝ່າຍພຣະອົງກໍສະເດັດໄປກັບຄົນນັ້ນ ມີຄົນຫລວງຫລາຍຕາມໄປແລະບຽດພຣະອົງ

25 ມີຍິງຄົນນຶ່ງເປັນພຍາດເລືອດຕົກໄດ້ສິບສອງປີມາແລ້ວ

26 ນາງໄດ້ທົນທຸກລຳບາກຫລາຍເຕັມທີ ເຖິງມີຫມໍຫລາຍຄົນໄດ້ປິ່ນປົວແລະໄດ້ເສັຽຊັບທັງຫມົດພຍາດນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ທຸເລົາລົງແຕ່ແຮ່ງກຳເລີບຂຶ້ນ

27 ເມື່ອຍິງນັ້ນໄດ້ຍິນເຖິງເຣື່ອງພຣະເຢຊູ ນາງກໍຍ່າງເຂົ້າປົນກັບປະຊາຊົນທີ່ເບື້ອງຫລັງພຣະອົງ ແລ້ວບາຍເຄື່ອງທົງຂອງພຣະອົງ

28 ເພາະນາງເວົ້າວ່າ, “ຖ້າເຮົາໄດ້ບາຍເສື້ອຂອງທ່ານແຕ່ເທົ່ານັ້ນເຮົາກໍຈະດີພຍາດ”

29 ໃນທັນໃດນັ້ນເລືອດທີ່ຕົກນັ້ນກໍຢຸດແຫ້ງໄປ ແລະຍິງຄົນນັ້ນກໍຮູ້ສຶກຕົວວ່າໄດ້ດີພຍາດແລ້ວ

30 ບັດດຽວນັ້ນພຣະເຢຊູຊົງຮູ້ສຶກວ່າຣິດໄດ້ອອກຈາກພຣະອົງແລ້ວ ຈຶ່ງທອດພຣະເນດທາງປະຊາຊົນຖາມວ່າ, “ແມ່ນໃຜໄດ້ບາຍເສື້ອຂອງເຮົາ”

31 ຝ່າຍພວກສິດກໍທູນວ່າ, “ທ່ານເຫັນແລ້ວປະຊາຊົນກຳລັງບຽດທ່ານຢູ່ ແລະຍັງຈະຖາມອີກຫລືວ່າ ໃຜໄດ້ບາຍເຮົາ”

32 ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ທອດພຣະເນດເບິ່ງອ້ອມ ປະສົງຈະເຫັນຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດການນັ້ນ

33 ຝ່າຍຜູ້ຍິງນັ້ນກໍຢ້ານຈົນຕົວສັ່ນ ເພາະຮູ້ເຣື່ອງທີ່ເກີດແກ່ຕົນ ຈຶ່ງມາຂາບລົງທູນຕໍ່ພຣະອົງຕາມຄວາມຈິງທັງສິ້ນ

34 ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງກ່າວແກ່ຍິງນັ້ນວ່າ, “ລູກຍິງເອີຍ, ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າດີແລ້ວ ຈົ່ງໄປເປັນສຸກແລະດີພຍາດເທີນ”

35 ໃນຂນະທີ່ພຣະເຢຊູຍັງຊົງກ່າວຢູ່ນັ້ນ ມີບາງຄົນມາຈາກເຮືອນນາຍໂຮງທັມບອກວ່າ, “ລູກສາວຂອງທ່ານຕາຍເສັຽແລ້ວ ຍັງຈະຮົບກວນອາຈານອີກເຮັດຫຍັງ”

36 ຝ່າຍພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຊົງຟັງຄວາມເຂົາເວົ້ານັ້ນ ຈຶ່ງຊົງກ່າວແກ່ນາຍໂຮງທັມວ່າ, “ຢ່າວິຕົກເທາະ ຈົ່ງເຊື່ອເທົ່ານັ້ນ”

37 ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ໃດໄປນຳ ເວັ້ນແຕ່ເປໂຕ ຢາໂກໂບ ແລະໂຢຮັນນ້ອງຊາຍຂອງຢາໂກໂບ

38 ຄັນພຣະອົງສະເດັດພ້ອມກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນໄປເຖິງເຮືອນນາຍໂຮງທັມແລ້ວ ກໍຊົງເຫັນການວຸ້ນວາຍທັງຄົນຮ້ອງໄຫ້ແຜດສຽງຮ່ຳໄຮຫລາຍຢູ່

