Hebrews ພຣະທັມເຮັບເຣີ	go back/ກັບຄືນ

ພຣະທັມເຮັບເຣີ

1	2	3	4	5	6	7	8	9	10
11	12	13

ຈົດຫມາຍທີ່ມີໄປເຖິງຄຣິສຕະສາສນິກກະຊົນຊາວ

ເຮັບເຣີ

1. ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວທາງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ

(ຢຮ 1:1-4)

1 ໃນສະໄຫມພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວຫລາຍເທື່ອດ້ວຍວິທີຕ່າງໆ ແກ່ບັນພະບຸຣຸດຂອງເຮົາທັງຫລາຍທາງພວກຜູ້ປະກາດພຣະທັມ

2 ແຕ່ໃນຄາວສຸດທ້າຍນີ້ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວແກ່ເຮົາທັງຫລາຍທາງພຣະບຸດ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັບສັພສິ່ງທັງປວງເປັນມໍຣະດົກ ແລະດ້ວຍພຣະບຸດນັ້ນພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງໂລກທັງຫລາຍ

3 ພຣະບຸດນັ້ນເປັນແສງສະທ້ອນພຣະສະງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະມີສະພາບເປັນແບບພິມດຽວກັນກັບພຣະອົງ ແລະຊົງຄ້ຳຊູພິພົບໂລກໄວ້ດ້ວຍ

ພຣະວັຈນະອັນຊົງຣິດຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຊຳຮະຄວາມຜິດບາບແລ້ວ ກໍຊົງປະທັບຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບໃນບ່ອນສູງ

ພຣະບຸດຊົງເປັນຜູ້ປະເສີດເລີດລໍ້າກວ່າເທວະດາ

4 ອັນນຶ່ງ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານນາມຍົດອັນປະເສີດເລີດລ້ຳກວ່າເທວະດາໃຫ້ພຣະອົງຢ່າງໃດ ພຣະອົງກໍຊົງເກີດເປັນຜູ້ປະເສີດເລີດລ້ຳກວ່າເທວະດາຢ່າງນັ້ນ

5 ເພາະວ່າມີຕົນໃດແດ່ໃນບັນດາເທວະດາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ, “ທ່ານເປັນບຸດຂອງເຮົາ ວັນນີ້ເຮົາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດແດ່ທ່ານ” ຫລືຊົງກ່າວອີກວ່າ, “ເຮົາຈະເປັນບິດາຂອງທ່ານ ແລະທ່ານຈະເປັນບຸດຂອງເຮົາ”

6 ແລະອີກເທື່ອນຶ່ງ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງນຳພຣະບຸດອົງກົກເຂົ້າມາໃນໂລກ ກໍຊົງກ່າວວ່າ, “ໃຫ້ບັນດາເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າຂາບໄຫວ້ທ່ານ”

7 ສ່ວນເທວະດາເຫລົ່ານັ້ນພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ,

“ພຣະອົງຊົງບັນດານໃຫ້ເທວະດາຂອງພຣະອົງເປັນເຫມືອນລົມ ແລະຊົງບັນດານໃຫ້ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເປັນເຫມືອນແປວໄຟ”

8 ແຕ່ສ່ວນພຣະບຸດນັ້ນພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ,

“ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຣາຊບັນລັງຂອງພຣະອົງກໍຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດຕລອດໄປ ພຣະຄະທາແຫ່ງຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ກໍເປັນພຣະຄະທາອັນທ່ຽງທັມ

9 ພຣະອົງຊົງຮັກຄວາມຊອບທັມ ແລະຊົງກຽດຊັງຄວາມອະທັມ ເພາະສັນນັ້ນພຣະເຈົ້າ ຄືພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງໄດ້ຊົງຫົດສົງພຣະອົງໄວ້ ດ້ວຍນ້ຳມັນແຫ່ງຄວາມຍິນດີ ຫລາຍກວ່າພຣະສະຫາຍທັງປວງຂອງພຣະອົງ

10 ແລະ, “ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເມື່ອຕົ້ນເດີມພຣະອົງຊົງວາງຮາກແຜ່ນດິນໂລກໄວ້ ແລະຟ້າສວັນເປັນກິຈການແຫ່ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ

11 ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະດັບສູນໄປ ແຕ່ພຣະອົງຊົງດຳຣົງຢູ່ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະເກົ່າແກ່ໄປຫມົດເຫມືອນດັ່ງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ

12 ພຣະອົງຈະຊົງມ້ວນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ເຫມືອນດັ່ງມ້ວນເສື້ອຄຸມ (ຄືມ້ວນເສື້ອໃຫຍ່) ແລະສິ່ງເຫລົ່ານີ້ຈະປ່ຽນແປງໄປ ແຕ່ຝ່າຍພຣະອົງຍັງຊົງເປັນຢ່າງເດີມ ແລະປີເດືອນຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ສິ້ນສຸດ”

13 ນອກຈາກນັ້ນພຣະອົງຊົງເຄີຍກ່າວແກ່ເທວະດາຕົນໃດວ່າ, “ຈົ່ງນັ່ງເບື້ອງຂວາມືຂອງເຮົາ ຈົນກວ່າເຮົາຈະປາບສັດຕຣູຂອງທ່ານໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຕີນຂອງທ່ານ”

14 ຝູງເທວະດາທັງປວງນັ້ນ ແມ່ນວິນຍານຮັບໃຊ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ມາບົວລະບັດບັນດາຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນເປັນມໍຣະດົກ ບໍ່ແມ່ນຫລື

2. ຄວາມລອດພົ້ນອັນໃຫຍ່ຫລວງ

1 ເຫດສັນນັ້ນພວກເຮົາຄວນເອົາໃຈໃສ່ ໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຍິນໄດ້ຟັງນັ້ນໃຫ້ຫລາຍຂຶ້ນອີກ ຢ້ານວ່າພວກເຮົາຈະລ່ວງກາຍໄປຈາກຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານັ້ນ

2 ດ້ວຍວ່າເມື່ອຖ້ອຍຄຳຊຶ່ງເທວະດາໄດ້ກ່າວນັ້ນປາກົດເປັນຈິງ ແລະການລ່ວງລະເມີດກັບການບໍ່ເຊື່ອຟັງທຸກຢ່າງໄດ້ຮັບຜົນຕອບສນອງຕາມຄວາມຍຸດຕິທັມແລ້ວ

3 ດັ່ງນັ້ນ, ຖ້າພວກເຮົາລະເລີຍຕໍ່ຄວາມລອດພົ້ນອັນໃຫຍ່ຫລວງນີ້ ພວກເຮົາຈະຫນີພົ້ນໄປໄດ້ຢ່າງໃດ ຄວາມພົ້ນນັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງປະກາດໃນເວລາຫົວທີ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນກໍຢືນຢັນແກ່ພວກເຮົາວ່າເປັນຄວາມຈິງ

4 ທັງນີ້ພຣະເຈົ້າກໍຊົງເປັນພຍານຮ່ວມກັນກັບເຂົາ ໂດຍຊົງສະແດງຫມາຍສຳຄັນ ການອັດສະຈັນ ການອິດທິຣິດຕ່າງໆ ແລະໂດຍຂອງປະທານຈາກພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ຊຶ່ງຊົງປະທານຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ

ຜູ້ນຳໄປສູ່ຄວາມພົ້ນ

(ພສສ 8:1-9)

5 ເພາະວ່າໂລກຫນ້າທີ່ເຮົາກ່າວເຖິງນັ້ນ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງມອບໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຝູງເທວະດາ,

6 ແຕ່ໃນບ່ອນນຶ່ງມີຄຳກ່າວເປັນພຍານວ່າ, “ມະນຸດເປັນຜູ້ໃດທີ່ເຈົ້າຈະຊົງລະນຶກເຖິງ ຫລືມະນຸດເປັນຜູ້ໃດທີ່ຈະຊົງຫ່ວງໃຍ

7 ພຣະອົງເຈົ້າຊົງບັນດານໃຫ້ມະນຸດນັ້ນຕ່ຳກວ່າເທວະດາພຽງລະຍະນຶ່ງ ແລະຊົງເອົາສະງ່າຣາສີກັບຍົດສັກເປັນພວງມາລັຍມາສວມໃຫ້

8 ພຣະອົງເຈົ້າຊົງມອບສິ່ງທັງປວງໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ຕີນຂອງທ່ານ” ໃນການທີ່ພຣະອົງມອບສິ່ງທັງປວງໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງທ່ານນັ້ນ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຊົງປະໄວ້ນອກເຫນືອຈາກອຳນາດຂອງທ່ານ ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຮົາຍັງບໍ່ເຫັນວ່າສິ່ງທັງປວງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງທ່ານ

9 ແຕ່ພວກເຮົາກໍເຫັນພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງຊົງບັນດານໃຫ້ຕ່ຳກວ່າເທວະດາພຽງລະຍະນຶ່ງນັ້ນ ໄດ້ຊົງຮັບພຣະສະງ່າຣາສີແລະພຣະກຽດເປັນພວງມາລັຍ ເພາະທີ່ພຣະອົງຊົງສິ້ນພຣະຊົນດ້ວຍຄວາມທໍຣະມານ ທັງນີ້, ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງຊີມຣົດຄວາມຕາຍແທນມະນຸດທຸກຄົນ

10 ດ້ວຍວ່າ ໃນການທີ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງພາບຸດຫລວງຫລາຍໄປສູ່ສະງ່າຣາສີນັ້ນ ກໍເປັນການເຫມາະສົມຢູ່ແລ້ວທີ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງທຸກສິ່ງດຳຣົງຢູ່ໂດຍພຣະອົງແລະເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ຜູ້ນຳທາງຄວາມລອດພົ້ນໃຫ້ເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ ໃຫ້ເຖິງທີ່ສຳເຣັດໂດຍການທົນທຸກທໍຣະມານ

11 ເພາະວ່າທັງຜູ້ທີ່ຊຳຮະໃຫ້ບໍຣິສຸດແລະຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີຖືກຊຳຮະໃຫ້ບໍຣິສຸດກໍມາຈາກບ່ອນດຽວກັນ ເພາະສັນນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ຊົງລະອາຍໃນການທີ່ຈະຊົງເອີ້ນເຂົາເຫລົ່ານັ້ນວ່າເປັນ “ອ້າຍນ້ອງ”

12 ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະປະກາດພຣະນາມຂອງພຣະອົງແກ່ອ້າຍນ້ອງຂອງເຮົາ ເຮົາຈະຮ້ອງເພງສັຣເສີນພຣະອົງໃນຖ້າມກາງຊຸມນຸມຊົນ”

13 ແລະຊົງກ່າວອີກວ່າ, “ຝ່າຍເຮົາ, ເຮົາກໍວາງໃຈໃນພຣະອົງ” ທັງຊົງກ່າວອີກວ່າ, “ນີ້ແຫລະ, ຕົວເຮົາກັບບຸດທັງຫລາຍທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານແກ່ເຮົານັ້ນ”

14 ເຫດສັນນັ້ນ, ເພາະພວກລູກໄດ້ຮ່ວມຊາດມະນຸດອັນດຽວກັນ ຝ່າຍພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງຮ່ວມຊາດມະນຸດເຫມືອນກັນ ເພື່ອໂດຍທາງຄວາມຕາຍນັ້ນ

ພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງທຳລາຍຜູ້ທີ່ມີອຳນາດແຫ່ງຄວາມຕາຍ ຄືພຍາມານ

15 ແລະຈະໄດ້ຊົງປ່ອຍຄົນທັງປວງທີ່ເປັນຂ້ອຍຂ້າຍ້ອນຢ້ານຄວາມຕາຍຕລອດຊີວິດນັ້ນ ໃຫ້ລອດພົ້ນ

16 ຈິງແທ້, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງເປັນຫ່ວງພວກເທວະດາ ແຕ່ຊົງເປັນຫ່ວງເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ

17 ເຫດສັນນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຕ້ອງການເປັນເຫມືອນອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນທຸກຢ່າງ ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງເປັນມະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ປະກອບດ້ວຍເມດຕາແລະຄວາມສັດຊື່ໃນການງານທຸກຢ່າງທີ່ກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ ເພື່ອໃຊ້ແທນຄວາມຜິດບາບຂອງພົລເມືອງ

18 ເພາະເຫດທີ່ພຣະອົງເອງໄດ້ຊົງທົນທຸກທໍຣະມານແລະຖືກທົດລອງ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສາມາດຊ່ອຍຜູ້ທີ່ກຳລັງຖືກທົດລອງນັ້ນໄດ້

3. ພຣະເຢຊູຊົງເປັນໃຫຍ່ກວ່າໂມເຊ

1 ເພາະສັນນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງຜູ້ບໍຣິສຸດແລະຜູ້ເຂົ້າສ່ວນໃນການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນມາດ້ວຍກັນກັບເຮົາເອີຍ ຈົ່ງຄຶດເຖິງອັຄສາວົກແລະມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພຣະສາສນາທີ່ເຮົາຮັບເຊື່ອນັ້ນ ຄືພຣະເຢຊູ

2 ພຣະອົງຊົງສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງພຣະອົງໄວ້ ເຫມືອນຢ່າງໂມເຊໄດ້ສັດຊື່ຖ້າມກາງຍາດວົງທັງຫມົດ ອັນເປັນຄົວເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ

3 ເພາະສົມຄວນຢູ່ແລ້ວທີ່ພຣະອົງນີ້ມີພຣະກຽດຫລາຍກວ່າໂມເຊ ເຫມືອນດັ່ງກົກເຄົ້າຍາດວົງມີກຽດຫລາຍຍາດວົງ

4 ດ້ວຍວ່າທຸກຍາດວົງກໍມີກົກເຄົ້າ ແຕ່ຜູ້ຊົງເປັນກົກເຄົ້າຂອງສັພສິ່ງທັງປວງນັ້ນແມ່ນພຣະເຈົ້າ

5 ໃນຍາດວົງທັງຫມົດອັນເປັນຄົວເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໂມເຊໄດ້ສັດຊື່ໃນຖານະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ ເພື່ອເປັນພຍານໃນເຣື່ອງຕ່າງໆຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຈະຊົງກ່າວຕໍ່ໄປ

6 ແຕ່ຝ່າຍພຣະຄຣິດກໍຊົງສັດຊື່ໃນຖານະເປັນພຣະບຸດຢູ່ເຫນືອຍາດວົງ ອັນເປັນຄົວເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຮົາທັງຫລາຍກໍເປັນຄົວເຮືອນນັ້ນແຫລະ, ຖ້າຫາກເຮົາຍຶດຖືເອົາຄວາມກ້າຫານແລະຄວາມພູມໃຈໃນຄວາມຫວັງນັ້ນໄວ້ (ໃຫ້ຫມັ້ນຄົງຈະເຖິງທີ່ສຸດ)

ສະບາໂຕທີພັກເຊົາສຳລັບພົລເມືອງຂອງພຣະເຈົ້າ

(ພສສ 95:7-11)

7 ເຫດສັນນັ້ນຕາມທີ່ພຣະວິນຍານໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ວ່າ, “ວັນນີ້, ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຍິນພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະອົງ

8 ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງພວກທ່ານແຂງກະດ້າງໄປເຫມືອນຢ່າງໃນຄາວຄັດຄ້ານ ຄືເວລາມີການທົດລອງໃນປ່າ

9 ທີ່ນັ້ນບັນພະບຸຣຸດຂອງພວກທ່ານໄດ້ທົດລອງເຮົາໂດຍໄດ້ເອົາເຮົາເຂົ້າພິສູດ ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາໄດ້ເຫັນການກະທຳຂອງເຮົາຕລອດສີ່ສິບປີ

10 ເພາະເຫດນັ້ນເຮົາຈຶ່ງເຄືອງໃຈກັບຄົນສະໄຫມນັ້ນ ແລະເວົ້າວ່າ “ໃຈຂອງເຂົາມັກຫລົງຜິດຢູ່ສເມີ ເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກຫົນທາງຂອງເຮົາ”

11 ຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ສາບານດ້ວຍຄວາມເຄືອງໃຈວ່າ, “ເຂົາຈະບໍ່ເຂົ້າຮ່ວມບ່ອນພັກເຊົາຂອງເຮົາຈັກເທື່ອ”

12 ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ, ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີ ເພາະຢ້ານວ່າຈະມີຜູ້ໃດຜູ້ນຶ່ງໃນພວກທ່ານມີໃຈຊົ່ວແລະບໍ່ເຊື່ອ ຄືໃຈປະຖິ້ມພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່

13 ແຕ່ຈົ່ງເຕືອນສະຕິກັນແລະກັນທຸກວັນຕລອດເວລາທີ່ຍັງເອີ້ນໄດ້ວ່າ “ວັນນີ້” ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານມີໃຈແຂງກະດ້າງໄປ ເພາະກົນອຸບາຍແຫ່ງຄວາມບາບ

14 ເພາະວ່າພວກເຮົາໄດ້ເກີດເປັນຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມກັບ ພຣະຄຣິດ ຖ້າເຮົາຍຶດຖືເອົາຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ເຮົາມີຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນນັ້ນໄວ້ໃຫ້ຫມັ້ນຄົງຈະເຖິງທີ່ສຸດ

15 ເມື່ອມີຄຳກ່າວໄວ້ວ່າ, “(ວັນນີ້) ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຍິນພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະອົງ ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງພວກທ່ານແຂງກະດ້າງໄປ ເຫມືອນຢ່າງໃນຄາວການຄັດຄ້ານນັ້ນ”

16 ແມ່ນໃຜຫນໍ ທີ່ໄດ້ຍິນແລ້ວແຕ່ຍັງໄດ້ຄັດຄ້ານ ບໍ່ແມ່ນຄົນທັງປວງທີ່ໂມເຊໄດ້ນຳອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບນັ້ນຫລື

17 ແລະແມ່ນໃຜຫນໍ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຄືອງພຣະທັຍຕລອດສີ່ສິບປີ ກໍແມ່ນຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ເຮັດບາບ ແລະຊາກສົບຂອງເຂົາໄດ້ຕົກຢູ່ໃນປ່າ ບໍ່ແມ່ນຫລື

18 ແລະແກ່ໃຜຫນໍ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສາບານຕົວວ່າ ເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມບ່ອນພັກເຊົາຂອງພຣະອົງຈັກເທື່ອ ກໍແມ່ນຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງເຫລົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຫລື

19 ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງເຫັນວ່າ ເພາະຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງ ເຂົາຈຶ່ງເຂົ້າໄປບໍ່ໄດ້

4.

1 ເຫດສັນນັ້ນ, ເມື່ອພຣະສັນຍາຍັງມີຢູ່ວ່າ ຈະໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າຮ່ວມບ່ອນພັກເຊົາຂອງພຣະອົງ ກໍໃຫ້ເຮົາທັງຫລາຍຢຳເກງ ເພາະຢ້ານຈະມີຜູ້ນຶ່ງຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານໄປບໍ່ເຖິງ

2 ເພາະວ່າພວກເຮົາໄດ້ຍິນຂ່າວປະເສີດຢ່າງດຽວກັນກັບເຂົາ ແຕ່ວ່າເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບປໂຍດຈາກຂ່າວປະເສີດນັ້ນ ເພາະເຂົາບໍ່ໄດ້ຣັບດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ

3 ສຳລັບເຮົາທັງຫລາຍຜູ້ມີຄວາມເຊື່ອແລ້ວ ຈະໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມບ່ອນພັກເຊົາຕາມເຣື່ອງທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວໄວ້ແລ້ວວ່າ, “ເຮົາຈຶ່ງສາບານດ້ວຍຄວາມເຄືອງໃຈວ່າ ເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມບ່ອນພັກເຊົາຂອງເຮົາຈັກເທື່ອ”

4 ເຖິງແມ່ນວ່າງານຂອງພຣະອົງຈະສຳເຣັດແລ້ວຕັ້ງແຕ່ສ້າງໂລກ ແລະມີບ່ອນນຶ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງວັນຖ້ວນເຈັດດັ່ງນີ້ວ່າ, “ໃນວັນຖ້ວນເຈັດພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຢຸດພັກການງານທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງ”