39 ແລະເມື່ອພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປເຖິງແລ້ວກໍຊົງຖາມວ່າ, “ພວກເຈົ້າພາກກັນວຸ້ນວາຍຮ້ອງໄຫ້ເຮັດຫຍັງ ເດັກນ້ອຍນັ້ນບໍ່ຕາຍດອກແຕ່ຫລັບຢູ່ເທົ່ານັ້ນ”

40 ເຂົາກໍພາກັນຫົວຂວັນພຣະອົງ ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງຊົງໄລ່ຄົນທັງປວງອອກແລ້ວ ຈຶ່ງພາພໍ່ແມ່ກັບສິດທັງສາມທີ່ຕາມພຣະອົງມານັ້ນເຂົ້າໄປໃນບ່ອນເດັກນ້ອຍຢູ່

41 ພຣະອົງຊົງຈັບມືເດັກນ້ອຍນັ້ນແລ້ວຊົງກ່າວວ່າ, “ຕາລີທາກຸມ” ແປວ່າ “ຍິງນ້ອຍເອີຍ, ເຮົາບອກເຈົ້າຈົ່ງລຸກຂຶ້ນແມ໋”

42 ໃນທັນໃດນັ້ນເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນຍ່າງໄປມາ ເພາະວ່າອາຍຸເຂົາໄດ້ສິບສອງປີແລ້ວ ໃນບັດດຽວນັ້ນຄົນທັງປວງກໍງຶດປລາດໃຈຫລາຍ

43 ພຣະອົງກໍຊົງສັ່ງຫ້າມເຂົາຢ່າງເດັດຂາດ ບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດບອກຮູ້ເຫດການນີ້ແລ້ວຈຶ່ງຊົງສັ່ງເຂົາໃຫ້ເອົາອາຫານມາໃຫ້ເດັກນ້ອຍນັ້ນກິນ

6. ຊາວນາຊາເຣັດບໍ່ຮັບພຣະເຢຊູ

(ມທ 13:54-58; ລກ 4:16-30)

1 ຝ່າຍພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຈາກທີ່ນັ້ນໄປຍັງເມືອງເດີມຂອງພຣະອົງ ແລະພວກສິດກໍຕາມພຣະອົງໄປ

2 ເມື່ອເຖິງວັນສະບາໂຕແລ້ວ ພຣະອົງຊົງສັ່ງສອນໃນໂຮງທັມ ແລະຫລາຍໆຄົນທີ່ໄດ້ຍິນພຣະອົງກໍງຶດປລາດໃຈຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ຄົນນີ້ໄດ້ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມາແຕ່ໃສ ສະຕິປັນຍາທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຄົນນີ້ແມ່ນປັນຍາຢ່າງໃດ ເພາະວ່າການອິດທິຣິດຢ່າງນີ້ກໍຍັງສຳເຣັດໄດ້ດ້ວຍມືຂອງເຂົາເອງ

3 ຄົນນີ້ເປັນຊ່າງໄມ້ລູກນາງມາຣິອາບໍ່ແມ່ນຫລື ຢາໂກໂບ, ໂຢເຊ, ຢູດາ ແລະຊີໂມນ ເປັນນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາບໍ່ແມ່ນຫລື ພວກນ້ອງສາວຂອງເຂົາກໍຢູ່ທີ່ນີ້ກັບພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນຫລື” ເຂົາຈຶ່ງມີໃຈຫນ່າຍແຫນ່ງພຣະອົງ

4 ຝ່າຍພຣະເຢຊູຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຜູ້ປະກາດພຣະທັມຈະບໍ່ຂາດຄວາມນັບຖື ເວັ້ນແຕ່ໃນເມືອງເດີມຂອງຕົນ ຖ້າມກາງຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະໃນຄົວເຮືອນຂອງຕົນ”

5 ພຣະອົງຈະກະທຳການອິດທິຣິດທີ່ນັ້ນບໍ່ໄດ້ ເວັ້ນແຕ່ໄດ້ຊົງວາງພຣະຫັດເທິງຄົນເຈັບປ່ວຍບາງຄົນໃຫ້ດີພຍາດ

6 ພຣະອົງກໍປລາດພຣະທັຍເພາະເຂົາບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອ

ຊົງໃຊ້ສາວົກສິບສອງຄົນໄປ

(ມທ 10:5-15; ລກ 9:1-6)

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ສະເດັດໄປສັ່ງສອນທົ່ວທຸກບ້ານຮອບເຂດນັ້ນ

7 ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນສິບສອງຄົນນັ້ນມາ ແລ້ວຊົງຕັ້ງຕົ້ນໃຊ້ເຂົາໃຫ້ອອກໄປເປັນຄູ່ໆແລະຊົງປະທານໃຫ້ເຂົາມີອຳນາດເຫນືອຜີຖ່ອຍຮ້າຍ

8 ແລ້ວຊົງສັ່ງເຂົາບໍ່ໃຫ້ເອົາສິ່ງໃດໄປໃຊ້ຕາມທາງ ເວັ້ນແຕ່ໄມ້ເທົ້າສິ່ງດຽວ ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເອົາອາຫານຫລືຖົງ ຫລືເອົາເງິນໃສ່ກະເປົາສາຍຮັດແອວໄປ

9 ໃຫ້ໃສ່ເກີບ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ໃສ່ເສື້ອສອງໂຕ

10 ແລ້ວພຣະອົງຊົງສັ່ງເຂົາວ່າ, “ຖ້າໄປບ່ອນໃດ ເມື່ອເຂົ້າອາໄສໃນເຮືອນຫລັງໃດ ກໍໃຫ້ອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນຫລັງນັ້ນກວ່າຈະຈາກບ່ອນນັ້ນໄປ

11 ແລະຖ້າບ່ອນໃດບໍ່ຕ້ອນຮັບຫລືບໍ່ຟັງທ່ານທັງຫລາຍ ຈົ່ງອອກຈາກບ່ອນນັ້ນໄປ ແລະຈົ່ງສັ່ນ

ຂີ້ຝຸ່ນທີ່ຕິດຝາຕີນຂອງພວກທ່ານອອກເສັຽ ເພື່ອເປັນພຍານຕໍ່ເຂົາ”

12 ຝ່າຍພວກສິດກໍພາກັນອອກໄປປະກາດໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາໃຈໃຫມ່

13 ເຂົາໄດ້ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍອອກເສັຽຫລາຍໂຕ ແລະເອົານ້ຳມັນທາຄົນເຈັບປ່ວຍຫລາຍຄົນໃຫ້ດີພຍາດ

ຄວາມມໍຣະນາພາບຂອງໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ

(ມທ 14:1-12; ລກ 9:7-9)

14 ຝ່າຍກະສັດເຮໂຣດຊົງຊາບເຣື່ອງຂອງພຣະເຢຊູ ເພາະວ່າພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄດ້ຊ່າລືໄປ ມີບາງຄົນເວົ້າກັນວ່າ, “ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕເປັນຄືນມາຈາກຕາຍແລ້ວ ດ້ວຍເຫດນີ້ຣິດອຳນາດນີ້ຈຶ່ງສະແດງອອກມາໃນທ່ານ”

15 ແຕ່ຄົນອື່ນວ່າ, “ເປັນເອລີຢາ” ແລະຄົນອື່ນໆວ່າ, “ເປັນຜູ້ປະກາດພຣະທັມເຫມືອນຄົນນຶ່ງໃນພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມແຕ່ກ່ອນ”

16 ຝ່າຍກະສັດເຮໂຣດ ເມື່ອຊາບແລ້ວກໍຊົງກ່າວວ່າ, “ແມ່ນໂຢຮັນຜູ້ເຮົາໄດ້ຕັດຫົວ ຜູ້ນັ້ນແຫລະ, ໄດ້ຄືນມາແລ້ວ”

17 ເພາະແມ່ນເຮໂຣດນີ້ເອງໄດ້ຊົງໃຊ້ຄົນໄປຈັບໂຢຮັນຜູກມັດຂອງຄຸກໄວ້ ເພາະເຫັນແກ່ນາງເຮໂຣເດັຽ ພັຣຍາຂອງຟີລິບນ້ອງຊາຍຕົນ ດ້ວຍວ່າເຮໂຣດໄດ້ຮັບເອົານາງນັ້ນມາເປັນພັຣຍາຂອງຕົນ

18 ເພາະໂຢຮັນເຄີຍທູນເຮໂຣດວ່າ, “ທີ່ທ່ານຈະເອົາພັຣຍາຂອງນ້ອງມາເປັນພັຣຍາຂອງຕົນນັ້ນກໍຜິດຕໍ່ກົດ”