5 ແລະໃນບ່ອນນັ້ນມີຄຳວ່າ, “ເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຣ່ວມບ່ອນພັກເຊົາຂອງເຮົາຈັກເທື່ອ”

6 ທີ່ຈິງ, ຍັງມີລາງຄົນທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມບ່ອນນັ້ນ ແຕ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວປະເສີດຄາວກ່ອນບໍ່ໄດ້ເຂົ້າເພາະເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງ

7 ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້ອີກວັນນຶ່ງຄື “ວັນນີ້” ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ທາງດາວິດໃນເວລາຕໍ່ມາເຫິງນານເຫມືອນໄດ້ອ້າງມາແລ້ວວ່າ, “ວັນນີ້, ຖ້າທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຍິນພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະອົງ ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງພວກທ່ານແຂງກະດ້າງໄປ”

8 ເພາະວ່າຖ້າໂຢຊວຍໄດ້ພາເຂົາເຂົ້າໄປສູ່ບ່ອນພັກນັ້ນແລ້ວ ພຣະເຈົ້າກໍຄົງບໍ່ໄດ້ຊົງກ່າວໃນພາຍຫລັງເຖິງວັນອື່ນອີກ

9 ເຫດສັນນີ້ ຍັງມີວັນພັກເຊົາ ຄືວັນສະບາໂຕ ສໍາລັບພົລເມືອງຂອງພຣະເຈົ້າ

10 ເພາະວ່າຜູ້ໃດທີ່ເຂົ້າຮ່ວມບ່ອນພັກເຊົາຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ ກໍໄດ້ພັກການງານຂອງຕົນເຫມືອນພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງພັກພຣະຣາຊກິຈຂອງພຣະອົງ

11 ເຫດສັນນັ້ນ ເຮົາທັງຫລາຍຈົ່ງອົດສາພຍາຍາມ ໃຫ້ໄດ້ເຂົ້າສູ່ບ່ອນພັກເຊົານັ້ນ ເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ຜູ້ນຶ່ງຜູ້ໃດຫລົງໄປເຫມືອນຄົນບໍ່ເຊື່ອຟັງເຫລົ່ານັ້ນ

12 ເພາະວ່າພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າປະກອບດ້ວຍຊີວິດແລະຣິດເດດ ຄົມກວ່າດາບສອງຄົມທຸກດວງແທງຊອດເຖິງຈິດໃຈແລະວິນຍານຕລອດທັງຄໍ່ກະດູກແລະໄຂໃນກະດູກຕິດຕໍ່ກັນ ຈຶ່ງສັງເກດຮູ້ຄວາມຄຶດແລະຄວາມມຸ້ງຫມາຍໃນໃຈໄດ້

13 ໃນທຸກສິ່ງທີ່ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ ບໍ່ມີສິ່ງໃດບັງລັບໄວ້ຈາກພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ແຕ່ທຸກສິ່ງໄດ້ປາກົດແຈ້ງຕໍ່ພຣະເນດຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ເຮົາຈະຕ້ອງໃຫ້ການນັ້ນ

ພຣະເຢຊູ ຄືພຣະມະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ໃຫຍ່

14 ເຫດສັນນັ້ນ ຄັນພວກເຮົາມີມະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ຜ່ານຟ້າສວັນໄປແລ້ວ ຄືພຣະເຢຊູພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຍຶດຖືຄວາມເຊື່ອທີ່ເຮົາໄດ້ປະກາດແລ້ວນັ້ນໃຫ້ຫມັ້ນຄົງ

15 ເພາະວ່າພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ມີມະຫາປະໂຣຫິດທີ່ບໍ່ສາມາດຈະເຫັນໃຈໃນຄວາມອ່ອນແອຂອງພວກເຮົາ ເຖິງປານນັ້ນພຣະອົງກໍຍັງບໍ່ມີບາບ

16 ເຫດສັນນັ້ນ ໃຫ້ເຮົາທັງຫລາຍມີໃຈກ້າເຂົ້າໄປເຖິງພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງພຣະຄຸນ ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ ແລະພົບພຣະຄຸນທີ່ຈະຊ່ອຍເຮົາໃນເວລາທີ່ຕ້ອງການ

5.

1 ຝ່າຍມະຫາປະໂຣຫິດທຸກຕົນກໍຖືກເລືອກໄວ້ຈາກມະນຸດ ແລະແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ກະທຳບັນດາກິຈການທີ່ກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າແທນມະນຸດ ຄືນຳຂອງປະທານແລະເຄື່ອງບູຊາມາຖວາຍເພື່ອລຶບລ້າງການຜິດບາບ

2 ທ່ານສະແດງໃຈອົດທົນດົນນານຕໍ່ຄົນໂງ່ແລະຄົນຫລົງຜິດໄດ້ ເພາະທ່ານເອງກໍມີຄວາມອ່ອນແອລ້ອມຢູ່ເຫມືອນກັນ

3 ເພາະເຫດນີ້ທ່ານຈຶ່ງຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເພື່ອ ລຶບລ້າງການຜິດບາບ ທັງເພື່ອຕົວເອງແລະເພື່ອພົລເມືອງເຫມືອນກັນ

4 ບໍ່ຫ່ອນມີຜູ້ໃດຕັ້ງຕົນເອງຢູ່ໃນຕຳແຫນ່ງນີ້ ມີແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນເອົາເຫມືອນຢ່າງຊົງເອີ້ນອາໂຣນນັ້ນ

5 ໃນທຳນອງດຽວກັນ ພຣະຄຣິດກໍບໍ່ໄດ້ຊົງຍົກຍໍພຣະອົງເອງຂຶ້ນເປັນມະຫາປະໂຣຫິດ ແຕ່ຊົງຮັບພຣະກຽດນີ້ຈາກພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງກ່າວກັບພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານນັ້ນແຫລະ, ເປັນບຸດຂອງເຮົາ ຝາຍເຮົາ, ເຮົາໃຫ້ກຳເນີດທ່ານໃນວັນນີ້”

6 ເຫມືອນດັ່ງພຣະອົງຊົງກ່າວໄວ້ໃນບ່ອນອື່ນວ່າ, “ທ່ານເປັນປະໂຣຫິດຕລອດໄປ ໃນລຳດັບດຽວກັບເມນຄີເຊເດັກ”

7 ຝ່າຍພຣະບຸດນັ້ນ, ຂນະເມື່ອຊົງເປັນມະນຸດຢູ່ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖວາຍຄຳອ້ອນວອນ ແລະໄຫວ້ວອນດ້ວຍການຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຫນັກ ແລະມີນ້ຳພຣະເນດໄຫລ ທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສາມາດໂຜດໃຫ້ພຣະອົງພົ້ນຈາກຕາຍໄດ້ ແລະຊົງສະດັບຮັບຟັງເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຢຳເກງຂອງພຣະອົງ

8 ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງຊົງເປັນມະບຸດ ກໍຍັງຊົງຮຽນຮູ້ທີ່ຈະນ້ອມຍອມເຊື່ອຟັງ ໂດຍຄວາມທຸກລຳບາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງທົນນັ້ນ

9 ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນດານໃຫ້ພຣະບຸດເຖິງທີ່ສຳເຣັດແລ້ວ ພຣະບຸດນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ເກີດເປັນຕົ້ນກຳເນີດແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນອັນຕລອດໄປເປັນນິດ ແກ່ຄົນທັງປວງທີ່ເຊື່ອຟັງພຣະອົງ

10 ໂດຍພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງພຣະອົງໃຫ້ເປັນມະຫາປະໂຣຫິດໃນລຳດັບດຽວກັບເມນຄີເຊເດັກ

ການຕັກເຕືອນບໍ່ໃຫ້ຖິ້ມພຣະສາສນາ

11 ກ່ຽວກັບມະຫາປະໂຣຫິດນັ້ນມີເຣື່ອງເວົ້າຫລາຍ ແລະຍາກທີ່ຈະອະທິບາຍໃຫ້ເຂົ້າໃຈໄດ້ ເພາະວ່າທ່ານທັງຫລາຍກາຍເປັນຄົນຫູຫນັກເສັຽແລ້ວ

12 ເຖິງແມ່ນວ່າ ຂນະນີ້ທ່ານທັງຫລາຍຄວນຈະເປັນຄຣູໄດ້ແຕ່ດົນແລ້ວກໍດີ ພວກທ່ານກໍຍັງຕ້ອງການໃຫ້ຄົນອື່ນສອນຫລັກທັມເບື້ອງຕົ້ນແຫ່ງພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ ແກ່ພວກທ່ານອີກ ທ່ານທັງຫລາຍກັບກາຍເປັນຄົນຕ້ອງການນ້ຳນົມ ບໍ່ແມ່ນອາຫານແຂງ

13 ດ້ວຍວ່າທຸກຄົນທີ່ຍັງກິນນ້ຳນົມຢູ່ນັ້ນ ຍັງບໍ່ຊຳນານໃນເຣື່ອງສີນທັມ ເພາະເຂົາຍັງເປັນເດັກນ້ອຍຢູ່

14 ອາຫານແຂງເປັນອາຫານສຳລັບຜູ້ແກ່ແລ້ວ ຄືສຳລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຝຶກຫັດອົບຣົມໃຫ້ສາມາດສັງເກດວ່າ ສິ່ງໃດດີແລະສິ່ງໃດຊົ່ວ

6.