19 ແລະນາງເຮໂຣເດັຽກໍຜູກພຍາບາດໂຢຮັນ ມີໃຈຢາກຂ້າທ່ານເສັຽ ແຕ່ຂ້າບໍ່ໄດ້

20 ເພາະເຮໂຣດຊົງຢຳເກງໂຢຮັນ ດ້ວຍຊາບວ່າໂຢຮັນເປັນຄົນບໍຣິສຸດແລະສັດຊື່ ເຮໂຣດຈຶ່ງຊົງປ້ອງກັນໂຢຮັນໄວ້ ເມື່ອເຮໂຣດໄດ້ຍິນຄຳສັ່ງສອນຂອງທ່ານ ກໍຊົງລັ່ງເລພຣະທັຍຢ່າງນັກ ແຕ່ກໍຍັງຍອມຟັງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ

21 ຄັນຢູ່ມາວັນນຶ່ງເປັນໂອກາດດີ ຄືເປັນວັນສລອງວັນກຳເນີດຂອງເຮໂຣດ ເຮໂຣດໄດ້ຊົງຈັດການກິນລ້ຽງພວກເສນາບໍດີກັບນາຍທະຫານຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ ແລະບັນດາຄົນສຳຄັນໃນແຂວງຄາລີເລ

22 ເມື່ອບຸດຍິງຂອງນາງເຮໂຣເດັຽຜູ້ນັ້ນເຂົ້າມາຟ້ອນລຳກໍເຮັດໃຫ້ກະສັດເຮໂຣດຊອບພຣະທັຍ ແລະແຂກທີ່ມາຮ່ວມຊອບໃຈເຫມືອນກັນ ກະສັດຈຶ່ງຊົງກ່າວແກ່ຍິງສາວນັ້ນວ່າ, “ເຈົ້າຈະຂໍສິ່ງໃດກໍຈະໃຫ້ສິ່ງນັ້ນ”

23 ແລະກະສັດຈຶ່ງຊົງສາບານປະຕິຍານຕົວວ່າ, “ເຈົ້າຈະຂໍສິ່ງໃດ ເຮົາຈະໃຫ້ສິ່ງນັ້ນ ຈົນເຖິງເຄິ່ງຣາຊສົມບັດຂອງເຮົາ”

24 ຍິງສາວນັ້ນຈຶ່ງອອກໄປຖາມມານດາວ່າ, “ລູກຈະຂໍສິ່ງໃດຈຶ່ງຈະດີ” ມານດາຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຂໍຫົວໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕສາ”

25 ໃນທັນໃດນັ້ນຍິງສາວກໍຮີບເຂົ້າໄປເຝົ້າກະສັດທູນວ່າ, “ທ່ານໂທດທານຊີວິດ ຂໍປະທານຫົວໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕໃສ່ຖາດມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດຽວນີ້ເທີນ”

26 ພຣະອົງຊົງທຸກພຣະທັຍຢ່າງນັກ ແຕ່ເພາະເຫດໄດ້ຊົງສາບານຕົວໄວ້ ແລະເພາະເຫັນແກ່ຫນ້າແຂກທີ່ມາຮ່ວມກໍບໍ່ຢາກຂັດຂືນນາງ

27 ໃນຂນະນັ້ນກະສັດຈຶ່ງຊົງຮັບສັ່ງທະຫານຮັກສາພຣະອົງຜູ້ນຶ່ງ ໃຫ້ໄປເອົາຫົວໂຢຮັນມາ ທະຫານຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງໄປຕັດເອົາຫົວໂຢຮັນໃນຄຸກ

28 ໃສ່ຖາດມາໃຫ້ແກ່ຍິງສາວນັ້ນ ແລະນາງກໍສົ່ງໃຫ້ມານດາຂອງຕົນ

29 ເມື່ອພວກສິດຂອງໂຢຮັນຮູ້ເຫດການນັ້ນແລ້ວ ກໍມາຮັບເອົາສົບຂອງທ່ານໄປວາງໄວ້ໃນອຸບໂມງ

ພຣະເຢຊູຊົງລ້ຽງຫ້າພັນຄົນ

(ມທ 14:13-21; ລກ 9:10-17; ຢຮ 6:1-14)