1 ເຫດສັນນັ້ນ ໃຫ້ພວກເຮົາປະຫລັກທັມເບື້ອງຕົ້ນຂອງພຣະຄຣິດໄວ້ ແລະກ້າວຫນ້າໄປສູ່ຄວາມເປັນຜູ້ແກ່ແລ້ວ ຢ່າເອົາສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມາວາງເປັນຮາກຖານຊ້ຳອີກ ຄືການກັບໃຈໃຫມ່ຈາກກິຈການທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ

2 ແລະຄຳສອນວ່າດ້ວຍພິທີຊຳຮະລ້າງ ພິທີວາງມື ແລະການເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ ກັບການພິພາກສາລົງໂທດເປັນນິດ

3 ສິ່ງນີ້ແຫລະ, ພວກເຮົາຈະກະທຳ ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດອະນຸຍາດ

4 ເພາະວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມສວ່າງມາເທື່ອນຶ່ງແລ້ວ ແລະຊີມຣົດຂອງປະທານຈາກສວັນ ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ເຂົ້າສ່ວນໃນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ

5 ແລະໄດ້ຊີມຣົດອັນດີແຫ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຣິດເດດແຫ່ງຄາວທີ່ຈະມາເຖິງນັ້ນ

6 ຖ້າເຂົາເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຕົກເສັຽໄປແລ້ວ ກໍເຫລືອວິສັຍທີ່ຈະນຳເຂົາມາສູ່ການກັບໃຈອີກໄດ້ ເພາະເຂົາເອງຄຶງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເສັຽ ແລະເຮັດໃຫ້

ພຣະອົງຊົງໄດ້ຮັບການປະຈານຂາຍຫນ້າ

7 ດ້ວຍວ່າພື້ນດິນຕອນໃດດູດຮັບເອົານ້ຳຝົນທີ່ຕົກໃສ່ຢູ່ເລື້ອຍ ແລະເກີດພືດຜົນງອກຂຶ້ນໃຫ້ປໂຍດແກ່ຄົນປູກຝັງນັ້ນ ກໍຮັບພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າ

8 ແຕ່ພື້ນດິນທີ່ເກີດສ້ຽນຫນາມກໍນັບວ່າບໍ່ມີຄ່າ ແລະເກືອບຈະຖືກຊົງປ້ອຍດ່າ ແລ້ວໃນທີ່ສຸດກໍຈະຖືກເຜົາໄຟເສັຽ

9 ແຕ່ພວກທີ່ຮັກເອີຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ເຮົາກໍຍັງເຊື່ອແນ່ວ່າທ່າທີຂອງພວກທ່ານນັ້ນມີສິ່ງດີກວ່າທີ່ໄດ້ກ່າວມານັ້ນກໍຄືສິ່ງທີ່ກ່ຽວກັບຄວາມພົ້ນ

10 ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງອະຍຸດຕິທັມ ຊຶ່ງຈະຊົງລືມການງານທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດ ແລະຄວາມຮັກທີ່ທ່ານໄດ້ສະແດງຕໍ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ຄືການຮັບໃຊ້ໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງເຫມືອນດັ່ງພວກທ່ານຍັງຮັບໃຊ້ຢູ່

11 ດ້ວຍວ່າເຮົາປາຖນາໃຫ້ທ່ານທຸກຄົນສະແດງໃຈຮ້ອນຮົນຢ່າງດຽວກັນຈົນເຖິງທີ່ສຸດ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຫວັງຂອງພວກທ່ານປະສົບຄວາມສຳເຣັດ

12 ເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ພວກທ່ານກາຍເປັນຄົນເພີກເສີຍ ແຕ່ໃຫ້ຕາມແບບຢ່າງຂອງຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຄວາມເຊື່ອແລະຄວາມພຽນ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຕາມພຣະສັນຍາ

13 ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ກັບອັບຣາຮາມນັ້ນ ໂດຍເຫດທີ່ບໍ່ມີໃຜເປັນໃຫຍ່ກວ່າພຣະອົງ ທີ່ພຣະອົງຈະຊົງສາບານດ້ວຍອອກຊື່ຜູ້ນັ້ນໄດ້ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຊົງສ່າບານດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງເອງ

14 ວ່າ, “ຈິງແທ້, ເຮົາຈະອວຍພອນໃຫ້ເຈົ້າ ແລະຈະໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າທະວີຫລາຍຂຶ້ນ”

15 ຢ່າງນັ້ນແຫລະ, ເມື່ອອັບຣາຮາມໄດ້ທົນຄອຍດ້ວຍຄວາມພຽນແລ້ວ ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ຮັບຕາມພຣະສັນຍານັ້ນ

16 ດ້ວຍວ່າຝ່າຍມະນຸດເຄີຍສາບານດ້ວຍອອກຊື່ຜູ້ໃຫຍ່ກວ່າຕົນ ແລເມື່ອເກີດການຖົກຖຽງກັນຂຶ້ນ ຄຳສາບານນັ້ນກໍເປັນຄໍາຢືນຢັນອັນເດັດຂາດ

17 ສັນນັ້ນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງມີພຣະປະສົງຈະຊົງໃຫ້ຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຕາມ ພຣະສັນຍານັ້ນຮູ້ຈັກຄັກແນ່ຕື່ມຂຶ້ນວ່າພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ປ່ຽນແປງຈັກເທື່ອ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຢືນຢັນພຣະສັນຍານັ້ນ ດ້ວຍຄຳສາບານ

18 ເພື່ອວ່າໂດຍສອງປະການທີ່ປ່ຽນແປງບໍ່ໄດ້ (ໃນສິ່ງນັ້ນພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງສາມາດກ່າວມຸສາໄດ້) ເຮົາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຫນີພັຍ, ຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບຄວາມຊູໃຈອັນແຮງກ້າໃນການທີ່ຈະຍຶດຖືຄວາມຫວັງຊຶ່ງມີຢູ່ຕໍ່ຫນ້າເຮົານັ້ນ

19 ຄວາມຫວັງທີ່ພວກເຮົາຍຶດຖືນັ້ນເປັນສມໍທີ່ແທ້ຈິງແລະຫມັ້ນຄົງຂອງຈິດໃຈ ຄວາມຫວັງນັ້ນນຳໄປສູ່ບ່ອນສັກສິດທີ່ສຸດຢູ່ເບື້ອງຫລັງຜ້າກັ້ງ

20 ທີ່ພຣະເຢຊູຜູ້ຊົງນຳຫນ້າໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປກ່ອນແທນພວກເຮົາແລ້ວ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງກາຍເປັນມະຫາປະໂຣຫິດຕລອດໄປໃນລຳດັບດຽວກັບເມນຄີເຊເດັກ

7. ເຣື່ອງເມນຄີເຊເດັກ

(ປຖກ 14:17-20)

1 ສ່ວນເມນຄີເຊເດັກຜູ້ນີ້ຄືກະສັດເມືອງຊາເລມ ເປັນປະໂຣຫິດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດໄດ້ພົບອັບຣາຮາມ ຂນະທີ່ອັບຣາຮາມກຳລັງກັບມາຈາກການຮົບກັບກະສັດທັງຫລາຍດ້ວຍຊັຍຊະນະ ແລະໄດ້ຊົງອວຍພອນແກ່ທ່ານ

2 ອັບຣາຮາມໄດ້ແບ່ງສິ່ງຂອງທັງຫມົດ ເປັນສິບສ່ວນ ເອົາສ່ວນນຶ່ງຖວາຍແກ່ເມນຄີເຊເດັກ ເມນຄີເຊເດັກແປຢ່າງນຶ່ງວ່າກະສັດແຫ່ງຄວາມຊອບທັມ ຕາມຄວາມຫມາຍແຫ່ງພຣະນາມຂອງທ່ານ ແລະອີກເປັນກະສັດແຫ່ງສັນຕິສຸກ ຕາມຄວາມຫມາຍຂອງຊື່ເມືອງຊາເລມ

3 ບິດາມານດາຫລືເຊື້ອວົງຂອງທ່ານບໍ່ມີກ່າວໄວ້ ວັນຕົ້ນແລະວັນປາຍແຫ່ງຊີວິດຂອງທ່ານກໍບໍ່ມີເຫມືອນກັນ ແຕ່ເປັນເຫມືອນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງດຳຣົງຢູ່ເປັນປະໂຣຫິດສືບໆໄປ

4 ຈົ່ງຄຶດເບິ່ງແມ໋,ວ່າທ່ານຜູ້ນີ້ໃຫຍ່ພໍພຽງໃດ ທີ່ອັບຣາຮາມເປັນຕົ້ນຕະກູນນັ້ນຍັງໄດ້ແບ່ງຊັບຊະເລີຍອັນດີທີ່ສຸດ ເອົານຶ່ງສ່ວນສິບມາຖວາຍແກ່ທ່ານ

5 ແລະບັນດາເຊື້ອສາຍຂອງເລວີ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບຕຳແຫນ່ງປະໂຣຫິດນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກອັບຣາຮາມ ກໍຍັງມີພຣະບັນຍັດສັ່ງໃຫ້ຮັບນຶ່ງສ່ວນສິບຈາກພົລເມືອງ ຄືຈາກພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ

6 ແຕ່ເມນຄີເຊເດັກຜູ້ນີ້ບໍ່ແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ ກໍຍັງໄດ້ຮັບນຶ່ງສ່ວນສິບຈາກອັບຣາຮາມ ແລະໄດ້ອວຍພອນໃຫ້ອັບຣາຮາມຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາຈາກພຣະເຈົ້າ

7 ສິ່ງທີ່ຖຽງບໍ່ໄດ້ກໍຄືຜູ້ນ້ອຍຮັບພອນຈາກຜູ້ໃຫຍ່

8 ອີກປະການນຶ່ງ, ໃນກໍຣະນີປະໂຣຫິດຕະກູນເລວີນັ້ນ ມະນຸດທີ່ຕ້ອງຕາຍກໍເປັນຜູ້ຮັບນຶ່ງສ່ວນສິບ ແຕ່ໃນກໍຣະນີເມນຄີເຊເດັກຜູ້ຣັບນຶ່ງສ່ວນສິບນັ້ນ ມີຫລັກຖານໃນພຣະຄັມພີວ່າທ່ານຍັງມີຊີວິດຢູ່

9 ຖ້າຈະເວົ້າອີກຢ່າງນຶ່ງກໍວ່າເລວີຜູ້ຮັບນຶ່ງສ່ວນສິບນັ້ນ ກໍຍັງໄດ້ຖວາຍນຶ່ງສ່ວນສິບແກ່ເມນຄີເຊເດັກທາງອັບຣາຮາມ

10 ເພາະວ່າໃນຂນະທີ່ເມນຄີເຊເດັກໄດ້ພົບອັບຣາຮາມ ເລວີຍັງຢູ່ໃນສາຍເລືອດຂອງບັນພະບຸຣຸດ ຄືອັບຣາຮາມ

11 ດັ່ງນັ້ນ, ຖ້າພວກປະໂຣຫິດໄດ້ນຳຜົນທີ່ສຳເຣັດແລ້ວ (ດ້ວຍວ່າພົລເມືອງໄດ້ຮັບພຣະບັນຍັດດ້ວຍວິທີນີ້) ເປັນສັນໃດຈຶ່ງຕ້ອງມີປະໂຣຫິດອື່ນອີກ ຕາມລຳດັບດຽວກັບເມນຄີເຊເດັກ ແທນພວກປະໂຣຫິດໃນລຳດັບດຽວກັບອາໂຣນ

12 ເພາະເມື່ອຕຳແຫນ່ງປະໂຣຫິດປ່ຽນແປງໄປແລ້ວ ພຣະບັນຍັດກໍຈຳເປັນຕ້ອງປ່ຽນແປງໄປເຫມືອນກັນ

13 ເພາະວ່າທ່ານທີ່ເຮົາກ່າວເຖິງນັ້ນກໍມາຈາກຕະກູນອື່ນ ຄືຕະກູນທີ່ຍັງບໍ່ມີຜູ້ໃດເຄີຍປະຕິບັດທີ່ແທ່ນບູຊາຈັກເທື່ອ

14 ເພາະປາກົດແຈ້ງແລ້ວວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫລາຍໄດ້ຊົງສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກຕະກູນຢູດາ ແຕ່ເມື່ອໂມເຊໄດ້ກ່າວເຖິງປະໂຣຫິດກໍບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຕະກູນນີ້

15 ເຣື່ອງນີ້ກໍປາກົດແຈ້ງຂຶ້ນອີກ ຖ້າມີປະໂຣຫິດອີກຕົນນຶ່ງຕາມແບບຢ່າງເມນຄີເຊເດັກ

16 ຜູ້ຊຶ່ງເປັນປະໂຣຫິດທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງຕາມກົດບັນຍັດຂອງມະນຸດ ແຕ່ໂດຍຣິດເດດແຫ່ງຊີວິດອັນບໍ່ຮູ້ເສື່ອມສູນ

17 ເພາະມີພຍານກ່າວເຖິງທ່ານວ່າ, “ທ່ານເປັນປະໂຣຫິດຕລອດໄປເປັນນິດ ໃນລຳດັບດຽວກັບເມນຄີເຊເດັກ”

18 ດ້ວຍວ່າກົດບັນຍັດທີ່ມີມາກ່ອນນັ້ນໄດ້ຊົງຍົກເລີກເສັຽແລ້ວ ເພາະຂາດຣິດແລະໄຮ້ປໂຍດ

19 (ເພາະວ່າພຣະບັນຍັດນັ້ນບໍ່ໄດ້ທຳໃຫ້ສິ່ງໃດເຖິງທີ່ສຳເຣັດ) ແຕ່ມີຄວາມຫວັງອັນດີກວ່າໄດ້ເພີ້ມເຕີມເຂົ້າມາ ໂດຍຄວາມຫວັງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງຈະເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະເຈົ້າໄດ້

20 ການນີ້ໄດ້ບັງເກີດມີມາໂດຍການຊົງສາບານໄວ້ ສ່ວນຄົນອື່ນນັ້ນໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງຂຶ້ນເປັນປະໂຣຫິດໂດຍບໍ່ມີຄວາມສາບານ

21 ແຕ່ທ່ານຜູ້ນີ້ຖືກຊົງແຕ່ງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍໄດ້ຮັບຄວາມສາບານວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສາບານໄວ້ແລ້ວ ແລະຈະບໍ່ຊົງປ່ຽນພຣະທັຍວ່າ ທ່ານເປັນປະໂຣຫິດຕລອດໄປ”

22 ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງກາຍເປັນຜູ້ຮັບປະກັນຄຳສັນຍາອັນດີກວ່າ

23 ພວກປະໂຣຫິດຕະກູນເລວີນັ້ນສືບຕຳແຫນ່ງຕໍ່ກັນມາຫລາຍຄົນ ເພາະຄວາມຕາຍຂັດຂວາງເຂົາບໍ່ໃຫ້ປະຕິບັດງານຕລອດໄປ

24 ແຕ່ພຣະເຢຊູນີ້ຊົງດຳຣົງຕຳແຫນ່ງປະໂຣຫິດທີ່ບໍ່ສືບຕໍ່ກັນ ເພາະພຣະອົງຊົງດຳຣົງຢູ່ເປັນນິດ

25 ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງສາມາດເປັນນິດ ທີ່ຈະໂຜດເອົາຄົນທັງປວງທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະເຈົ້າໂດຍທາງພຣະອົງນັ້ນ ໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນ ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດ ເພື່ອຊ່ອຍທູນຂໍພຣະກະຣຸນາໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນ

26 ມະຫາປະໂຣຫິດຢ່າງນີ້ແຫລະ, ທີ່ເຫມາະສົມສຳລັບພວກເຮົາ ຄືເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດປາສຈາກຜິດ ຫລືສິ່ງຊົ່ວມົວຫມອງ ແຍກຈາກຄົນບາບທັງປວງ ຊົງປະທັບຢູ່ເຫນືອມະຫາສວັນ

27 ພຣະອົງບໍ່ຕ້ອງຊົງນຳເຄື່ອງບູຊາມາທຸກໆວັນເຫມືອນດັ່ງປະໂຣຫິດຕົນໃຫຍ່ອື່ນໆ ຜູ້ຊຶ່ງຕອນແຣກຖວາຍສຳລັບການຜິດບາບຂອງຕົນເອງ ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍສຳລັບຄວາມຜິດບາບຂອງພົລເມືອງ ສ່ວນພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາພຽງເທື່ອດຽວເປັນການສິ້ນສຸດ ຄືເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພຣະອົງເອງມາຖວາຍ

28 ຝ່າຍພຣະບັນຍັດກໍຮັບມະນຸດທີ່ອ່ອນກຳລັງແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນມະຫາປະໂຣຫິດ ແຕ່ຄຳສາບານທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ພາຍຫລັງພຣະບັນຍັດນັ້ນ ໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງພຣະບຸດຂຶ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງເຖິງຄວາມສຳເຣັດເປັນນິດ

8. ມະຫາປະໂຣຫິດແຫ່ງພຣະສັນຍາໃຫມ່

(ຢຣມ 31:31-34)

1 ເຣື່ອງທີ່ເຮົາກຳລັງເວົ້າຢູ່ນີ້ມີຂໍ້ສຳຄັນ ຄືພວກເຮົາມີມະຫາປະໂຣຫິດຢ່າງນີ້ ຄືມະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ປະທັບຢູ່ເບື້ອງຂວາພຣະທີ່ນັ່ງຂອງຜູ້ຊົງເດຊານຸພາບໃນມະຫາສວັນ

2 ເປັນຜູ້ບົວລະບັດໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ ຄືໃນສຳນັກຜ້າອັນແທ້ຈິງ ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງໄວ້ ບໍ່ແມ່ນມະນຸດຕັ້ງ

3 ເພາະວ່າມະຫາປະໂຣຫິດທຸກຕົນໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ຖວາຍຂອງທານແລະເຄື່ອງບູຊາ ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງຈຳເປັນທີ່ມະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ນີ້ຈະຕ້ອງມີສິ່ງນຶ່ງສິ່ງໃດຖວາຍເຫມືອນກັນ

4 ຖ້າພຣະອົງຊົງຢູ່ໃນໂລກນີ້ ພຣະອົງກໍຈະບໍ່ຊົງເປັນປະໂຣຫິດ ເພາະວ່າມີປະໂຣຫິດທີ່ຖວາຍຂອງທານຕາມພຣະບັນຍັດຢູ່ແລ້ວ

5 ປະການນຶ່ງ, ປະໂຣຫິດເຫລົ່ານັ້ນບົວລະບັດເປັນແຕ່ແບບແລະເງົາແຫ່ງສິ່ງສັກສິດໃນສວັນເຫມືອນໂມເຊ, ເມື່ອທ່ານຈະຕັ້ງສຳນັກຜ້ານັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຕືອນສະຕິທ່ານວ່າ, “ດັ່ງນີ້, ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດທຸກສິ່ງຕາມແບບຢ່າງທີ່ເຮົາໄດ້ສະແດງແກ່ເຈົ້າເທິງພູນັ້ນ”

6 ແຕ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຮັບພາຣະກິດຊຶ່ງປະເສີດກວ່າຂອງປະໂຣຫິດເຫລົ່ານັ້ນ ເຫມືອນດັ່ງພຣະສັນຍາຊຶ່ງພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ກາງນັ້ນກໍປະເສີດກວ່າພຣະສັນຍາເດີມ ເພາະວ່າໄດ້ຊົງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍພຣະສັນຍາທັງຫລາຍອັນປະເສີດກວ່າເກົ່າ

7 ດ້ວຍວ່າຖ້າພຣະສັນຍາເດີມນັ້ນບໍ່ມີຂໍ້ຕິແລ້ວ ກໍບໍ່ຈຳເປັນຊອກພຣະສັນຍາທີ່ສອງມາແທນ

8 ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງກ່າວຕິເຂົາວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ “ເບິ່ງແມ໋, ພາຍຫນ້າຈະມີຄາວນຶ່ງທີ່ເຮົາຈະທຳຄຳສັນຍາໃຫມ່ກັບຍາດວົງອິສຣາເອນແລະຍາດວົງຢູດາ

9 ຈະບໍ່ເຫມືອນຄຳສັນຍາຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບບັນພະບຸຣຸດຂອງເຂົາ ໃນເມື່ອເຮົາໄດ້ຈັບມືຂອງເຂົາພາອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບ” ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ “ເຂົາເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຄຳສັນຍາຂອງເຮົາ ຝ່າຍເຮົາຈຶ່ງເພີດເສີຍຕໍ່ເຂົາ”

10 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວອີກວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຄຳສັນຍາ ທີ່ເຮົາຈະສັນຍາໄວ້ກັບຍາດວົງອິສຣາເອນ ພາຍຫລັງສະໄຫມນັ້ນ ຄືເຮົາຈະບັນຈຸຂໍ້ບັນຍັດຂອງເຮົາໄວ້ໃນໃຈຂອງເຂົາ ເຮົາຈະຈາຣຶກຂໍ້ບັນຍັດນັ້ນໄວ້ໃນຫົວໃຈຂອງເຂົາ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ ແລະຝ່າຍເຂົາຈະເປັນພົລເມືອງຂອງເຮົາ