30 ຝ່າຍອັຄສາວົກໄດ້ພາກັນມາເຝົ້າພຣະເຢຊູ ທູນຣາຍງານທັງຫມົດທີ່ເຂົາໄດ້ເຣັດ ແລະໄດ້ສັ່ງສອນໃຫ້ພຣະອົງຊົງຊາບ

31 ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ພວກເຮົາຈົ່ງພາກັນໄປໃນບ່ອນສງັດ ໃຫ້ພວກທ່ານພັກເຊົາເມື່ອຍຈັກຫນ້ອຍນຶ່ງ” ເພາະມີຄົນຫລວງຫລາຍທຽວໄປມາ ຈົນບໍ່ມີເວລາຫວ້າງພໍຈະຮັບປະທານອາຫານໄດ້

32 ພຣະອົງຈຶ່ງສະເດັດລົງເຮືອພ້ອມກັບສາວົກໄປຍັງບ່ອນສງັດຢູ່ຕ່າງຫາກ

33 ຫລາຍຄົນໄດ້ເຫັນພຣະອົງກັບພວກສາວົກພວມໄປ ເຂົາກໍສັງເກດຮູ້ຈຶ່ງຮີບພາກັນອອກຈາກທຸກບ້ານທຸກເມືອງຍ່າງໄປເຖິງທີ່ນັ້ນກ່ອນ

34 ຄັນພຣະເຢຊູສະເດັດຂຶ້ນຈາກເຮືອນແລ້ວ ກໍຊົງເຫັນປະຊາຊົນຫມູ່ໃຫຍ່ ແລະຊົງສົງສານເຂົາ ເພາະວ່າເຂົາເປັນເຫມືອນຝູງແກະບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຕັ້ງຕົ້ນສັ່ງສອນເຂົາເປັນຫລາຍຂໍ້ຫລາຍປະການ

35 ເມື່ອຄ້າຍຄ່ຳມາແລ້ວ ພວກສາວົກມາທູນພຣະອົງວ່າ, “ບ່ອນນີ້ແມ່ນປ່າ ແລະບັດນີ້ກໍຄ້າຍຄ່ຳແລ້ວ

36 ຂໍທ່ານຈົ່ງໃຫ້ເຂົາເລີກໄປເສັຽ ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ໄປຊື້ອາຫານຮັບປະທານຕາມບ້ານໄຮ່ບ້ານນາແຖບນີ້”

37 ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຈົ່ງລ້ຽງເຂົາສາ” ເຂົາຈຶ່ງທູນພຣະອົງວ່າ, “ຈະໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄປຊື້ອາຫານເຖິງສອງຮ້ອຍຫລຽນເດນາຣິອົນໃຫ້ເຂົາກິນຫລື”

38 ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ພວກທ່ານມີເຂົ້າຈີ່ຈັກກ້ອນ ຈົ່ງໄປເບິ່ງດູ” ແລະເມື່ອຮູ້ແລ້ວ ເຂົາຈຶ່ງທູນວ່າ, “ມີເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນແລະປາສອງໂຕ”

39 ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສັ່ງພວກສາວົກໃຫ້ຈັດຄົນທັງປວງນັ່ງຮ່ວມກັນທີ່ປ່າຫຍ້າສົດເປັນຫມູ່ໆ

40 ແລະປະຊາຊົນໄດ້ນັ່ງລົງເປັນແຖວ ແຖວລະຮ້ອຍຄົນແລະແຖວລະຫ້າສິບຄົນ

41 ເມື່ອພຣະອົງຊົງຮັບເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນແລະປາສອງໂຕນັ້ນແລ້ວ ກໍຊົງເງີຍພຣະພັກເບິ່ງຟ້າສວັນ ຂໍພຣະພອນ ແລ້ວຊົງຫັກເຂົ້າຈີ່ຍຶ່ນໃຫ້ພວກສາວົກໄປແຈກແກ່ຄົນທັງປວງ ແລະປາສອງໂຕນັ້ນກໍຊົງແບ່ງໃຫ້ທົ່ວເຖິງກັນເຫມືອນກັນ

42 ເຂົາໄດ້ກິນອີ່ມທຸກຄົນ

43 ສ່ວນຕ່ອນຫັກແລະປາທີ່ເຫລືອນັ້ນ ເຂົາເກັບໄດ້ເຕັມສິບສອງບຸງ

44 ໃນຈຳນວນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບປະທານເຂົ້າຈີ່ນັ້ນ ມີຜູ້ຊາຍຫ້າພັນຄົນ