11 ເຂົາຈະບໍ່ສອນເພື່ອນບ້ານແລະພີ່ນ້ອງຂອງຕົນແຕ່ລະຄົນວ່າ, “ຈົ່ງຮູ້ຈັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ເພາະເຂົາທຸກຄົນຈະຮູ້ຈັກເຮົາ ຕັ້ງແຕ່ຜູ້ນ້ອຍທີ່ສຸດຈົນເຖິງຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ

12 ເພາະເຮົາຈະກະຣຸນາຕໍ່ການອະທັມຂອງເຂົາ ແລະການຜິດບາບຂອງເຂົາ ເຮົາຈະບໍ່ຈົດຈຳຕໍ່ໄປ”

13 ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ຄຳສັນຍາໃຫມ່” ກໍເປັນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳສັນຍາເດີມນັ້ນພົ້ນສະໄຫມໄປແລ້ວ ສິ່ງທີ່ພົ້ນສະໄຫມແລະເກົ່າໄປແລ້ວນັ້ນກໍຈວນຈະເສື່ອມສູນໄປ

9. ສະຖານອັນສັກສິດທີ່ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະທີ່ຟ້າສວັນ

(ອພຍ 25:10-40)

1 ເຖິງແມ່ນຄຳສັນຍາເດີມນັ້ນກໍມີກົດໃນການນະມັສການ ແລະມີສະຖານອັນສັກສິດທີ່ແຜ່ນດິນໂລກ

2 ດ້ວຍວ່າມີສຳນັກຜ້າທີ່ຈັດຕັ້ງຂຶ້ນແລ້ວ ຄືຫ້ອງຊັ້ນນອກຊຶ່ງມີເຄື່ອງຣອງຕີນໂຄມ ມີໂຕະ ແລະມີເຂົ້າຈີ່ທີ່ຕັ້ງຖວາຍໄວ້ ຫ້ອງທຳອີດນີ້ເອີ້ນວ່າສະຖານທີ່ສັກສິດ

3 ພາຍໃນຜ້າກັ້ງຊັ້ນທີ່ສອງມີຫ້ອງຊຶ່ງເອີ້ນວ່າສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ

4 ໃນຫ້ອງນັນມີແທ່ນຄຳສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມ ມີຫີບຫຸ້ມຫໍ່ດ້ວຍທອງຄຳທຸກດ້ານສຳລັບໃສ່ຄຳສັນຍາ ຢູ່ໃນຫີບນັ້ນມີຂັນຄຳໃສ່ມານາໄວ້ ມີໄມ້ເທົ້າຂອງອາໂຣນທີ່ປົ່ງຍອດ ແລະມີແຜ່ນຫີນຈາຣຶກຄຳສັນຍາແລ້ວ

5 ຢູ່ເທິງຫີບນັ້ນມີຮູບເຊຣູບິມປະກອບດ້ວຍສະງ່າຣາສີອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະເຈົ້າ ປົກຄຸມພຣະທີ່ນັ່ງອັນຊົງພຣະກະຣຸນານັ້ນ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເຮົາຈະພັນລະນາໃຫ້ລະອຽດໃນທີ່ນີ້ບໍ່ໄດ້

6 ເມື່ອຈັດຕັ້ງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ພວກປະໂຣຫິດກໍເຂົ້າໄປປະກອບພິທີທຸກເວລາໃນຫ້ອງຊັ້ນນອກນັ້ນ

7 ແຕ່ໃນຫ້ອງທີ່ສອງນັ້ນມີປະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ ເຂົ້າໄປໄດ້ປີລະເທື່ອ ແຕ່ຕ້ອງນຳເລືອດເຂົ້າໄປຖວາຍເພື່ອຕົນເອງ ແລະເພື່ອຄວາມຜິດໂດຍບໍ່ເຈຕະນາຂອງພົລເມືອງ

8 ຢ່າງນັ້ນພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ຈຶ່ງຊົງສະແດງວ່າ ທາງທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດນັ້ນ ຍັງບໍ່ໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນເມື່ອຫ້ອງຕົ້ນນັ້ນຍັງຕັ້ງຢູ່

9 ຫ້ອງຊັ້ນນອກນັ້ນເປັນເຄື່ອງຫມາຍເຖິງສະໄຫມປັດຈຸບັນ ຄືຫມາຍຄວາມວ່າການຖວາຍຂອງທານແລະເຄື່ອງບູຊາຕາມແບບນີ້ ຈະຊຳຮະໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບຂອງຜູ້ຖວາຍນັ້ນບໍ່ໄດ້

10 ເພາະເປັນເຣື່ອງຂອງກິນ ຂອງດື່ມແລະພິທີຊຳຮະລ້າງຕ່າງໆເທົ່ານັ້ນ ເປັນພິທີສຳລັບການປະຕິບັດທາງກາຍ ທີ່ໄດ້ຊົງບັນຍັດໄວ້ຈົນກວ່າຈະໄດ້ຊົງປ່ຽນໃຫມ່

11 ສ່ວນພຣະຄຣິດ ໄດ້ສະເດັດມາເປັນມະຫາປະໂຣຫິດສຳລັບສິ່ງປະເສີດຊຶ່ງມາເຖິງແລ້ວ ພຣະອົງກໍໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນສຳນັກອັນໃຫຍ່ແລະປະເສີດ

ກວ່າແຕ່ກ່ອນ (ທີ່ບໍ່ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍມືມະນຸດ ຄືບໍ່ແມ່ນສິ່ງຂອງທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນໂລກນີ້)

12 ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດພຽງເທື່ອດຽວເປັນການສິ້ນສຸດ ແລະພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງນຳເລືອດແບ້ຫລືເລືອດລູກງົວເຂົ້າໄປ ແຕ່ຊົງນຳພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງເຂົ້າໄປ ແລະຊົງສຳເຣັດການໄຖ່ບາບອັນຕລອດໄປ

13 ເພາະວ່າຖ້າເລືອດແບ້ຫລືເລືອດງົວເຖິກ ແລະຂີ້ເຖົ່າໄຟຂອງລູກງົວໂຕແມ່ທີ່ໂຮຍລົງເທິງຄົນຊົ່ວມົວຫມອງຍົງອາດຊຳຮະຮ່າງກາຍໃຫ້ສະອາດໄດ້

14 ຫລາຍກວ່ານັ້ນຈັກພຽງໃດ ພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຄຣີດ ຜູ້ໄດ້ຊົງຖວາຍພຣະອົງເອງແດ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະວິນຍານຜູ້ຊົງຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດ ເປັນເຄື່ອງບູຊາປາສຈາກຕຳຫນິ ກໍຈະຊົງຊຳຮະໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບຂອງເຮົາທັງຫລາຍ ໃຫ້ພົ້ນຈາກກິຈການທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ເພື່ອຫັນໄປຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່

15 ເພາະເຫດນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຊົງເປັນຜູ້ກາງແຫ່ງຄຳສັນຍາໃຫມ່ ເພື່ອໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍທີ່ພຣະອົງຊົງເອີ້ນມາ ໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຕລອດໄປຕາມທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ ເພາະຄວາມຕາຍນັ້ນໄຖ່ເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຜິດບາບທີ່ເກີດໃຕ້ຄຳສັນຍາເດີມ

16 ເພາະວ່າໃນກໍຣະນີທີ່ກ່ຽວກັບຫນັງສືພິນັຍກັມ ກໍຈະຕ້ອງພິສູດວ່າຜູ້ເຮັດຫນັງສືນັ້ນຕາຍແລ້ວ ຄົນນັ້ນຕ້ອງຕາຍເສັຽກ່ອນ ຫນັງສືພິນັຍກັມຈຶ່ງຈະໃຊ້ໄດ້

17 ເພາະຖ້າຜູ້ທີ່ເຮັດຫນັງສືນັ້ນຍັງມີຊີວິດຢູ່ ຫນັງສືພິນັຍກັມນັ້ນກໍໃຊ້ບໍ່ໄດ້

18 ເພາະເຫດນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນຄຳສັນຍາເດີມກໍບໍ່ໄດ້ຊົງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍປາສຈາກເລືອດ

19 ເພາະວ່າເມື່ອໂມເຊໄດ້ປະກາດຄຳສັ່ງທຸກຂໍ້ຕາມພຣະບັນຍັດແກ່ບັນດາພົລເມືອງແລ້ວ ທ່ານກໍເອົາເລືອດລູກງົວ (ແລະເລືອດແບ້) ກັບນ້ຳ ແລ້ວເອົາຂົນແກະສີແດງແລະຕົ້ນກູສິບ ມາຈຸ່ມຊິດໃສ່ຫນັງສືມ້ວນນັ້ນກັບທັງພົລເມືອງທັງປວງ

20 ໂດຍກ່າວວ່າ, “ນີ້ແຫລະ, ຄືເລືອດທີ່ກ່ຽວກັບພຣະສັນຍາຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງບັນຍັດໄວ້ແກ່ເຈົ້າທັງຫລາຍ”

21 ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ເອົາເລືອດຊິດໃສ່ສຳນັກຜ້າກັບເຄື່ອງໃຊ້ໃນພິທີນະມັສການທຸກຊະນິດເຫມືອນກັນ

22 ແລ້ວຕາມພຣະບັນຍັດນັ້ນ ເກືອບທຸກສິ່ງຕ້ອງຊຳຮະດ້ວຍເລືອດ ແລະຖ້າບໍ່ມີເລືອດໄຫລອອກແລ້ວການໃຫ້ອະພັຍກໍບໍ່ມີ

ພຣະເຢຊູຊົງລົບລ້າງບາບໂດຍການຖວາຍຕົນເອງ

23 ເຫດສັນນີ້ ສິ່ງຂອງໃນໂລກນີ້ ທີ່ມີແບບຕົວຢ່າງໃນສວັນ ຈຳເປັນຕ້ອງຊຳຮະໂດຍໃຊ້ເຄື່ອງບູຊາອັນປະເສີດກວ່າອີກ