ພຣະເຢຊູຊົງດຳເນີນເທິງນ້ຳ

(ມທ 14:22-33; ຢຣ 6:15-21)

45 ໃນທັນໃດນັ້ນພຣະອົງຊົງສັ່ງໃຫ້ພວກສາວົກລົງເຮືອຂ້າມຟາກໄປຍັງເມືອງເບັດຊາອີດາກ່ອນ

ຂນະທີ່ພຣະອົງຊົງສັ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນເລີກໄປ

46 ເມື່ອຊົງລາຈາກເຂົາແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນເມືອພູເພື່ອໄຫວ້ວອນ

47 ເມື່ອຄ່ຳມາແລ້ວເຮືອນັ້ນກໍຢູ່ກາງທະເລ ສ່ວນພຣະອົງຊົງຢູ່ບົກແຕ່ຕົນດຽວ

48 ແລະພຣະອົງທອດພຣະເນດເຫັນພວກສາວົກກຳລັງແຊວເຣືອດ້ວຍຄວາມລຳບາກຫລາຍ ເພາະເຮືອຕ້ານທວນລົມຢູ່ ຄັນປະມານຍາມສີ່ກາງຄືນ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຍ່າງເທິງນ້ຳໄປຫາພວກສາວົກ ແລະພຣະອົງຊົງຍ່າງດັ່ງຈະກາຍເຂົາໄປ

49 ແຕ່ເມື່ອພວກສາວົກໄດ້ເຫັນພຣະອົງຊົງຍ່າງເທິງນ້ຳ ເຂົາກໍຄຶດວ່າແມ່ນຜີ ແລ້ວຈຶ່ງພາກັນຮ້ອງຂຶ້ນ

50 ເພາະວ່າທຸກຄົນເຫັນແລ້ວກໍຕົກໃຈ ໃນທັນໃດນັ້ນພຣະອົງຊົງອອກພຣະໂອດກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຢ່ານ້ອຍໃຈເທາະ ແມ່ນເຮົາເອງ ຢ່າຊູ່ຢ້ານ”

51 ພຣະອົງຈຶ່ງສະເດັດຂຶ້ນໄປຫາເຂົາເທິງເຮືອ ແລ້ວລົມກໍງຽບລົງ ພວກສາວົກກໍປລາດອັດສະຈັນໃຈເຫລືອເກີນ

52 ເພາະວ່າເຣື່ອງເຂົ້າຈີ່ນັ້ນເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແຕ່ໃຈຂອງເຂົາຍັງແຂງກະດ້າງປຶກຕັນຢູ່

ພຣະເຢຊູຊົງໂຜດຄົນເຈັບປ່ວຍໃນເຄນເນຊາເຣັດ

(ມທ 14:34-36)

53 ຄັນຂ້າມຟາກໄປເຖິງແລ້ວ ເຂົາກໍຈອດທີ່ທ່າເມືອງເຄນເນຊາເຣັດ

54 ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດຂຶ້ນຈາກເຮືອພ້ອມດ້ວຍສາວົກແລ້ວ ຄົນທັງປວງກໍຈຳພຣະອົງໄດ້ທັນທີ

55 ແລະເຂົາຮີບໄປທົ່ວຂົງເຂດນັ້ນ ຕັ້ງຕົ້ນເອົາຄົນເຈັບປ່ວຍໃສ່ບ່ອນນອນຫາມມາຍັງບ່ອນທີ່ເຂົາໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າພຣະອົງປະທັບຢູ່

56 ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດໄປທີ່ໃດໃນເມືອງຫລື ບ້ານນອກບ້ານນາກໍດີ ເຂົາກໍເອົາຄົນເຈັບປ່ວຍມາວາງໄວ້ຕາມແຄມທາງບ່ອນຊຸມຊົນ ແລ້ວທູນຂໍພຣະອົງຊົງໂຜດໃຫ້ຄົນເຈັບປ່ວຍໄດ້ບາຍແຕ່ແຄມເຄື່ອງທົງຂອງພຣະອົງແລະຜູ້ໃດໄດ້ບາຍແລ້ວກໍຖືກຊົງໂຜດໃຫ້ດີພຍາດທຸກຄົນ

7. ຄຳສອນທີ່ຕົກທອດມາຈາກເຖົ້າເກົ່າບູຮານ

(ມທ 15:1-20)

1 ເມື່ອນັ້ນພວກຟາຣີຊາຍແລະນັກທັມບາງຄົນຊຶ່ງມາຈາກກຸງເຢຣູຊາເລັມ ພາກັນມາຫາພຣະອົງ

2 ເຂົາໄດ້ເຫັນສາວົກຂອງພຣະອົງລາງຄົນຮັບປະທານອາຫານດ້ວຍມືບໍ່ສະອາດ ຄືບໍ່ລ້າງມືຕາມພິທີກ່ອນ

3 ເພາະວ່າພວກຟາຣີຊາຍກັບຊາວຢິວທັງຫມົດ ເຄີຍຖືຕາມຄຳສອນທີ່ຕົກທອດມາຈາກເຖົ້າເກົ່າບູຮານວ່າ ຖ້າບໍ່ໄດ້ລ້າງມືຕາມພິທີຄືແຕ່ມືເຖິງຄໍ່ ເຂົາກໍບໍ່ຮັບປະທານອາຫານ

4 ແລະເມື່ອເຂົາມາຈາກຕລາດ ຖ້າບໍ່ໄດ້ທຳພິທີຊຳຮະຕົວກ່ອນ ເຂົາກໍບໍ່ຮັບປະທານອາຫານ ແລະເຂົາຍັງຖືທັມນຽມອື່ນໆອີກຫລາຍຢ່າງ ຄືການລ້າງຖ້ວຍຊາມ ລ້າງພາຊນະທອງແດງທອງເຫລືອງ (ແລະຕຽງນອນ)

5 ພວກຟາຣີຊາຍກັບພວກນັກທັມຈຶ່ງທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກສິດຂອງທ່ານຈຶ່ງບໍ່ຕິດຕາມຄຳສອນທີ່ຕົກທອດມາຈາກເຖົ້າເກົ່າບູຮານ ແຕ່ຍັງຮັບປະທານອາຫານດ້ວຍມືບໍ່ສະອາດ”

6 ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ເອຊາຢາໄດ້ທຳນວາຍຄັກແນ່ເຖິງພວກເຈົ້າ ຜູ້ເປັນຄົນຫນ້າຊື່ໃຈຄົດ ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ, “ພົລເມືອງເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ກຽດເຮົາແຕ່ປາກ ສ່ວນໃຈຂອງເຂົາຫ່າງໄກຈາກເຮົາ

7 ເຂົານະມັສການເຮົາໂດຍອັປໂຍດ ດ້ວຍເອົາບົດບັນຍັດຂອງມະນຸດມາຕູ່ວ່າ ເປັນພຣະໂອວາດ”

8 ເຈົ້າທັງຫລາຍປະລະພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະກັບໄປຍຶດຖືຕາມຄຳສອນທີ່ຕົກທອດມາຈາກມະນຸດ”

9 ພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາອີກວ່າ, “ເກີນວ່າດີແທ້ຫນໍ ທີ່ເຈົ້າທັງຫລາຍໄດ້ລະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄປຖືຕາມຄຳສອນທີ່ສືບຕໍ່ມາຈາກເຖົ້າເກົ່າບູຮານ

10 ເພາະວ່າໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້ວ່າ “ຈົ່ງນັບຖືບິດາມານດາຂອງເຈົ້າ” ແລະ “ຜູ້ໃດຫມິ່ນປມາດບິດາມານດາຈະຕ້ອງມີໂທດເຖິງຕາຍ”

11 ແຕ່ຝ່າຍພວກເຈົ້າກັບເວົ້າວ່າ “ຖ້າຜູ້ໃດຈະເວົ້າກັບບິດາມານດາວ່າ ສິ່ງໃດຂອງຂ້ອຍທີ່ອາດຊ່ອຍເຫລືອເຈົ້າໄດ້ ສິ່ງນັ້ນເປັນໂກຣະບານ” (ຄືເປັນຂອງຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າແລ້ວ)

12 ເຈົ້າທັງຫລາຍກໍບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເຮັດສິ່ງໃດຕໍ່ໄປ ເພື່ອຊ່ອຍບຳຣຸງບິດາມານດາຂອງຕົນ