24 ເພາະວ່າພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ ຊຶ່ງສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍມືມະນຸດຕາມແບບຢ່າງໃນສວັນ ແຕ່ດຽວນີ້ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນມະຫາສວັນ ເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າພຣະເຈົ້າແທນເຮົາທັງຫລາຍ

25 ພຣະອົງບໍ່ຕ້ອງຊົງຖວາຍພຣະອົງເອງເລື້ອຍໆ ບໍ່ເຫມືອນມະຫາປະໂຣຫິດທີ່ເຂົ້າໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທຸກປີ ແລະນຳເລືອດຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນເລືອດຂອງຕົນເອງເຂົ້າໄປຖວາຍ

26 ເພາະຖ້າເປັນຢ່າງນັ້ນ, ພຣະອົງຄົງຈະຕ້ອງຊົງທົນທຸກທໍຣະມານເປັນຫລາຍເທື່ອ ນັບຕັ້ງແຕ່ສ້າງໂລກມາ ແຕ່ໃນຄາວທີ່ສຸດນີ້ພຣະອົງໄດ້ຊົງປາກົດເພື່ອຖວາຍພຣະອົງເອງເປັນເຄື່ອງບູຊາພຽງເທື່ອດຽວ ເພື່ອລົບລ້າງບາບເປັນການສິ້ນສຸດ

27 ມະນຸດຖືກຊົງກຳນົດໄວ້ແລ້ວວ່າຈະຕ້ອງຕາຍເທື່ອດຽວ ແລະຫລັງຈາກນັ້ນຈະມີການຊົງພິພາກສາສັນໃດ

28 ພຣະຄຣິດກໍສັນນັ້ນ ຄືພຣະອົງຊົງຖວາຍພຣະອົງເອງເປັນເຄື່ອງບູຊາເທື່ອດຽວ ເພື່ອແບກບາບຂອງຄົນຈຳນວນຫລາຍໄວ້ ພຣະອົງຈະຊົງປາກົດເປັນເທື່ອທີ່ສອງ ໂດຍບໍ່ກ່ຽວກັບບາບ ແຕ່ເພື່ອໂຜດບັນດາຜູ້ທີ່ລໍຄອຍພຣະອົງດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນ ໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ

10.

1 ດ້ວຍວ່າພຣະບັນຍັດເປັນພຽງແຕ່ເງົາຂອງສິ່ງປະເສີດທີ່ຈະມາພາຍຫນ້ານັ້ນ ແລະບໍ່ແມ່ນຕົວຈິງຂອງສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຂົາຖວາຍທຸກປີ

ສເມີມາຕາມພຣະບັນຍັດ ກໍບໍ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ເຂົ້າເຝົ້ານັ້ນເຖິງທີ່ສຳເຣັດໄດ້ຈັກເທື່ອ

2 ເພາະຖ້າຢ່າງນັ້ນໄດ້ ເຂົາຄົງໄດ້ຢຸດການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນຫລື ຖ້າຜູ້ໃດນະມັສການນັ້ນໄດ້ຮັບການຊຳຮະລ້າງເທື່ອດຽວເປັນການສິ້ນສຸດແລ້ວ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຄົງຈະບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າມີບາບອີກຕໍ່ໄປ

3 ແຕ່ການຖວາຍເຄືອງບູຊານັ້ນເປັນການເຕືອນໃຫ້ລະນຶກເຖິງບາບທຸກປີ

4 ເຫດວ່າເລືອດງົວເຖິກແລະເລືອດແບ້ບໍ່ສາມາດຊຳຮະບາບໃຫ້ຫມົດສິ້ນໄປໄດ້ຈັກເທື່ອ

5 ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອພຣະຄຣິດສະເດັດເຂົ້າມາໃນໂລກ ພຣະອົງຊົງທູນວ່າ, “ເຄື່ອງບູຊາແລະຂອງທານ ພຣະອົງເຈົ້າບໍ່ຊົງປະສົງ ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຈັດຕຽມຮ່າງກາຍສຳລັບຂ້າພຣະອົງ

6 ເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບນັ້ນ ພຣະອົງເຈົ້າບໍ່ຊົງພໍພຣະທັຍ

7 ເມື່ອນັ້ນຂ້າພຣະອົງຈຶ່ງທູນວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຂ້າພຣະອົງໄດ້ມາເພື່ອຈະເຮັດຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ ຕາມທີ່ມີເຣື່ອງຂອງຂ້າພຣະອົງຂຽນໄວ້ໃນຫນັງສືມ້ວນນັ້ນ”

8 ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວແລ້ວວ່າ, “ເຄື່ອງບູຊາແລະຂອງທານ” ກັບ “ເຄື່ອງເຜົາບູຊາແລະເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບ ທີ່ເຂົາໄດ້ບູຊາຕາມພຣະບັນຍັດນັ້ນ ພຣະອົງເຈົ້າບໍ່ຊົງປະສົງແລະບໍ່ຊົງພໍພຣະທັຍ”

9 ຕໍ່ນັ້ນມາພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພຣະອົງໄດ້ມາເພື່ອຈະເຮັດຕາມນໍ້າພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ” ພຣະອົງຊົງເລີກລະບົບເດີມນັ້ນເສັຽ ເພື່ອຈະຊົງຕັ້ງລະບົບທີ່ສອງໄວ້

10 ແລະໂດຍນ້ຳພຣະທັຍນັ້ນແຫລະ, ທີ່ເຮົາທັງຫລາຍໄດ້ຮັບການຊົງຊຳຮະໃຫ້ບໍຣິສຸດ ດ້ວຍການຖວາຍພຣະກາຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເທື່ອດຽວເທົ່ານັ້ນ ເປັນການສິ້ນສຸດ

11 ຝ່າຍປະໂຣຫິດທຸກຕົນກໍຢືນບົວລະບັດຢູ່ທຸກວັນ ໂດຍການນຳເຄື່ອງບູຊາຢ່າງດຽວກັນມາຖວາຍເລື້ອຍໆ ເຄື່ອງບູຊານ້ຳນບໍ່ສາມາດຊຳຮະລ້າງບາບໄດ້ຈັກເທື່ອ

12 ແຕ່ເມື່ອປະໂຣຫິດຕົນນີ້ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາອັນດຽວ ເປັນເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບໄດ້ຕລອດໄປ “ພຣະອົງກໍສະເດັດປະທັບເບື້ອງຂວາຂອງພຣະເຈົ້າ”

13 ເພື່ອຊົງຄອຍຢູ່ “ຈົນບັນດາສັດຕຣູຂອງພຣະອົງຖືກປາບລົງໃຕ້ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ”

14 ເພາະວ່າດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາອັນດຽວ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດຄົນທັງຫລາຍທີ່ຊົງຊຳຮະເປັນບໍຣິສຸດນັ້ນໃຫ້ເຖິງທີ່ສຳເຣັດເປັນນິດ

15 ແລະພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຊົງເປັນພຍານໃຫແກ່ພວກເຮົາເຫມືອນກັນ ເພາະວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ແລ້ວວ່າ,

16 “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ “ນີ້ແມ່ນຄຳສັນຍາທີ່ເຮົາຈະສັນຍາໄວ້ກັບເຂົາພາຍຫລັງສະໄຫມນັ້ນ ຄືເຮົາຈະບັນຈຸຂໍ້ບັນຍັດຂອງເຮົາໄວ້ໃນຈິດໃຈຂອງເຂົາ ເຮົາຈະຈາຣຶກຂໍ້ບັນຍັດນັ້ນໄວ້ໃນຫົວໃຈຂອງເຂົາ”

17 (ແລະຊົງກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ) “ແລະການຜິດບາບກັບການອະທັມຂອງເຂົາ ເຮົາຈະບໍ່ຈົດຈຳຕໍ່ໄປອີກຈັກເທື່ອ”

18 ເພາະວ່າເມື່ອມີການໃຫ້ອະພັຍແລ້ວ ກໍບໍ່ມີເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງຕໍ່ໄປ

ໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າມາໃດ້ຍືດໝັ້ນໃນຄວາມຫວັງ

19 ດັ່ງນັ້ນພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ເຮົາທັງຫລາຍມີໃຈກ້າຈະເຂົ້າໄປໃນສະຖານສັກສິດທີ່ສຸດດ້ວຍຄວາມຕາຍຂອງພຣະເຢຊູ

20 ຕາມທາງໃຫມ່ຊຶ່ງມີຊີວິດ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຂອອກໃຫ້ພວກເຮົາ ຜ່ານເຂົາໄປທາງຜ້າກັ້ງນັ້ນ ຄືທາງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ

21 ອີກປະການນຶ່ງ, ພວກເຮົາມີປະໂຣຫິດຕົນໃຫຍ່ເຫມືອນຄົວເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ

22 ໂດຍເຫດນີ້, ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃກ້ດ້ວຍຈິງໃຈ ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອອັນເຕັມບໍຣິບູນ ມີໃຈທີ່ໄດ້ຮັບການຊົງຊຳຮະຈາກການຮູ້ສຶກຕົວວ່າມີບາບ ແລະມີຮ່າງກາຍທີ່ຊຳຮະລ້າງດ້ວຍນ້ຳບໍຣິສຸດ

23 ຈົ່ງຍຶດຫມັ້ນໃນຄວາມຫວັງທີ່ພວກເຮົາປະກາດຕົວວ່າໄດ້ຮັບໄວ້ແລ້ວນັ້ນ ຢ່າໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວ ເພາະວ່າພຣະອົງຜູ້ຊົງປະທານພຣະສັນຍານັ້ນກໍຊົງສັດຊື່

24 ຈົ່ງຄ່ອຍພິຈາຣະນາເບິ່ງເຊິ່ງກັນແລະກັນ ເພື່ອປຸກໃຈເຊິ່ງກັນແລະກັນໃຫ້ມີຄວາມຮັກແລະເຣັດການດີງາມ

25 ຢ່າປະການປະຊຸມກັນເຫມືອນຢ່າງລາງຄົນເຄີຍປະນັ້ນ ແຕ່ຈົ່ງຫນຸນໃຈກັນຫລາຍກວ່າເກົ່າອີກ ເພາະທ່ານກໍຮູ້ກໍເຫັນຢູ່ວ່າວັນນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ

26 ດ້ວຍວ່າຖ້າພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ເຣື່ອງຄວາມຈິງແລ້ວ ແຕ່ຍັງເຈຕະນາເຮັດບາບຢູ່ ເຄື່ອງບູຊາລົບລ້າງບາບກໍຈະບໍ່ມີເຫລືອຢູ່ຕໍ່ໄປ

27 ເຫລືອແຕ່ຄວາມຢ້ານອັນພິລຶກໃນການລໍຖ້າການພິພາກສາລົງໂທດ ແລະໄຟອັນຮ້າຍແຮງທີ່ຈະເຜົາຜານບັນດາຄົນທີ່ຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າ

28 ຄົນທີ່ລະເມີດບັນຍັດຂອງໂມເຊນັ້ນ ຖ້າມີພຍານສອງຫລືສາມປາກ ກໍຈະຕ້ອງຕາຍໂດຍບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ

29 ທ່ານທັງຫລາຍ ຈົ່ງຄຶດເບິ່ງວ່າ ຄົນທີ່ຢຽບຢ່ຳພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຖືພຣະໂລຫິດອັນກ່ຽວກັບພຣະສັນຍາ ຊຶ່ງຊຳຮະຕົວໃຫ້ບໍຣີສຸດວ່າເປັນສິ່ງຊົ່ວຊ້າ ກັບທັງປມາດພຣະວິນຍານຜູ້ຊົງພຣະຄຸນນັ້ນ ຄວນຈະຖືກລົງໂທດຫລາຍກວ່າຄົນເຫລົ່ານັ້ນຈັກເທົ່າໃດ

30 ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ຊົງກ່າວວ່າ “ການແກ້ແຄ້ນເປັນທຸຣະຂອງເຮົາ ຝ່າຍເຮົາຈະຕອບແທນ” ແລະໄດ້ຊົງກ່າວອີກວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງພິພາກສາພົລເມືອງຂອງພຣະອົງ”

31 ການຕົກຢູ່ໃນເງື້ອມພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ນັ້ນ ກໍເປັນທີ່ຫນ້າຫວາດກົວ

32 ແຕ່ທ່ານທັງຫລາຍຈົ່ງລະນຶກເຖິງຄາວກ່ອນນັ້ນ ຫລັງຈາກທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມສວ່າງແລ້ວ ພວກທ່ານໄດ້ສູ້ທົນຕໍ່ຄວາມຍາກລຳບາກອັນໃຫຍ່ຫລວງ

33 ລາງເທື່ອພວກທ່ານກໍຖືກການປະຈານອັບອາຍຂາຍຫນ້າ ແລະຖືກຂົ່ມເຫັງໃຫ້ປະຊາຊົນຊົມ ລາງເທື່ອພວກທ່ານກໍເຂົ້າຮ່ວມທຸກຄົນກັບຄົນທີ່ຖືກການຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ

34 ເພາະວ່າທ່ານທັງຫລາຍມີໃຈເມດຕາຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຜູກມັດ ແລະເມື່ອມີຄົນປຸ້ນເອົາຊັບສິ່ງຂອງໆພວກທ່ານໄປ ພວກທ່ານກໍຂຍອມໃຫ້ເຂົາດ້ວຍໃຈຍິນດີ ເພາະພວກທ່ານຮູ້ແລ້ວວ່າ ພວກທ່ານເອງມີຊັບສົມບັດດີກວ່າແລະຖາວອນກວ່ານັ້ນອີກ

35 ເຫດສັນນັ້ນຢ່າໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງພວກທ່ານ ທີ່ຈະມີຮາງວັນອັນໃຫຍ່ນັ້ນ

36 ທ່ານທັງຫລາຍຈຳເປັນຕອ້ງມີຄວາມອົດທົນ ເພື່ອວ່າ, ເມື່ອໄດ້ເຮັດຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ ກໍຈະໄດ້ຮັບຕາມທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້

37 “ອີກບໍ່ເຫີງ, ບໍ່ເຫີງເທົ່າໃດ ພຣະອົງຜູ້ຈະສະເດັດມາກໍຈະສະເດັດມາ ແລະຈະບໍ່ຊົງຊັກຊ້າ

38 ແຕ່ຄົນຊອບທັມຂອງເຮົາຈະມີຊີວິດຢູ່ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ຖ້າເຂົາຫາກຫລົບຖອຍຫລັງ ເຮົາຈະບໍ່ພໍໃຈໃນຄົນນັ້ນ”

39 ສ່ວນພວກເຮົາ, ບໍ່ຢູ່ຝ່າຍຄົນທີ່ຫລົບຖອຍຫລັງຈົນເຖິງຄວາມຈິບຫາຍເສັຽ ແຕ່ຢູ່ຝ່າຍຄົນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອ ຈຶ່ງຮັກສາຊີວິດແລະຈິດໃຈຂອງຕົນໄວ້ໄດ້

11. ເຣື່ອງຄວາມເຊື່ອ

1 ອັນນຶ່ງ, ຄວາມເຊື່ອ ຄືຄວາມແນ່ນອນໃຈໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຫວັງໄວ້ ເປັນຄວາມຕາຍໃຈເຖິງສິ່ງທີ່ຍັງບໍ່ເຫັນກັບຕາ

2 ເພາະດ້ວຍຄວາມເຊື່ອນີ້ເອງ ພວກເຖົ້າເກົ່າບູຮານໄດ້ຮັບຄຳພຍານອັນດີ

3 ໂດຍຄວາມເຊື່ອນີ້ເຮົາທັງຫລາຍຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າໂລກຈັກກະວານນີ້ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍພຣະທັມຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນສິ່ງທີ່ຕາເຫັນຢູ່ກໍບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກສິ່ງທີ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ

4 ເພາະອາເບນມີຄວາມເຊື່ອນີ້ ຈຶ່ງໄດ້ນຳເອົາເຄື່ອງບູຊາອັນຖືກຕ້ອງກວ່າເຄື່ອງບູຊາຂອງກາອິນມາຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳ

ພຍານວ່າເປັນຄົນຊອບທັມ ພຣະເຈົ້າຫໍໄດ້ຊົງເປັນພຍານແກ່ຂອງທານຂອງທ່ານ ເຖິງແມ່ນວ່າອາເບນຕາຍແລ້ວກໍຈິງ ແຕ່ເພາະມີຄວາມເຊື່ອທ່ານຈຶ່ງຍັງເວົ້າຢູ່

5 ເພາະເອໂນກມີຄວາມເຊື່ອນີ້ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງຮັບທ່ານຂຶ້ນໄປ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ທ່ານພົບກັບຄວາມຕາຍ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດພົບເຫັນທ່ານ ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງຮັບເອົາທ່ານໄປແລ້ວ ອັນນຶ່ງ, ກ່ອນທີ່ຊົງຮັບເອົາທ່ານຂຶ້ນໄປນັ້ນ ມີຜູ້ເປັນພຍານວ່າທ່ານເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍພຣະເຈົ້າ

6 ແຕ່ຖ້າບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອແລ້ວຈະເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ ເພາະວ່າຜູ້ທີ່ມາເຝົ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ນັ້ນຕ້ອງເຊື່ອວ່າພຣະອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່ ແລະພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ປະທານຮາງວັນໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນທີ່ສແວງຫາພຣະອົງ

7 ເພາະໂນອາມີຄວາມເຊື່ອນີ້ ພຣະເຈົ້າຈົ່ງຊົງຕັກເຕືອນໃຫ້ຮູ້ເຖິງເຫດການທີ່ຍັງບໍ່ປາກົດ ທ່ານຈຶ່ງຢຳເກງແລະຕໍ່ນາວາ ເພື່ອໃຫ້ຄອບຄົວຂອງຕົນພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ ແລະດ້ວຍເຫດນີ້, ທ່ານຈຶ່ງຕັດສີນລົງໂທດໃສ່ມະນຸສໂລກແລະໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຮັບມໍຣະດົກ ຄືຄວາມຊອບທັມຊຶ່ງເກີດມາຈາກຄວາມເຊື່ອ

8 ເພາະອັບຣາຮາມມີຄວາມເຊື່ອນີ້ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນໃຫ້ທ່ານອອກເດີນທາງໄປຍັງບ່ອນທີ່ທ່ານຈະໄດ້ຮັບເປັນມໍຣະດົກ ທ່ານໄດ້ເຊື່ອຟັງແລະໄດ້ເດີນທາງອອກໄປໂດຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າຕົນຈະໄປໃສ

9 ເພາະທ່ານມີຄວາມເຊື່ອນີ້ ຈຶ່ງໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ນັນເຫມືອນເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ ຄືອາໄສຢູ່ໃນຜ້າເຕັນດ້ວຍກັນກັບອີຊາກ ແລະຢາໂຄບ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮ່ວມຮັບພຣະສັນຍາເປັນມໍຣະດົກອັນດຽວກັນ

10 ທ່ານໄດ້ລໍຄອຍນະຄອນທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຮາກຖານ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງເປັນນາຍຊ່າງແລະຊົງເປັນຜູ້ສ້າງຂຶ້ນ

11 ເພາະທ່ານມີຄວາມເຊື່ອນີ້ ທ່ານຈຶ່ງມີກຳລັງໃຫ້ບັງເກີດເຊື້ອສາຍ ເມື່ອອາຍຸແກ່ເກີນແລ້ວແລະນາງຊາຣາກໍເປັນຫມັນ ແຕ່ອັບຣາຮາມກໍຖືວ່າພຣະອົງຜູ້ຊົງສັນຍານັ້ນເປັນຜູ້ສັດຊື່

12 ເຫດສັນນັ້ນ ຈາກຊາຍຄົນດຽວຊຶ່ງເກືອບຈະກ່າວໄດ້ວ່າເຫມືອນຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວນັ້ນ ກໍມີຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍເກີດມາຢ່າງຫລວງຫລາຍເຫມືອນດວງດາວໃນທ້ອງຟ້າ ແລະເຫມືອນເມັດຊາຍທີ່ນັບບໍ່ຖ້ວນຢູ່ແຄມທະເລ