13 ເຈົ້າທັງຫລາຍຈຶ່ງລຶບລ້າງພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄຳສອນທີ່ຕົກທອດສືບຕໍ່ກັນມາ ແລະສອນຕໍ່ໆກັນໄປ ແລະການອື່ນໆແນວນີ້ອີກຫລາຍຢ່າງເຈົ້າທັງຫລາຍກໍເຮັດຢູ່”

ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊົ່ວມົວຫມອງ

14 ແລ້ວພຣະອົງຊົງເອີ້ນປະຊາຊົນມາອີກ ຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງຟັງເຮົາແລະເຂົ້າໃຈສາ

15 ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຢູ່ພາຍນອກ ເມື່ອເຂົ້າໄປພາຍໃນມະນຸດຈະເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊົ່ວມົວຫມອງໄດ້ ແຕ່ສິ່ງຊຶ່ງອອກມາຈາກພາຍໃນມະນຸດນັ້ນແຫລະ, ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊົ່ວມົວຫມອງ

16 (ຖ້າຜູ້ໃດມີຫູຈົ່ງຢາກຟັງ ໃຫ້ຟັງເອົາສາ)”

17 ຄັນພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຈາກປະຊາຊົນເຂົ້າໄປໃນເຮືອນແລ້ວ ພວກສາວົກໄດ້ທູນຖາມພຣະອົງເຖິງຄຳອຸປມານັ້ນ

18 ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ເຖິງພວກທ່ານກໍຍັງຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈເຫມືອນກັນຫລື ພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ສັງເກດຫລືວ່າ ສິ່ງໃດແຕ່ພາຍນອກທີ່ເຂົ້າໄປພາຍໃນມະນຸດ ຈະເຮັດໃຫ້ມະນຸດເປັນຊົ່ວມົວຫມອງບໍ່ໄດ້

19 ເພາະວ່າສິ່ງນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນໃຈ ແຕ່ລົງທ້ອງແລ້ວກໍຖ່າຍອອກ” (ທີ່ຊົງສອນຢ່າງນີ້ກໍເປັນການປະກາດວ່າ ອາຫານທຸກຢ່າງເປັນຂອງສະອາດ)

20 ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ສິ່ງທີ່ອອກມາຈາກພາຍໃນມະນຸດນັ້ນແຫລະ, ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊົ່ວມົວຫມອງ

21 ເພາະວ່າຈາກພາຍໃນ ຄືຈາກຈິດໃຈມະນຸດມີຄວາມຄຶດຊົ່ວບໍ່ດີ ການຜິດຊາຍຍິງ ການລັກຊັບ ການຂ້າຄົນ

22 ການຫລິ້ນຊູ້ຈາກຜົວເມັຽ ການໂລບ ການອະທັມ ການລໍ້ລວງ ຣາຄະຕັນຫາ ການອິດສາ ການນິນທາ ຄວາມຈອງຫອງ ຄວາມໂງ່ທີ່ປ່ອຍຕົວໄປຕາມລຳພັງໃຈ

23 ສາຣະພັດການຊົ່ວເຫລົ່ານີ້ເກີດມາຈາກພາຍໃນ ແລະເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊົ່ວມົວຫມອງ

ຄວາມເຊື່ອຂອງຍິງຊີເຣັຽຟອຍນິເກ

(ມທ 15:21-28)

24 ພຣະອົງຊົງລຸກຂຶ້ນຈາກທີ່ນັ້ນ ສະເດັດໄປຍັງເຂດແດນເມືອງຕີເຣ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຫລັງນຶ່ງໂດຍມີພຣະປະສົງວ່າຈະບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຮູ້ ແຕ່ຊົງລີ້ຢູ່ບໍ່ໄດ້

25 ໃນທັນໃດນັ້ນຍິງຄົນນຶ່ງຊຶ່ງມີລູກສາວທີ່ຜີຖ່ອຍຮ້າຍເຂົ້າສິງ ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຂ່າວເຖິງເຣື່ອງພຣະອົງ ກໍມາຂາບລົງທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ

26 ຍິງຄົນນັ້ນເປັນຊາວກຣີກ ເກີດໃນແຂວງຊີເຣັຽຟອຍນິເກ ນາງໄດ້ທູນອ້ອນວອນຂໍໃຫ້ພຣະອົງຂັບໄລ່ຜີອອກຈາກລູກສາວຂອງຕົນ

27 ຝ່າຍ